چرا با در و دیوار صحبت می کنیم؟ کشف تکاندهنده پژوهشگران روانشناسی

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  یک نفر با چت باتش درد دل می کند. یکی برای ماشینش اسم می گذارد. دیگری با حیوان خانگی اش مثل یک عضو خانواده حرف می زند. از بیرون ممکن است همه این رفتارها یک معنی داشته باشند: نیاز به ارتباط. اما آیا واقعا همین است؟

مقاله ای در Acta Psychologica که با عنوان Imaginary companions: A meta-analytic investigation on anthropomorphism and chronic loneliness منتشر شده، دقیقا همین رابطه را بررسی کرده است.

پژوهشگران با استفاده از یک فراتحلیل چندسطحی، مطالعات موجود درباره رابطه میان تنهایی مزمن و انسان وار سازی را کنار هم گذاشتند.

نتیجه آن چیزی نبود که روایت محبوب انتظار دارد.

رابطه کلی میان تنهایی مزمن و انسان وار سازی  معنادار نبود . یعنی نمی توان گفت هرچه فرد تنها تر باشد، حتما بیشتر برای اشیا یا موجودات غیرانسانی ویژگی های انسانی قائل می شود. اما یک یافته فرهنگی جالب وجود داشت: افراد در فرهنگ های فردگرا بیشتر از افراد فرهنگ های جمع گرا تمایل به انسان وار سازی نشان دادند.

این نتیجه جذاب است چون یک توضیح تک عاملی را کنار می زند. شاید انسان وار سازی فقط راهی برای پر کردن جای خالی آدم ها نباشد. شاید بخشی از آن به فرهنگ، سبک فکر کردن، تجربه های شخصی و رابطه ما با محیط اطراف مربوط باشد.

پس دفعه بعد که کسی برای ماشینش اسم گذاشت یا با گربه اش حرف زد، نمی شود فقط از روی همین رفتار نتیجه گرفت که او تنهاست. گاهی روان انسان از چیزی که در یک رفتار ساده دیده می شود پیچیده تر است.