دبیر سرویس اجتماعی خبرگزاری رکنا
رکنا، در حالیکه آمارهای رسمی جمعیت ایران را بیش از ۹۱ میلیون نفر اعلام میکنند، واقعیت چیز دیگری میگوید؛ جمعیتی که در ظاهر رو به رشد است، اما در باطن از کیفیت انسانی تهی میشود. در ده سال گذشته حدود دو میلیون ایرانی از کشور مهاجرت کردهاند؛ میان آنها پزشک، مهندس، استاد دانشگاه، پژوهشگر و کارآفرین حضور دارند. طبق برآوردها، ۶۰ تا ۸۰ درصد این مهاجران نیروی متخصص بودهاند؛ همان نیرویی که ستون فقرات توسعه ملی و دانایی کشور است.
شریفیمقدم، دبیرکل خانه پرستار در گفت و گو با رکنا از «فروپاشی ساختاری» در نظام سلامت سخن گفت و ریشه بحران پرستاری را نه در کمبود بودجه، بلکه در «تعارض منافع و سلطه پزشکسالاران» دانست. او تأکید کرد که بیعدالتی در پرداختها، اجرای گزینشی قوانین و تمرکز قدرت در وزارت بهداشت، نظام درمان کشور را به نقطهای رسانده که پرستاران یکی پس از دیگری در حال ترک حرفهاند. شریفیمقدم هشدار داد: «تعارض منافع در نظام سلامت مثل توموری سرطانی در حال گسترش است؛ اگر امروز جراحی نشود، فردا دیگر درمانی نخواهد داشت.»
رکنا، دریاچه ارومیه با خشکسالی نمرد؛ با سیب کشته شد. آبی که باید به پیکره بزرگترین دریاچه شور خاورمیانه میرسید، پشت سدها حبس شد و در ریشههای درختانی ریخته شد که در بهترین حالت، میوهشان به قیمت چندصد تومان له شد و زیر خاک رفت. این کویر نمک نتیجه تغییرات اقلیمی نبود؛ محصول سیاستگذاری غلط و تشویق دولتی به کشت پرآببری است که هر باغش یک چاه داشت و هر چاهش یک گلوله در قلب دریاچه.
رکنا: پروفسور مهدی زارع هشدار داد: دو زلزله ۶.۱ ریشتری اخیر بالیکسیر نشانگر فعال شدن گسلهای منطقهای و افزایش خطر وقوع زلزلهای بزرگتر در ناحیه مرمره و اژه، بهویژه در اطراف بورسا است.
از اوت تا اکتبر ۲۰۲۵، سیندیرگی در بالیکسیر غربی ترکیه دو زلزله شدید ۶.۱ ریشتری و بیش از ۱۲ هزار پسلرزه تجربه کرد که باعث فرو ریختن ساختمانها، زخمی شدن دهها نفر و آسیب گسترده به زیرساختها شد. استاد زمین شناسی ایرانی هشدار میدهد که این رویدادها باعث تغییر توزیع تنش در گسلهای اطراف شده و خطر وقوع زلزله بزرگتر در آینده نزدیک را افزایش دادهاند. سامانه گسل منطقه، که تحت کشش ناشی از حرکت ورقه آفریقا است، هماکنون در شرایط بسیار فعال و هشداردهنده قرار دارد و شهرهای پرجمعیت مانند بورسا و استانبول را نیز تحت تأثیر بالقوه قرار میدهد.
رکنا، ظرف یکسال، ظرفیت نیروگاههای تجدیدپذیر ایران دو برابر شده است؛ رشدی که بخش عمدهاش از دل بیابانها و صفحات درخشان نیروگاههای خورشیدی بیرون آمده. آمارها از رشد ۵۸ درصدی ظرفیت منصوبه و جهش ۸۶ درصدی تولید برق خورشیدی حکایت دارد؛ اما پرسش اینجاست که آیا این «انفجار خورشیدی» میتواند به تداومی پایدار در سبد انرژی کشور تبدیل شود؟
پاییز امسال، وقتی باران حتی برای چند روز هم به تهران نبارید، دوباره یادمان آورد که کشور در یک بحران آبی تاریخی گرفتار شده است. ششمین سال خشکسالی متوالی ایران، شدیدترین در نیم قرن گذشته، نه تنها کشاورزی و صنایع را زمینگیر کرده، بلکه زندگی روزمره مردم را در شهر و روستا تهدید میکند؛ اما مسئولان دولتی همچنان به گزارشهای نمایشی و وعدههای بیعمل اکتفا کردهاند. اگر تصمیمات جدی گرفته نشود، ایران به سوی یک فاجعه زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی پیش میرود که پیامدهای آن تا دههها گریبانگیر مردم خواهد بود.
کارشناس حوزه کار و اشتغال هشدار داد که کشور با بحران اقتصادی و اجتماعی جدی روبهروست؛ سازمانهای حمایتی، بهویژه سازمان تأمین اجتماعی، با کسری بودجه و فروپاشی زیرساختها مواجهاند و بیش از نیمی از جمعیت کشور تحت تأثیر این بحران قرار گرفتهاند. اگر دولت نتواند منابع اقتصادی را متمرکز و عادلانه مدیریت کند، حتی امکان افزایش حقوقها برای سال آینده وجود نخواهد داشت و خطر فروپاشی ساختارهای مالی و اجتماعی، نزدیکتر از همیشه است.
دکتر مهدی زارع هشدار میدهد: تهران روی پهنهای زمینشناختی ساخته شده که جنوب و دشتهای مرکزی آن، به دلیل خاک نرم و اشباع، هر زلزلهای را ۲ تا ۱۰ برابر تشدید میکنند. فرو ریختن ساختمانها، شکست خطوط آب و گاز، روانگرایی خاک، نشت زباله و مواد شیمیایی و فرونشست شدید زمین، تهران را در معرض فاجعهای زیستمحیطی و انسانی بیسابقه قرار داده است.
کارتن خواب ها همه معتاد نبودند یا نیستند.در میان بوقهای بیوقفه و شلوغی خیابانهای شهرهای ایران، گروهی از انسانها زندگی میکنند که هیچ کس صدای آنها را نمیشنود. زنانی که از خشونت خانه فرار کردهاند، نوجوانانی که تحقیر و تهدید را پشت سر گذاشتهاند و مردانی که به دنبال آرامش از تنشهای خانوادگی هستند، شبها را روی کارتنها و زیر پلها میگذرانند. اینها معتاد نیستند؛ آنها قربانی فقر، خشونت و بحران مسکناند و هر روز در دل خیابان با تهدیدهای جسمی و روانی دست و پنجه نرم میکنند.