این عادت روزانه ممکن است تمرکز شما را کاهش دهد

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، متن را می خواند، تلفن روشن می شود و چشمش برای چند ثانیه به صفحه می رود. دوباره برمی گردد، اما باید جمله قبلی را از اول بخواند. این اتفاق چند بار تکرار می شود و کار ساده، طولانی تر به نظر می رسد. شاید مشکل، کمبود توانایی نباشد محیط، فرصت حفظ توجه را مرتب قطع می کند.

توجه، با هر اعلان فرصت تازه ای از دست می دهد

برای انجام کاری پیوسته، فرد باید اطلاعات مرتبط را در ذهن نگه دارد و محرک های دیگر را تا حدی کنار بگذارد. یک صدا، لرزش یا نمایش پیام می تواند توجه را به موضوع تازه منتقل کند. حتی اگر فرد پیام را باز نکند، ممکن است درباره فرستنده یا محتوای احتمالی فکر کند. برگشتن به کار، همیشه از همان نقطه قبلی و بدون هزینه رخ نمی دهد.

در مطالعه ای درباره هزینه توجهی اعلان تلفن، دریافت اعلان در یک تکلیف نیازمند توجه، عملکرد را مختل کرد؛ حتی وقتی افراد مستقیما با دستگاه کار نمی کردند. این نتیجه درباره شرایط آزمایش است و اندازه اثر در زندگی واقعی می تواند متفاوت باشد. اما نشان می دهد ندیدن متن پیام، لزوما به معنای بی اثر بودن اعلان نیست.

جابجایی سریع، همیشه انجام همزمان کارها نیست

فرد ممکن است احساس کند همزمان گزارش می نویسد، پیام می دهد و خبر می خواند. در بسیاری از چنین موقعیت هایی، توجه میان کارها جابه جا می شود. هر بار باید هدف و اطلاعات کار قبلی دوباره فعال شوند. بعضی کارهای ساده را می توان کنار هم انجام داد، اما فعالیت هایی که نیازمند فهم، تصمیم یا یادگیری اند، معمولا توجه بیشتری می خواهند.

این توضیح نباید به ادعای «هر بار تغییر کار، مغز را تخریب می کند» تبدیل شود. جابه جایی، بخشی عادی از زندگی است و گاهی ضرورت دارد. مسئله مورد بحث، قطع شدن مکرر و قابل پیشگیری کارهایی است که به پیوستگی نیاز دارند. برای ارزیابی، باید دید اعلان ها واقعا چه مقدار مزاحمت ایجاد می کنند و کدام ارتباط ها ضروری هستند.

بعضی شغل ها به پاسخ سریع نیاز دارند

برای کارکنان خدمات، مراقبان یا کسانی که مسئول پیام های فوری اند، خاموش کردن همه اعلان ها عملی نیست. می توان میان تماس ضروری و محتوای غیرضروری تفاوت گذاشت. مثلا اعلان یک فرد مشخص باقی بماند و اعلان گروه های کم اهمیت در زمان کار بسته شود. هدف، حذف ارتباط نیست؛ هماهنگ کردن دسترسی با مسئولیت و نیاز به تمرکز است.

در محیط کاری، انتظار پاسخ فوری باید روشن باشد. اگر فرد نمی داند کدام پیام واقعا اضطراری است، ممکن است همه را به یک اندازه بررسی کند. توافق درباره زمان پاسخ یا کانال پیام فوری، می تواند کمک کننده باشد. مشکل تمرکز در چنین شرایطی فقط با نصیحت به فرد حل نمی شود؛ قواعد محیط نیز بر امکان توجه پیوسته اثر دارند.

یک تغییر کوچک و قابل مشاهده امتحان کنید

می توان برای یک کار مشخص، زمانی محدود انتخاب کرد و اعلان های غیرضروری را خاموش گذاشت. تلفن نیز در صورت امکان بیرون از میدان دید قرار بگیرد. سپس بررسی شود آیا کار روان تر پیش رفته و نیاز به بازخوانی کمتر شده است. این آزمایش شخصی، درباره تجربه همان فرد اطلاعات می دهد؛ وعده افزایش قطعی بهره وری با یک مدت ثابت نیست.

اگر انتظار یک پیام مهم، خودش نگرانی ایجاد می کند، تعیین زمان بررسی یا فعال نگه داشتن همان تماس می تواند مناسب تر باشد. لازم نیست همه افراد یک الگوی سختگیرانه داشته باشند. همچنین وقفه کوتاه برای استراحت، با چک کردن مداوم پیام در میانه کار فرق دارد. برنامه باید امکان استراحت و ارتباط را داشته باشد تا قابل ادامه باشد.

افت تمرکز همیشه از تلفن نیست

خواب ناکافی، اضطراب، افت خلق، داروها و شرایط جسمی نیز می توانند تمرکز را دشوار کنند. اگر مشکل در محیط های مختلف ادامه دارد و زندگی را مختل می کند، ارزیابی تخصصی اهمیت دارد. کم کردن اعلان ها یکی از تغییرهای قابل بررسی است، نه ابزار تشخیص. تمرکز فقط ویژگی درونی فرد نیست؛ به فرصت توجه، شرایط بدن و قواعد محیطی که در آن کار می کند هم وابسته است.