خودشیفته ها هیچکس را دوست ندارند/ یک برچسب روانشناختی برای میلیون ها نفر

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، این روزها شبکه های اجتماعی به یکی از منابع اصلی مردم برای شناخت مغز، شخصیت، روابط عاطفی و اختلالات روانی تبدیل شده اند؛ اما هر آنچه با عنوان روانشناسی منتشر می شود، لزوماً پشتوانه علمی ندارد. از ادعای وجود خاطرات تلخ سرکوب شده و تروماهای پنهان گرفته تا تشخیص اوتیسم از چند رفتار روزمره یا معرفی هر فرد خودخواه به عنوان خودشیفته، موجی از توصیه ها و اطلاعات نادرست در فضای مجازی در گردش است. این محتواها گاهی آن قدر ساده، جذاب و قاطع بیان می شوند که مخاطب بدون تردید آن ها را باور می کند و حتی بر اساسشان درباره خودش و دیگران تصمیم می گیرد. مسئله فقط انتشار چند اطلاعات غلط نیست؛ بلکه شکل گیری باورهایی است که می توانند برداشت افراد از حافظه، مغز، سلامت روان و روابط انسانی را تغییر دهند. در این گزارش، چند نمونه از ادعاهای گمراه کننده روانشناسی را بررسی می کنیم؛ ادعاهایی که ممکن است بیش از آنکه به شناخت انسان کمک کنند، ذهن او را به بیراهه ببرند.

چرا این خبر زرد است؟

این محتواها یک اختلال پیچیده را به چند ویژگی کلیشه ای تبدیل می کنند. در نتیجه، مخاطب ممکن است هر فرد خودخواه، سرد یا کنترل گر را خودشیفته بداند و از یک رفتار محدود به تشخیص شخصیت برسد.

خبر درست چیست؟

اختلال شخصیت خودشیفته با خودخواهی معمولی یا یک رفتار ناخوشایند برابر نیست. تشخیص آن به الگوی پایدار ویژگی ها و ارزیابی تخصصی نیاز دارد. افراد دارای این اختلال نیز یکسان نیستند و نمی توان درباره توانایی عشق ورزیدن یا کیفیت تمام روابطشان حکم کلی صادر کرد.

این خبر زرد چه تأثیری بر مخاطب دارد؟

برچسب زدن به شریک عاطفی، اعضای خانواده و همکاران افزایش می یابد؛ اختلاف های عادی ممکن است به نشانه بیماری تعبیر شوند و نگاه جامعه به افراد دارای اختلال شخصیت، کلیشه ای و انگ زننده شود.