شب بخیر! مهربانی‌ هایی که بی‌ صدا می‌ مانند

گاهی ما فقط مهربانی هایی را حساب می کنیم که بزرگ و چشمگیرند. کمک مهم، هدیه خاص یا جمله ای که همه به خاطر می سپارند. اما زندگی بیشتر وقت ها در لحظه های معمولی می گذرد. در همان لحظه هاست که یک نگاه آرام، توجه کوتاه یا پرسیدن «خوبی؟» می تواند به دیگری بگوید: «تو را می بینم.»

اگر امروز نتوانستی آن طور که می خواستی مهربان باشی، خودت را محکوم نکن. آدم ها وقتی خسته یا نگران اند، گاهی کمتر از توانشان حوصله دارند. می توانی فردا دوباره تلاش کنی؛ یا اگر حرفی را بد گفته ای، برای درست کردنش قدمی برداری. مهربانی فقط رو به دیگران نیست. گاهی یعنی به خودت اجازه بدهی انسان باشی و از خودت انتظار بی نقص بودن نداشته باشی.

امشب یکی از لحظه های کوچک مهربانی را به یاد بیاور؛ چه لحظه ای که از کسی گرفتی و چه لحظه ای که به کسی دادی. لازم نیست آن را بزرگ کنی. بگذار همان قدر ساده و واقعی بماند.

بعد، خستگی روز را آرام از شانه هایت پایین بگذار. شاید فردا فرصت دیگری برای مهربانی باشد؛ با کسی که می شناسی، با غریبه ای در خیابان، یا با خودت.

شب بخیر! گاهی یک رفتار کوچک، تمام چیزی است که یک روز کم داشته است.