چرا بعد از یک روز پراسترس بیشتر هوس غذای شیرین می کنیم؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، از صبح جلسه داشته، ناهار را دیر خورده و عصر هنوز کارهای ناتمام باقی مانده اند. در راه خانه، شیرینی بیشتر از همیشه جذاب به نظر می رسد. این میل، ممکن است پایان یک روز با نیازهای عقب افتاده باشد. نه صرفا تصمیمی بی دلیل یا نشانه اینکه فرد نمی تواند خودش را کنترل کند.

پایان روز، حاصل اتفاق های تمام روز است

وقتی وعده ها عقب می افتند یا کافی نیستند، بدن همچنان به انرژی نیاز دارد. خوراکی در دسترس و خوشایند ممکن است در این زمان انتخاب شود. اگر همزمان استرس وجود داشته باشد، جدا کردن گرسنگی از نیاز عاطفی دشوارتر می شود. بهتر است پیش از نتیجه گیری درباره خوردن هیجانی، بدانیم فرد در طول روز چه مقدار و چه زمانی غذا خورده است.

جمله «مغزم خسته شده، پس حتما به شیرینی نیاز دارد» توضیح کاملی نیست. مغز برای فعالیت به انرژی نیاز دارد، اما این به معنای نیاز ضروری به شیرینی پس از هر روز کاری نیست. از سوی دیگر، گرسنگی واقعی را هم نباید با توصیه به حواس پرتی نادیده گرفت. بررسی باید میان نیاز غذایی و انتخاب یک خوراکی خاص تفاوت بگذارد.

فشار روانی می تواند میل به خوردن را تغییر دهد

مرور علمی درباره استرس و رفتار غذایی نشان می دهد پاسخ خوردن به فشار، میان افراد و موقعیت ها متفاوت است. بنابراین هوس پایان روز را نمی توان با یک علت همگانی توضیح داد. برای شخصی، غذا راه آرام گرفتن است و برای دیگری، مشکل اصلی وعده های ناکافی و فرصت کم برای رسیدگی به بدن است.

همچنین ممکن است فرد پایان کار را با پاداش غذایی پیوند داده باشد. این پیوند به خودی خود بیماری نیست؛ غذا بخشی از لذت زندگی است. مسئله زمانی پررنگ می شود که فرد احساس کند فقط با خوردن می تواند فشار را تحمل کند یا پس از آن، گرفتار شرم و رفتارهای جبرانی شود. کیفیت تجربه، مهم تر از وجود یک هوس معمول است.

خستگی، انتخاب های در دسترس را پررنگ می کند

پس از روزی شلوغ، آماده کردن غذا یا تصمیم گرفتن درباره وعده ممکن است دشوارتر احساس شود. خوراکی آماده، پاسخ ساده تری به نظر می رسد. این توضیح، به معنای تمام شدن قطعی «ذخیره اراده» نیست؛ بلکه به شرایط عملی اشاره دارد. اگر گزینه مناسب در دسترس نباشد، توصیه به انتخاب بهتر بدون فراهم کردن امکان آن، کاربرد کمی خواهد داشت.

داشتن غذایی ساده و قابل تهیه می تواند کمک کند؛ مثلا وعده ای که بخشی از آن از قبل آماده شده باشد. برای بعضی افراد، میان وعده متناسب در ساعات روز از گرسنگی شدید عصر جلوگیری می کند. برنامه باید با اشتها، بودجه و شرایط سلامت هماهنگ باشد. هدف، نوشتن جدول سختگیرانه برای همه یا تعیین ساعتی ممنوع برای شیرینی نیست.

ابتدا نیاز را پاسخ دهید، سپس الگو را بررسی کنید

اگر فرد گرسنه است، یک وعده یا میان وعده کافی می تواند قدم اول باشد. پس از آن، می توان دید آیا میل به شیرینی همچنان وجود دارد و چه معنایی دارد. خوردن مقدار دلخواه از یک خوراکی خوشایند، لزوما مشکل نیست. تبدیل هر انتخاب به آزمون اخلاقی، ممکن است توجه را از نیاز واقعی به سرزنش و حسابرسی دائمی منتقل کند.

اگر فشار عامل مهمی است، پایان مشخص برای کار و فرصتی کوتاه برای تغییر حال می تواند مفید باشد؛ مثلا عوض کردن لباس، استراحت یا گفت و گو. این کارها نباید شرط اجازه خوردن شوند. فرد می تواند هم غذا بخورد و هم به نیاز روانی رسیدگی کند. افزودن راه های آرام گرفتن، با ممنوع کردن تمام خوراکی های لذت بخش فرق دارد.

چرخه محدودیت و جبران را تقویت نکنید

حذف وعده فردا برای جبران شیرینی امروز ممکن است دوباره گرسنگی را بیشتر کند. بهتر است روز بعد به الگوی معمول برگردد و علت های قابل تغییر بررسی شوند. اگر هوس با از دست دادن کنترل مکرر، رنج شدید یا رفتار جبرانی همراه است، کمک تخصصی اهمیت دارد. پایان روز پراسترس، زمان محاکمه خود نیست؛ فرصتی است برای دیدن نیازهایی که در شلوغی روز عقب افتاده اند.