دبیر سرویس اجتماعی خبرگزاری رکنا
رکنا، آنچه این روزها در داروخانهها جریان دارد، فقط کمبود چند قلم دارو نیست؛ نوعی «فلج درمان» است که همزمان از نایابی و جهش قیمتها تغذیه میکند. در چنین وضعیتی، نسخهها نوشته میشوند اما بسیاری از بیماران، از داروهای قلب و اعصاب تا داروهای خاص و سرطانی، توان آغاز یا ادامه درمان را ندارند.
رکنا، گزارشهای آماری از وضعیت سدهای پایتخت نشاندهنده یک سقوط آزاد در ترازنامه آبی است که در آن، ذخیره ابتدای سال آبی با ریزشی سهمگین به ۲۵۰ میلیون مترمکعب رسیده است؛ رقمی که حتی نیمی از میانگین ذخایر در سالهای بحرانی خشکسالی را پوشش نمیدهد. در حالی که مرگ هیدرولوژیک سد لار با پرشدگی ناچیز ۸ درصدی و وضعیت نیمهتعطیل سد ماملو با ذخیره ۱۶ درصدی، عملاً بخش بزرگی از توان تأمین آب پایتخت را فلج کرده است، اصرار بر نمایش اعداد فریبنده در سدهایی با حجم کوچک، نمیتواند واقعیت تلخ کسری ۵۵۰ میلیون مترمکعبی نسبت به تراز متعادل را پنهان کند. این فروپاشی آماری در بزرگترین مخازن نظیر طالقان که با افت ۱۳ درصدی نسبت به سال قبل روبروست، تهران را در موقعیت انفجار تنش آبی قرار داده و نشان میدهد که سازههای بتنی دیگر توان مقابله با ورشکستگی هیدرولوژیک ناشی از سوءمدیریت منابع و تغییرات تند اقلیمی را ندارند.
جدیدترین مدلهای اقلیمی جهان از شکلگیری یک النینوی قدرتمند در تابستان ۲۰۲۶ خبر میدهند؛ پدیدهای که میتواند الگوی آبوهوایی خاورمیانه را بهطور کامل تغییر دهد. بر اساس دادههای APEC Climate Center، احتمال وقوع النینوی قوی به حدود ۷۸ درصد رسیده و همزمان برخی مراکز بینالمللی هشدار دادهاند که ایران و کشورهای منطقه ممکن است از پاییز با بارشهای سنگین، سیلابهای گسترده و دورهای کمسابقه از ترسالی روبهرو شوند؛ رخدادی که در صورت تحقق، یکی از مهمترین تحولات اقلیمی دهههای اخیر خواهد بود.
رکنا، جنگ، تورم، رکود تولید، کاهش سرمایهگذاری و بحرانهای اجتماعی، بدنه سینمای ایران را به شرایطی بحرانی رسانده است؛ شرایطی که به گفته فعالان این حوزه، بیشترین فشار آن بر دوش نیروهای پشت صحنه سنگینی میکند. فعال باسابقه تولید و تدارکات سینما، در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی رکنا، از توقف گسترده پروژهها، بیکاری هزاران سینماگر، مشکلات معیشتی و ناکارآمدی حمایتهای دولتی سخن میگوید؛ بحرانی که بسیاری از فعالان این حوزه را تا مرز فروش داراییها و ترک حرفهشان پیش برده است.
رکنا، با تاکید صریح مسعود پزشکیان مبنی بر اینکه مدارس آینده باید بر پایه الگوهای نوین جهانی طراحی و بازسازی شوند، فصل تازهای در معماری و برنامهریزی آموزشی کشور گشوده شده است.
رکنا: سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی به بررسی آثار تاثیر قطعی معدل در کنکور و بیعدالتی آن پرداخت و گفت: موفق شدیم در سال گذشته تاثیر قطعی پایه دهم را حذف کنیم. تاثیر قطعی معدل در پایه دهم دیگر وجود ندارد و الان تلاش داریم در پایه یازدهم تاثیر مثبت را ایجاد کنیم و این آخرین تغییری است که به نظر ما در مصوبه میتواند صورت گیرد.
رکنا، در پس ویترین پرزرقبرق مغازهها و بستهبندی ساده کالاهای ایرانی، هزینهای نامرئی نهفته است که مستقیماً از جیب مصرفکننده پرداخت میشود. هر محصول تولید داخل، از لحظه خروج از سوله کارخانه تا عبور از انبارها و رسیدن به قفسه فروشگاه، سهمی از اجارهبهای چندین ساختمان مختلف را به دوش میکشد. در واقع، خریدار نهایی نه فقط برای کالا، بلکه برای بقای مکانی تمام واسطههای زنجیره تأمین هزینه میپردازد؛ فرآیندی که باعث شده است تورم بخش املاک، نبض قیمت کالاهای اساسی را در دست بگیرد.
رکنا، تداوم ناترازی حاد آبی در استانهای تهران، البرز، قم، مرکزی و خراسان رضوی، با وجود نزدیکی میانگین بارشهای کشوری به شاخصهای بلندمدت، نشاندهنده یک گسل راهبردی در توزیع مکانی منابع و ناکارآمدی رویکرد آماری در مدیریت کلان آب است. کاهش ۳۰ درصدی بارش در پایتخت و وضعیت متزلزل سدهای استراتژیک، فراتر از یک خشکسالی دورهای، بیانگر عبور از مرزهای توان اکولوژیک در مناطقی است که امنیت آبی بیش از ۲۰ درصد جمعیت کشور را تأمین میکنند. تحلیل دقیق دادهها ایجاب میکند که دستگاههای متولی با خروج از پیله مدیریت تامین و توقف راهکارهای مخرب کوتاهمدت نظیر حفر چاههای اضطراری، به سمت مدیریت سختگیرانه تقاضا، بازچرخانی پساب و بازنگری در بارگذاریهای جمعیتی و صنعتی حرکت کنند، چرا که تکیه بر میانگینهای کشوری در برنامهریزیهای منطقهای، حوضههای آبریز حساس را به سوی بنبستی بازگشتناپذیر سوق داده است.
رکنا، پنجم خرداد ۱۲۸۷ در مسجدسلیمان، فقط نفت از دل زمین بیرون نزد؛ سبک زندگی ایرانیان هم تغییر کرد. از آن روز، جامعهای که روزی با تولید، زمین و دسترنج خود زندگی میکرد، آرامآرام به اقتصادی وابسته به پول نفت، حقوق ماهانه و تصمیمهای دولتی گره خورد؛ وابستگیای که امروز رد آن را میتوان در اضطراب معیشتی، کوچک شدن سفرهها و فرسودگی شهرهای نفتخیز دید.
رکنا، جهش سالانه ۴۲ درصدی قیمت مسکن در دهه اخیر، فراتر از یک تورم ساده، به ابزاری برای از بین رفتن امنیت روانی و معیشتی طبقه متوسط تبدیل شده است. سهم مسکن از درآمد خانوار چنان قد کشیده که جایی برای آموزش، سلامت و تفریح باقی نگذاشته است؛ وضعیتی که ریتم زندگی را از «برنامهریزی برای آینده» به «تلاش فرساینده برای بقا » تغییر داده است.