کمبود پروتئین می تواند روی خلق و خو اثر بگذارد؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، روز را با چای و نان می گذرانیم، وعده اصلی عقب می افتد و شب احساس می کنیم توان و حوصله ای باقی نمانده است. در این موقعیت ممکن است از خود بپرسیم آیا پروتئین کم خورده ایم. پرسش قابل بررسی است، ولی پاسخ با یک احساس به دست نمی آید. دریافت ناکافی غذا می تواند چند نیاز را هم زمان تحت تاثیر قرار دهد؛ انرژی، پروتئین و مواد مغذی دیگر. بنابراین بهتر است کل برنامه دیده شود، نه اینکه همه خستگی و ناراحتی روانی به یک ماده غذایی نسبت داده شود.

پروتئین فقط برای عضله نیست

مدلاین پلاس، وابسته به کتابخانه ملی پزشکی آمریکا، توضیح می دهد پروتئین برای ساخت و ترمیم بافت ها و عملکردهای مختلف بدن لازم است. پروتئین ها از اسیدهای آمینه تشکیل شده اند و برخی از آنها باید از غذا تامین شوند. این نقش ها، دلیل اهمیت کفایت دریافت هستند؛ اما به معنای نیاز همه به رژیم بسیار پرپروتئین نیستند.

مقدار لازم به وضعیت فرد بستگی دارد و در بیماری، سالمندی یا شرایط دیگر ممکن است نیاز به ارزیابی دقیق تر باشد. برای مثال، فردی با بیماری کلیوی باید برنامه اختصاصی خود را رعایت کند. توصیه عمومی به مصرف بیشتر گوشت یا پودر پروتئین، بدون دانستن شرایط، مناسب نیست. هدف اصلی، تامین نیاز در یک برنامه متعادل است؛ نه بیشتر خوردن صرفا به امید انرژی یا خلق بهتر.

سروتونین را به یک بشقاب تقلیل ندهیم

تریپتوفان یکی از اسیدهای آمینه ضروری است و در مسیر ساخت موادی مانند سروتونین نقش دارد. مدلاین پلاس آن را ماده ای معرفی می کند که باید از رژیم دریافت شود. اما از این واقعیت نمی توان نتیجه گرفت هرچه پروتئین بیشتری بخوریم، سروتونین مغز بیشتر و افسردگی کمتر می شود. جذب، سوخت و ساز و تنظیم دستگاه عصبی پیچیده تر هستند.

همچنین افسردگی را نباید صرفا به کمبود یک ماده شیمیایی یا یک خوراکی فروکاست. رژیم می تواند در مراقبت نقش داشته باشد، اما درمان به وضعیت روانی و جسمی فرد وابسته است. تبلیغ مکمل «برای بالا بردن هورمون شادی» ممکن است این پیچیدگی را حذف کند. وجود یک سازوکار زیستی، با اثبات اثر درمانی مصرف بیشتر آن ماده در همه افراد تفاوت دارد.

چه زمانی کفایت غذا ارزش بررسی دارد؟

اگر وعده ها مرتب حذف می شوند، رژیم بسیار محدود شده یا کاهش وزن ناخواسته وجود دارد، دریافت کلی نیاز به توجه دارد. بیماری، مشکل جویدن یا بلع و دشواری دسترسی به غذا هم ممکن است موثر باشند. کمبود شدید را نباید از روی خستگی به تنهایی تشخیص داد. متخصص با توجه به شرح حال و وضعیت بدن می تواند تصمیم بگیرد چه ارزیابی ای لازم است.

در بعضی افراد، حال روانی نامناسب خود باعث کمتر خوردن می شود. بی اشتهایی یا نداشتن انگیزه آشپزی ممکن است برنامه را محدود کند. بنابراین بررسی غذا و روان بهتر است کنار هم انجام شود. اگر فقط توصیه به پروتئین بیشتر داده شود، علت اصلی بی اشتهایی ممکن است باقی بماند. حمایت برای خرید و آماده سازی هم می تواند به اندازه دانستن نام غذاهای مفید اهمیت داشته باشد.

منابع معمول سفره کافی هستند

تخم مرغ، لبنیات، ماهی، مرغ و گوشت از منابع پروتئین هستند؛ عدس، لوبیا، نخود و سویا نیز می توانند در برنامه حضور داشته باشند. رژیم گیاهی متنوع می تواند پروتئین فراهم کند و همه افراد به منبع حیوانی یا پودر نیاز ندارند. انتخاب باید با ذائقه، دسترسی و سلامت هماهنگ باشد. برای بسیاری از خانواده ها، حبوبات و تخم مرغ راهی عملی برای کامل تر کردن وعده اند.

می توان به جای وعده ای که فقط از نان یا برنج تشکیل شده، منبع پروتئین و سبزیجات هم اضافه کرد. این تغییر، پیشنهاد تکمیل غذاست، نه نسخه درمان بی حوصلگی. اگر بودجه محدود است، لازم نیست برنامه به خرید گوشت زیاد وابسته شود. غذاهای ساده و قابل تکرار کمک می کنند نیازها در روزهای معمول دیده شوند. مکمل زمانی مطرح می شود که دلیل مشخصی برای آن وجود داشته باشد.

خلق را با یک ماده غذایی تشخیص ندهیم

اگر بی علاقگی، ناامیدی یا افت عملکرد ادامه دارد، بررسی حرفه ای را به تغییر رژیم موکول نکنید. ممکن است غذای کافی لازم باشد و هم زمان مشکل روانی هم درمان بخواهد. پروتئین بخشی از تغذیه است، نه معیار تشخیص افسردگی. مراقبت مناسب، نیاز بدن را تامین می کند و برای علت حال ناخوشایند، پاسخ جداگانه و متناسب می جوید.