داستان شب/ جوجه تیغی و بادکنک آبی/ قصه درمانی / گروه سنی: ۵ تا ۸ سال

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  جوجه تیغی کوچولو در جنگلی پر از درخت های بلند و بوته های توت زندگی می کرد. او دوستان زیادی داشت و بیشتر وقت ها با آن ها بازی می کرد. اما گاهی از خارهای پشتش خجالت می کشید. دوست داشت مثل سنجاب نرم و پشمالو باشد و بتواند همه اسباب بازی ها را در آغوش بگیرد.

یک روز، جوجه تیغی بادکنک آبی زیبایی پیدا کرد. بادکنک سبک بود و با هر نسیم بالا می رفت. جوجه تیغی می خواست با آن بازی کند، اما خارهایش مدام به بادکنک گیر می کردند.

او اول تلاش کرد خیلی آرام حرکت کند. بعد خواست بادکنک را با پنجه هایش نگه دارد. اما هر بار بادکنک از دستش سر می خورد یا صدای کوچکی می داد و سوراخ می شد.

جوجه تیغی ناراحت شد. او نمی خواست بادکنک را از دست بدهد، اما نمی خواست خارهایش را هم پنهان کند یا از بازی کنار بکشد. با کمک دوستش، راه دیگری پیدا کرد.

بادکنک آبی کنار درخت بلوط

یک صبح پاییزی، جوجه تیغی کوچولو از لانه بیرون آمد. برگ های زرد روی زمین افتاده بودند و باد آرامی از میان شاخه ها می گذشت. جوجه تیغی می خواست برای دوستانش چند توت پیدا کند.

وقتی به درخت بلوط رسید، چیزی آبی دید که میان علف ها گیر کرده بود. نزدیک تر رفت. یک بادکنک آبی بود که نخ باریکی به آن وصل شده بود.

بادکنک با هر نسیم بالا می رفت و دوباره پایین می آمد. جوجه تیغی دورش چرخید و با شگفتی نگاهش کرد. رنگ آبی بادکنک شبیه آسمان روشن بعد از باران بود.

جوجه تیغی به آرامی نخ را با پنجه اش گرفت. بادکنک کمی بالا رفت و او را هم یک قدم جلو کشید. جوجه تیغی خندید و خواست آن را بغل کند.

اما همین که نزدیک شد، یکی از خارهای پشتش به بادکنک خورد. بادکنک صدای پاق کوچکی کرد و روی زمین افتاد. جوجه تیغی جا خورد. بادکنک هنوز نترکیده بود، اما هوا از سوراخ کوچکی بیرون می رفت.

او با پنجه اش سوراخ را گرفت، اما بادکنک کم کم کوچک شد و روی خاک خوابید.

تلاش دوم

جوجه تیغی بادکنک را بلند کرد و به خانه برد. مادرش تکه نوار چسبی آورد و سوراخ کوچک را بست. بادکنک دوباره شکل گرفت، اما جوجه تیغی از ترس آن را از خودش دور نگه داشت.

او به خودش گفت:

— این بار آرام تر می روم. خارهایم را جمع می کنم و خیلی مراقب هستم.

جوجه تیغی جلوی آینه ایستاد و تلاش کرد پشتش را گرد کند تا خارها به بیرون نزنند. اما هرچه بیشتر خودش را جمع می کرد، حرکت کردن برایش سخت تر می شد. نمی توانست خوب راه برود و نفسش هم تند شد.

مادرش گفت:

— لازم نیست بدنت را اذیت کنی. خارهای تو بخشی از بدن تو هستند. باید راهی پیدا کنیم که با آن ها هم بتوانی بازی کنی.

جوجه تیغی به بادکنک نگاه کرد. دلش می خواست آن را به دوستش نشان بدهد، اما می ترسید دوباره بترکد.

مادر پیشنهاد داد بادکنک را به یک شاخه کوتاه ببندند تا جوجه تیغی بتواند از دور با آن بازی کند. جوجه تیغی امتحان کرد. بادکنک به شاخه وصل شد و در هوا تاب خورد، اما هر بار که جوجه تیغی به آن نزدیک می شد، شاخه خم می شد و بادکنک پایین می آمد.

جوجه تیغی ناامید شد.

سنجاب کوچولو یک ایده دارد

در همان وقت، سنجاب کوچولو از روی شاخه پایین آمد. او توپ کوچکی در دست داشت و بادکنک را دید.

— چه بادکنک قشنگی! چرا غمگینی؟

جوجه تیغی گفت:

— دلم می خواهد با بادکنک بازی کنم، اما خارهایم به آن گیر می کنند. هر کاری می کنم، بادکنک سوراخ می شود.

سنجاب به بادکنک نگاه کرد و بعد به خارهای پشت جوجه تیغی.

— شاید بتوانیم کاری کنیم که بادکنک به خارهایت نزدیک نشود.

سنجاب به دور و بر نگاه کرد. چند شاخه باریک، یک تکه نخ بلند و یک برگ پهن کنار درخت بود. او نخ را به بادکنک بست و سر دیگرش را به شاخه ای سبک گره زد.

بعد شاخه را به جوجه تیغی داد و گفت:

— تو می توانی شاخه را نگه داری. بادکنک بالای سرت می ماند و از پشتت دور است.

جوجه تیغی امتحان کرد. بادکنک بالا رفت و همراه نسیم تکان خورد. اما نخ گره اش محکم نبود و بادکنک از شاخه جدا شد. بادکنک به طرف آسمان رفت.

جوجه تیغی نگران شد و دوید تا آن را بگیرد. بادکنک بالا رفت، ولی نخ به شاخه دیگری گیر کرد و همان جا ماند. سنجاب از درخت بالا رفت و آن را پایین آورد.

سنجاب گفت:

— نخ باید کمی محکم تر باشد و طولش هم مناسب باشد. بیا دوباره امتحان کنیم.

ساختن یک دسته مناسب

جوجه تیغی و سنجاب روی زمین نشستند. آن ها به نخ نگاه کردند. اگر کوتاه بود، بادکنک نزدیک خارها می شد. اگر خیلی بلند بود، بادکنک به شاخه ها گیر می کرد.

سنجاب گفت:

— می توانیم یک دسته چوبی درست کنیم و نخ را دور آن بپیچیم. آن وقت تو دسته را می گیری و بادکنک با فاصله بالای سرت می ماند.

آن ها شاخه ای صاف پیدا کردند. سنجاب با دندان هایش پوست زبر آن را جدا کرد و جوجه تیغی با پنجه هایش یک تکه نخ را دور سر شاخه بست. نخ را چند بار گره زدند تا محکم شود.

جوجه تیغی دسته را گرفت. بادکنک بالا رفت. حالا بادکنک از خارهای پشت او فاصله داشت.

او یک قدم برداشت. بادکنک هم همراهش حرکت کرد. جوجه تیغی قدم بعدی را برداشت. بادکنک روی سرش تاب خورد، اما به او نزدیک نشد.

جوجه تیغی لبخند زد.

— دارم با بادکنک راه می روم!

سنجاب دست زد. آن ها چند قدم در باغچه راه رفتند. بادکنک آبی مثل پرچمی کوچک بالای سر جوجه تیغی شناور بود.

نسیم تندتر می شود

بازی آن ها خوب پیش می رفت تا اینکه باد کمی تندتر وزید. بادکنک به یک سمت کشیده شد و نخ در دست جوجه تیغی محکم شد. جوجه تیغی ترسید و دسته را رها کرد.

بادکنک از روی چمن بلند شد و به طرف درخت ها رفت. سنجاب به سرعت از تنه درخت بالا رفت. جوجه تیغی هم تا جایی که می توانست دنبال آن دوید، اما نمی خواست بادکنک را با خارهایش بگیرد.

بادکنک میان دو شاخه گیر کرد. سنجاب از شاخه ای به شاخه دیگر رفت و آن را پایین آورد. نخ کمی پاره شده بود، اما بادکنک هنوز سالم بود.

جوجه تیغی گفت:

— این بار باد آن را از من گرفت. شاید بهتر باشد دیگر بازی نکنم.

سنجاب گفت:

— باد تندتر شد و بازی عوض شد. این به معنی آن نیست که تو نمی توانی بازی کنی. باید ببینیم در این هوا چه کاری امن تر است.

آن ها به زیر درخت رفتند. سنجاب پیشنهاد داد در باد تند، بادکنک را به جایی باز نگذارند که دور شود. می توانند داخل فضای باز و آرام تری بمانند یا بادکنک را برای مدتی به شاخه ای محکم ببندند.

جوجه تیغی با این پیشنهاد موافقت کرد.

بازی در فضای آرام

دوستشان، خرگوش کوچولو، به آن ها پیوست. او یک سبد حصیری آورد و گفت می توانند داخل آن چند برگ نرم بگذارند. بعد بادکنک را به یک میله باریک وصل کنند و میله را کنار سبد نگه دارند.

سنجاب گفت:

— این کار برای وقتی خوب است که باد خیلی تند باشد. اما باید مواظب باشیم بادکنک به شاخه ها نخورد.

آن ها به بخش خلوتی از باغ رفتند که درختان کمتری داشت. خرگوش سبد را روی زمین گذاشت. جوجه تیغی دسته را با دو پنجه نگه داشت و بادکنک را بالای سبد قرار داد.

این بار بازی شان این بود که بادکنک را از بالای سبد به آرامی عبور دهند. خرگوش از یک طرف سبد را گرفت، سنجاب از طرف دیگر و جوجه تیغی دسته را نگه داشت. بادکنک آرام بالا و پایین می رفت.

جوجه تیغی دیگر مجبور نبود آن را به بدنش نزدیک کند. خارهایش آزاد بودند و او هم می توانست بازی کند.

در میانه بازی، باد کمی تند شد. سنجاب گفت:

— حالا مکث کنیم و بادکنک را ببندیم.

آن ها بادکنک را به شاخه محکم درخت بستند و صبر کردند تا نسیم آرام تر شود. جوجه تیغی فهمید که لازم نیست وقتی شرایط عوض می شود، بازی را به هر قیمتی ادامه دهد. گاهی استراحت کردن، امن ترین بخش بازی است.

دوستان بیشتر می شوند

روز بعد، جوجه تیغی بادکنک آبی را با خود به میدان جنگل برد. حالا او دسته چوبی مخصوصش را داشت. بادکنک را به آن وصل کرد و از دوستانش خواست به او کمک کنند اگر باد شدید شد.

گنجشک از بالای درخت به باد نگاه می کرد و خبر می داد که هوا رو به آرامی است یا تندتر شده. سنجاب نخ را بررسی می کرد و خرگوش هم یک جای باز و امن برای بازی پیدا کرده بود.

جوجه تیغی دسته را در دست گرفت و قدم زد. بادکنک بالای سرش می رقصید. گاهی در هوا می چرخید و گاهی به سوی آسمان بالا می رفت. هر بار که نخ شل می شد، جوجه تیغی دسته را کمی پایین می آورد تا بادکنک دوباره به فاصله امنی برگردد.

یکی از دوستان پرسید:

— خارهایت هنوز اذیتت می کنند؟

جوجه تیغی گفت:

— خارهایم همان طور هستند. اما حالا می دانم چه طور بازی را طوری آماده کنم که بادکنک به آن ها نخورد.

او فهمید که لازم نیست بدنش را تغییر دهد تا بتواند کاری را دوست داشته باشد. گاهی می شود ابزار، فاصله یا روش کار را عوض کرد.

بادکنک از شاخه جدا می شود

چند روز بعد، آن ها دوباره در باغ بازی می کردند. باد آرام بود و آسمان آبی به نظر می رسید. ناگهان گره نخ شل شد و بادکنک از شاخه جدا شد. بادکنک به سمت بالا رفت.

جوجه تیغی برای لحظه ای جا خورد. دلش می خواست بدود و آن را بگیرد، اما می دانست اگر بدون فکر بپرد، ممکن است به خارهایش بخورد یا زمین بخورد.

سنجاب گفت:

— صبر کن. بادکنک هنوز به نخ وصل است.

جوجه تیغی به نخ نگاه کرد. سر نخ از شاخه آویزان بود و بادکنک آرام به سمت درخت می رفت. گنجشک از بالا مسیرش را دید و گفت:

— به طرف شاخه پایین می رود!

سنجاب از درخت بالا رفت و نخ را گرفت. بادکنک را پایین آورد و به جوجه تیغی داد. این بار آن ها گره را محکم تر بستند و گره دیگری هم اضافه کردند.

جوجه تیغی گفت:

— خوب شد که قبل از دویدن مکث کردم و به حرف شما گوش دادم.

دوستانش گفتند:

— ما هم کمک کردیم تا بادکنک گم نشود.

بازی با بادکنک آبی

از آن روز، بادکنک آبی همراه جوجه تیغی بود. او هنوز مراقب بود به خارهایش نخورد. اگر باد تند می شد، بازی را متوقف می کرد. اگر نخ شل می شد، از سنجاب کمک می گرفت. اگر نمی دانست بادکنک را کجا ببرد، از گنجشک می پرسید که کدام سمت امن تر است.

اما او دیگر نگران نبود که چون خار دارد نمی تواند بازی کند. خارهایش بخشی از او بودند و بادکنک هم چیزی بود که دوست داشت. بین آن دو فاصله ای امن پیدا شده بود.

یک روز جوجه تیغی با بادکنک به کنار درخت بلوط برگشت؛ همان جایی که آن را پیدا کرده بود. او نخ را به شاخه ای محکم بست و کنار بادکنک نشست.

بادکنک آبی در نسیم آرام تکان می خورد. جوجه تیغی دستش را روی خاک گذاشت و به آسمان نگاه کرد. او می دانست شاید روزی بادکنک سوراخ شود یا از دستش دور شود. اما اگر چنین اتفاقی بیفتد، می تواند ناراحت شود، کمک بخواهد و بعد راه تازه ای پیدا کند.

پیام داستان

گاهی چیزی که دوست داریم با شرایط یا توانایی های بدن ما جور درنمی آید. لازم نیست خودمان را سرزنش کنیم یا از بازی کنار بکشیم. می توانیم راه، ابزار یا فاصله را تغییر دهیم و از دوستانمان کمک بگیریم. مراقبت از خود هم بخشی از بازی است.