فقط شکمو بودن نبود؛ پشت پرخوری این سلبریتی مشهور زن چه می‌گذشت؟ ۸ سؤال؛ کدام زخم روانی هنوز با شماست؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بریتانی اسنو، بازیگر شناخته‌شده فیلم‌های «آوازخوان حرفه‌ای» (Pitch Perfect) و «اسپری مو» (Hairspray)، ۱۷ سال پس از آغاز مسیر بهبودی‌اش، از تصمیمی گفت که به گفته خودش زندگی او را تغییر داد؛ تصمیمی برای دریافت کمک در مواجهه با اختلال خوردن و خودآسیب‌رسانی. او پیش‌تر نیز درباره تجربه‌اش با بی‌اشتهایی عصبی، پرخوری ورزشی و افسردگی صحبت کرده بود و این بار در سالگرد شروع بهبودی، از مسیری نوشت که روزی تصور نمی‌کرد بتواند آن را تا اینجا ادامه دهد.

این روایت بار دیگر یادآوری می‌کند که درمان همیشه به معنای پاک شدن کامل زخم‌های روانی نیست؛ گاهی به معنای یادگرفتن زندگی کردن با آن‌ها و پس گرفتن آرام‌آرام کنترل زندگی است.

از شهرت تا روزهای سخت؛ تاریخچه زندگی بریتانی اسنو

بریتانی اسنو از کودکی وارد دنیای تبلیغات و بازیگری شد. او در نوجوانی با مجموعه رؤیای آمریکایی (American Dreams) به شهرت رسید و بعد از حضور در فیلم های عملیات بچه نگهداری (The Pacifier)، جان تاکر باید بمیرد (John Tucker Must Die)، اسپری مو (Hairspray) و مجموعه آوازخوان حرفه ای (Pitch Perfect) به یکی از چهره های شناخته شده هالیوود تبدیل شد.

اما پشت موفقیت های حرفه ای او، سال هایی سخت قرار داشت. اسنو بعدها گفت از نوجوانی با تصویر بدنی منفی، اختلال خوردن، افسردگی و خودآسیب رسانی درگیر بوده است. او در مقطعی برای درمان از فضای پر فشار هالیوود فاصله گرفت و در یک برنامه درمانی  بلندمدت شرکت کرد.

این بخش از زندگی او نشان می دهد شهرت، محبوبیت یا موفقیت کاری، کسی را در برابر رنج روانی مصون نمی کند. گاهی فرد در ظاهر فعال و موفق است، اما در تنهایی با افکاری درگیر است که انرژی، رابطه با بدن و امید او را فرسوده می کنند.

چرا زخم های روانی سال ها با فرد می مانند؟

زمان به تنهایی درمان نمی کند. تجربه هایی مانند تحقیر شدن، طردشدگی، فشار برای لاغری، سوگ، اضطراب یا شرم عمیق می توانند در ذهن باقی بمانند. یک عکس، جمله، لباس، آینه یا حتی یک نظر درباره ظاهر ممکن است همان احساس قدیمی را دوباره فعال کند.

این بازگشت احساس به معنای شکست در درمان نیست. بهبودی مسیر مستقیم و بدون فراز و نشیب نیست. فرد ممکن است ماه ها یا سال ها حال بهتری داشته باشد و سپس در یک دوره پراسترس دوباره با افکار منفی یا رفتارهای قدیمی روبه رو شود. تفاوت مهم این است که در مسیر درمان، فرد یاد می گیرد این نشانه ها را زودتر تشخیص دهد و پیش از شدید شدن بحران، کمک بگیرد.

اختلال خوردن هم فقط درباره غذا یا عدد ترازو نیست. در بسیاری از موارد، محدود کردن غذا، ورزش افراطی یا وسواس نسبت به ظاهر، راهی برای کنترل اضطراب، خشم، احساس بی ارزشی یا ترس از قضاوت دیگران می شود. به همین دلیل، درمان پایدار معمولاً نیازمند رسیدگی هم زمان به جسم، افکار، احساسات و رابطه فرد با خودش است.

خودسنجی کنید؛ آیا زخمی از تصویر بدن هنوز فعال است؟

این خودسنجی تشخیص نیست؛ اما می تواند نشان دهد آیا بهتر است حال روانی خود را جدی تر بررسی کنید یا نه.

• بخش زیادی از روز را درگیر فکر کردن به وزن، شکل بدن یا غذا هستم.
• ارزشمندی خودم را با ظاهر، عدد ترازو یا تایید دیگران می سنجم.
• پس از غذا خوردن، احساس گناه، شرم یا اضطراب شدیدی پیدا می کنم.
• برای جبران غذا خوردن، خودم را به محدودیت شدید غذایی یا ورزش افراطی وادار می کنم.
• از عکس گرفتن، حضور در جمع یا پوشیدن بعضی لباس ها به دلیل نگرانی درباره بدنم دوری می کنم.
• در زمان استرس، کنترل غذا یا بدنم برایم به تنها راه آرام شدن تبدیل می شود.
• افکار منفی درباره بدنم بر خواب، درس، کار یا روابط من اثر گذاشته اند.
• گاهی برای رهایی از فشار روانی، به خودم آسیب می زنم یا فکر آن به سراغم می آید.

اگر چند مورد از این نشانه ها برای شما تکراری و آزاردهنده است، گفت و گو با روان شناس یا روان پزشک می تواند کمک کننده باشد. اگر احساس خطر فوری یا فکر آسیب زدن به خود دارید، تنها نمانید و سریعاً با یک روانشناس بالینی تماس بگیرید.

پیام مهم بریتانی اسنو برای کسانی که هنوز در تاریکی هستند

بریتانی اسنو با روایت ۱۷ سال بهبودی خود یک پیام روشن دارد: حال بد امروز، قرار نیست سرنوشت همیشگی شما باشد. بهبودی به معنای نداشتن هیچ روز سختی نیست؛ به معنای این است که فرد در روزهای سخت، فقط یک راه پیش پای خود نبیند.

درمان، حمایت اطرافیان، مهربانی با خود و کمک خواستن می توانند رابطه فرد با بدن و ذهنش را تغییر دهند. زخم های روانی ممکن است دیرپا باشند، اما لازم نیست تا همیشه زندگی را هدایت کنند.