صبح بخیر به تو که پیام را می بینی، اما جواب دادن به آن برایت سخت است

رکنا: صبح بخیر به تو که پیام را می بینی، حتی جوابش را هم در ذهنت می دانی، اما باز نمی توانی دکمه ارسال را بزنی. می گویی بعدا جواب می دهم. چند ساعت می گذرد. بعد یک روز. حالا خود پیام تبدیل به یک کار عقب افتاده شده و جواب دادن، از چیزی که در ابتدا بود هم سخت تر به نظر می رسد. شاید همیشه مسئله بی حوصلگی نباشد.

به گزارش گروه روانشناسی،  صبح بخیر به تو که پیام را می بینی، اما جواب دادن به آن برایت سخت تر از چیزی است که باید باشد. پیام می آید. می خوانی. می گویی بعدا جواب می دهم. چند ساعت می گذرد. دوباره پیام را می بینی. این بار حتی جواب دادن سخت تر شده است. نه اینکه جواب را بلد نباشی. نه اینکه از آن آدم بدت بیاید. فقط انگار ارسال یک پیام کوتاه، انرژی و فشار ذهنی زیادی می خواهد.

در بعضی افراد، اضطراب اجتماعی می تواند باعث شود موقعیت های ارتباطی با نگرانی درباره قضاوت شدن یا ارزیابی دیگران همراه شوند. در چنین شرایطی، جواب ندادن برای لحظه ای اضطراب را کمتر می کند.

پیام را جواب نمی دهی. برای چند ساعت خیالت راحت می شود. بعد پیام در ذهنت بزرگ تر می شود. حالا نه فقط باید جواب بدهی، بلکه باید توضیح بدهی چرا دیر جواب داده ای. اضطراب بیشتر می شود و دوباره ترجیح می دهی جواب دادن را عقب بیندازی.

به این ترتیب، یک پیام ساده می تواند تبدیل به یک کار ذهنی سنگین شود.

گاهی جواب دادن لازم نیست کامل باشد.

یک پاسخ کوتاه مثل الان فرصت صحبت ندارم، بعدا جواب می دهم می تواند بهتر از ساعت ها ناپدید شدن باشد.

قرار نیست همیشه در دسترس باشی.

اما اگر متوجه شده ای که حتی ارتباط های ساده هم اضطراب زیادی در تو ایجاد می کنند، شاید مسئله فقط بی حوصلگی نباشد.

صبح بخیر به تو که شاید مشکل از این نیست که نمی خواهی جواب بدهی.

شاید ذهنت از احساسی فرار می کند که فکر می کند بعد از زدن دکمه ارسال، سراغت خواهد آمد.