تروما بعد از فاجعه تمام نمی‌شود؟ / یافته تازه درباره رابطه آلودگی، گرما، فضای سبز و PTSD

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  پژوهشگران دانشکده پزشکی آیکان در مانت ساینای اطلاعات ۱۸ هزار و ۷۳۴ امدادگر مرکز تجارت جهانی ساکن ایالت نیویورک را بررسی کردند. آن ها میزان مواجهه سالانه افراد با آلودگی هوا، گرمای محیط و فضای سبز را با وضعیت سلامت جسمی و روانی آنها مقایسه کردند. نتایج نشان داد زندگی در مناطق گرم تر و آلوده تر با احتمال بیشتر برخی مشکلات جسمی و روانی همراه بوده است. در مقابل، امدادگرانی که در مناطقی با فضای سبز بیشتر زندگی می کردند، احتمال کمتری برای شکنندگی جسمانی، اختلال استرس پس از سانحه و افسردگی داشتند.

این یافته ها اهمیت ویژه ای دارند، زیرا نیروهای امدادی ۱۱ سپتامبر در زمان حادثه با ترکیبی از فشار روانی شدید، صحنه های مرگ و ویرانی، گرد و غبار و مواد آلاینده مواجه شدند. بسیاری از آن ها ساعت ها، روزها یا حتی هفته ها در محل حادثه فعالیت کردند و پژوهش های سال های گذشته نیز نشان داده اند که مشکلاتی مانند اختلال استرس پس از سانحه و افسردگی در بخشی از این افراد مدت ها ادامه پیدا کرده است.

اثرات بلند مدت تروما

مطالعه جدید اما یک نکته دیگر را وارد ماجرا می کند: شاید برای فهم اثرات بلند مدت تروما، فقط دانستن آنچه در روز حادثه بر فرد گذشته کافی نباشد و شرایطی که او سال ها پس از حادثه در آن زندگی می کند نیز اهمیت داشته باشد.

البته پژوهشگران نمی گویند آلودگی هوا یا گرمای محیط به طور مستقیم باعث اختلال استرس پس از سانحه یا افسردگی می شود. این مطالعه یک ارتباط آماری را نشان داده و به تنهایی نمی تواند رابطه علت و معلولی را ثابت کند. عواملی مانند وضعیت اقتصادی، بیماری های جسمی، کیفیت مسکن، دسترسی به خدمات درمانی و شرایط اجتماعی نیز ممکن است در نتایج نقش داشته باشند.

با این حال، یک یافته قابل توجه این بود که امدادگرانی که هنگام حادثه ۱۱ سپتامبر در معرض فشار روانی و عوامل شیمیایی بیشتری قرار گرفته بودند، در سال های بعد نیز در برابر برخی فشارهای محیطی آسیب پذیری بیشتری نشان می دادند. این موضوع می تواند نگاه به تروما را از یک حادثه محدود در گذشته به فرایندی طولانی مدت تر تغییر دهد که با شرایط زندگی فرد در سال های بعد در تعامل است.

اهمیت این یافته فقط به بازماندگان ۱۱ سپتامبر محدود نمی شود. زلزله، جنگ، آتش سوزی های گسترده، حوادث صنعتی و فروپاشی ساختمان ها نیز می توانند افراد را هم زمان در معرض تهدید جانی، فشار روانی شدید و عوامل محیطی زیان آور قرار دهند. در چنین شرایطی، مراقبت از بازماندگان ممکن است نیازمند توجهی بسیار طولانی تر از روزها و ماه های نخست پس از حادثه باشد.

بیست و پنج سال پس از ۱۱ سپتامبر، این پژوهش یک پیام مهم درباره تروما دارد: پایان یک فاجعه در تقویم لزوماً به معنای پایان آثار آن در بدن و ذهن انسان نیست. برای فهم آنچه بر بازماندگان گذشته، شاید باید علاوه بر روز حادثه، سال های زندگی پس از آن را هم دید.