جنگ پنهان زوج ها بر سر کارهای نادیده/ پژوهش دانشگاه کوئینزلند نشان داد چرا همیشه یکی باید همه چیز را به یاد بیاورد!

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  دانشگاه کوئینزلند در گزارشی منتشرشده در ۲۷ اوت ۲۰۲۶، پژوهشی درباره تقسیم مسئولیت های خانه میان ۲۳۵ زوج زن و مرد را معرفی کرد. پژوهشگران کار خانه را در سه بخش فیزیکی، شناختی و عاطفی بررسی کردند. یافته اصلی این بود که اختلاف برداشت زوج ها درباره تقسیم مسئولیت ها با کیفیت پایین تر رابطه ارتباط دارد. مطالعه ارتباط را نشان می دهد و علت قطعی نارضایتی را اثبات نمی کند. 

کاری که تمام می شود؛ فکری که ادامه دارد

کار فیزیکی قابل دیدن است؛ غذا پخته می شود، لباس ها شسته می شوند و خرید به خانه می رسد. اما پیش از انجام هرکدام، تصمیم هایی وجود دارد. چه چیزی کم شده؟ چه زمانی باید خرید کرد؟ کدام لباس برای فردا لازم است؟ در یک مثال فرضی، فردی خرید را انجام می دهد، اما نفر دیگر فهرست می نویسد، موجودی خانه را بررسی می کند و زمان رفتن را یادآوری می کند. هر دو مشارکت داشته اند، ولی مسئولیت هایشان یکسان نبوده است.

پژوهش، برنامه ریزی و زمان بندی را در بخش شناختی و مراقبت و آرام کردن دیگران را در بخش عاطفی قرار داده است. زنان در این نمونه، سهم بیشتری از فکر و برنامه ریزی خانه را گزارش کردند. این یافته نباید به حکمی درباره همه زنان و مردان تبدیل شود؛ گزارش افراد از رابطه خودشان است. نکته کاربردی برای گفت و گو آن است که فهرست مسئولیت ها فراتر از کارهای قابل مشاهده نوشته شود.

وقتی هر دو نفر فکر می کنند بیشتر کار می کنند

اختلاف می تواند از معیار محاسبه شروع شود. یکی تعداد کارهای انجام شده را می شمارد و دیگری تعداد دفعاتی را که مجبور شده پیگیری کند. اگر این معیارها روشن نشوند، بحث به اثبات کم کاری طرف مقابل می رسد. در چنین موقعیتی فرضی، حتی فهرست بلند خدمات هر نفر هم ممکن است کمکی نکند؛ چون دو نفر درباره دو نوع مسئولیت حرف می زنند.

یافته دانشگاه درباره تفاوت برداشت زوج ها به همین پرسش توجه می دهد: آیا دو نفر از تقسیم کار تصویر مشترکی دارند؟ برای روشن کردن تصویر، می توان یک کار مشخص را از ابتدا تا پایان مرور کرد. مثلا خرید هفتگی فقط رفتن به فروشگاه است یا بررسی نیازها، انتخاب زمان، خرید و مرتب کردن وسایل را هم شامل می شود؟ پاسخ قرار نیست حق را به یک نفر بدهد؛ قرار است تعریف مسئولیت را قابل مذاکره کند.

کمک کردن با صاحب مسئولیت بودن فرق دارد

در زبان روزمره، کمک می کنم ممکن است ناخواسته نشان بدهد کار همچنان متعلق به دیگری است. پیشنهاد عملی این است که زوج درباره مالکیت کامل یک مسئولیت گفت و گو کنند. اگر کسی مسئول یک قرار پزشکی است، روشن شود پیگیری زمان، آماده کردن مدارک و هماهنگی رفت و آمد هم بر عهده اوست یا میان دو نفر تقسیم می شود. این پیشنهاد از تحلیل مسئله می آید و روش آزموده شده در پژوهش گزارش شده نیست.

همچنین لازم است درباره استاندارد انجام کار صحبت شود. گاهی فرد مسئولیت را واگذار می کند، اما هر مرحله را دوباره بررسی می کند. گاهی هم نفر مقابل کار را آن قدر ناقص انجام می دهد که پیگیری دوباره لازم می شود. برای حل این اختلاف، توافق درباره نتیجه قابل قبول، زمان انجام و موارد نیازمند هماهنگی، از بحث کلی درباره اینکه چه کسی بیشتر زحمت می کشد روشن تر است.

انصاف همیشه به معنای نصف کردن نیست

دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و زوج درمانگر می گوید:  دو نفر ممکن است ساعت کاری، توان جسمی، وضعیت سلامت یا مسئولیت مراقبتی متفاوتی داشته باشند. تقسیم منصفانه باید امکان بازنگری داشته باشد. در نمونه ای فرضی، وقتی یکی در دوره بیماری یا فشار کاری است، سهم دیگری بیشتر می شود؛ اما بهتر است این تغییر درباره مدت و نیازهای هر دو نفر قابل گفت و گو باشد. فرض دائمی درباره وظیفه یک نفر، جای توافق را نمی گیرد.

تلنگر روانشناسی 

این  زوج درمانگر می گوید: برای شروع گفت و گو، زوج می توانند به جای پرونده کردن همه اختلاف های گذشته، یک مسئولیت تکرارشونده را انتخاب کنند و درباره مراحل آن حرف بزنند. درخواست مشخص، مانند پیگیری کامل خرید این هفته، قابل بررسی تر از اعتراض کلی درباره بی توجهی است. اگر گفت و گو بارها به تحقیر، تهدید یا قطع ارتباط می رسد، کمک حرفه ای برای بررسی رابطه اهمیت دارد. کارهای نادیده وقتی نام پیدا کنند، به موضوعی قابل مذاکره تبدیل می شوند؛ موضوعی که دو نفر می توانند درباره آن تصمیم مشترک بگیرند.