وقتی زیر آوار، کودکی دفن می شود؛ قربانیان خاموش در میدان جنگ مردان

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  در میان دود و آوار جنگ، نخستین قربانیان کسانی هستند که هیچ نقشی در آغاز آن نداشته اند؛ کودکان. هر بار که صدای انفجار در شهری از منطقه بلند می شود، تنها ساختمان ها فرو نمی ریزند، بخشی از امنیت و کودکی نیز در همان لحظه زیر آوار می ماند.

جنگ برای کودکان تنها به معنای از دست دادن خانه نیست. مدرسه ها تعطیل می شوند، زمین های بازی به میدان ترس تبدیل می شوند و شب هایی که باید با قصه و آرامش سپری شود، با صدای آژیر و انفجار می گذرد. بسیاری از آنها پیش از آن که الفبای زندگی را بیاموزند، معنای پناهگاه، آوارگی و فقدان را تجربه می کنند.

گزارش های نهادهای انسانی بارها هشدار داده اند که درگیری های مسلحانه بیشترین آسیب را به نسل های کم سن وارد می کند؛ نسلی که نه در تصمیم های سیاسی سهمی داشته و نه در شکل گیری جنگ نقشی ایفا کرده است. با این حال، بیشترین هزینه را همان ها می پردازند.

در میدان هایی که مردان جنگ طلب برای قدرت و مرزها می جنگند، حقیقتی تلخ هر روز تکرار می شود؛ کودکی آرام آرام از زندگی بسیاری از کودکان منطقه حذف می شود. جنگ شاید نقشه ها را تغییر دهد، اما زخمی که بر روح یک نسل می گذارد سال ها باقی می ماند.

در حالی که خون کودکان در میدان های جنگ جاری است، نقش سازمان های بین المللی از نظارت به فراتر از یک وظیفه، به یک ضرورت اخلاقی تبدیل شده است. سازمان هایی نظیر سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری تنها شاهدان بی صدای تاریخ نیستند، بلکه متولیان اصلی امنیت جهانی محسوب می شوند.

وظیفه نخست این نهادها، ایجاد مناطق امن و تضمین دسترسی بی شرط به امکانات حیاتی نظیر درمان، غذا و پناهگاه است. اما این وظایف تنها با برگه های بیانیات و محکومیت های نمادین محقق نمی شوند. سازمان های جهانی وظیفه دارند به عنوان بازوی اجرایی عدالت، از محافظت از زیرساخت های غیرنظامی، از جمله مدارس و بیمارستان ها، دفاع کنند و هرگونه حمله به این مراکز را به عنوان جنایت جنگی دنبال کنند.

ورود بی تعارف سازمان های جهانی مستلزم عبور از خط قرمز سیاست های دو جانبه است. این نهادها نباید در دام تضاد منافع قدرت های بزرگ بیفتند. ورود موثر یعنی تحمیل تحریم های هدفمند بر عاملان خشونت، ایجاد کریدورهای انسانی تحت حفاظت نظامی بین المللی و فشار مستقیم بر رهبرانی که امنیت کودکان را فدای اهداف سیاسی خود می کنند.

اگر سازمان های بین المللی نتوانند از مرزهای دیپلماتیک و جملات متین فراتر رفته و با قاطعیت با ناقضان قوانین جنگ برخورد کنند، در واقع با سکوت خود به تایید روند نابودی نسل های آینده کمک می کنند. حفظ زندگی کودکان نباید تحت تاثیر مذاکرات پشت بسته قرار گیرد؛ کودکان نیازمند عمل است، نه کلمات.