داستان شب/ راز قطار آبی چرا هیچکس نباید از ایستگاه شماره هفت عبور می کرد؟/ قصه درمانی / گروه سنی: ۵ تا ۷ سال
رکنا: در شهری کوچک و زیبا، ایستگاهی قدیمی وجود داشت که هیچ قطاری در آن توقف نمی کرد. ایستگاه هفت، درست پشت یک تپه سبز و کنار جنگلی پر از درختان کاج ساخته شده بود. سقف قرمزرنگی داشت، پنجره های گرد و بزرگی که شبیه چشم بودند و ساعتی که همیشه روی عدد هفت ایستاده بود. مردم شهر می گفتند این ایستگاه سال هاست تعطیل شده است اما بچه های شهر یک چیز عجیب درباره آن می دانستند.
هر شب، درست وقتی ساعت هفت می شد، صدای سوت قطاری از پشت تپه به گوش می رسید.
هووووووووووو!
بعد صدای چرخ های قطار می آمد.
تق... تق... تق...
اما هیچ کس قطاری نمی دید.
بچه ها اسمش را گذاشته بودند قطار آبی نامرئی.
در میان آن بچه ها، پسری به نام پارسا زندگی می کرد. پارسا شش سال داشت و عاشق قطارها بود. او می توانست نام ده ها قطار را بگوید، صدای حرکتشان را تقلید کند و با جعبه های خالی برای خودش ایستگاه بسازد.
او یک دفترچه داشت که در آن نقشه قطارهای خیالی اش را می کشید.
یک روز عصر، پارسا همراه خواهر بزرگ ترش، نیلا، از کنار تپه ایستگاه هفت عبور می کرد.
نیلا گفت:
پارسا، زودتر بیا. مامان گفته قبل از تاریکی خانه باشیم.
پارسا ایستاد.
صبر کن! صدای قطار را شنیدی؟
نیلا گوش داد.
هیچ صدایی نمی آمد.
نه. احتمالاً باد است.
پارسا گفت:
نه! من مطمئنم صدای سوت قطار بود.
همان لحظه، چیزی از زیر در چوبی ایستگاه بیرون افتاد و روی خاک لغزید.
یک بلیت آبی رنگ!
پارسا آن را برداشت.
روی بلیت نوشته شده بود:
یک مسافر کوچک برای سفر بزرگ. مقصد: جایی که چیزی گم شده است.
پارسا با هیجان گفت:
نیلا! نگاه کن! بلیت قطار!
نیلا بلیت را گرفت و پشت و روی آن را نگاه کرد.
این دیگر چیست؟ کسی شوخی کرده؟
پارسا گفت:
باید بفهمیم قطار کجاست!
نیلا اخم کرد.
نه. ما نباید وارد ایستگاه تعطیل شده شویم. ممکن است خطرناک باشد.
پارسا کمی ناراحت شد، اما بلیت را در جیبش گذاشت.
آن شب، وقتی پارسا در تخت خوابش دراز کشیده بود، صدای سوت قطار را شنید.
هووووووووو!
از پنجره به بیرون نگاه کرد.
در دوردست، پشت تپه، نوری آبی رنگ روشن و خاموش می شد.
پارسا آرام گفت:
قطار آبی...
صبح روز بعد، اتفاق عجیبی افتاد.
وقتی پارسا به اتاقش رفت تا دفتر نقاشی اش را بردارد، دید بلیت آبی رنگ روی میز نیست.
به مامان گفت:
مامان! بلیت من کجاست؟
مامان پرسید:
کدام بلیت؟
همان بلیت قطار! دیشب روی میز گذاشته بودم.
مامان گفت:
شاید بین وسایلت افتاده باشد. خوب بگرد.
پارسا همه جا را گشت.
زیر دفترچه.
پشت بالش.
داخل کشوی اسباب بازی ها.
اما بلیت پیدا نشد.
در همین هنگام، صدای خش خشی از زیر در اتاق آمد.
پارسا در را باز کرد.
یک پاکت آبی کوچک روی زمین بود.
روی پاکت نوشته شده بود:
برای پارسا، مسافر ایستگاه هفت.
پارسا با هیجان پاکت را باز کرد.
داخل آن یک کاغذ کوچک بود:
امشب، وقتی ساعت هفت شد، به پنجره نگاه کن. اگر می خواهی راز قطار را بدانی، باید اول یک چیز را پیدا کنی: چیزی که صدایش را همه می شنوند، اما خودش دیده نمی شود.
پارسا چند بار نوشته را خواند.
چیزی که صدایش را می شنویم، اما خودش را نمی بینیم؟
با خودش فکر کرد.
شاید باد؟
شاید صدای باران؟
شاید صدای زنگ؟
او تصمیم گرفت از دوستانش کمک بگیرد.
ظهر، در حیاط خانه، دوستش هانا را دید که با یک توپ زرد بازی می کرد.
پارسا گفت:
هانا! یک معمای عجیب دارم. چیزی که صدایش را می شنویم، اما خودش را نمی بینیم چیست؟
هانا توپ را گرفت و گفت:
شاید باد! چون وقتی باد می وزد، صدایش را می شنویم، ولی خودش را نمی توانیم ببینیم.
پارسا گفت:
آفرین! شاید جواب همین باشد.
بعد دوید تا به نیلا خبر بدهد.
نیلا وقتی ماجرا را شنید، گفت:
ممکن است جواب باد باشد. ولی این به معنی آن نیست که باید تنهایی به ایستگاه بروی.
پارسا گفت:
من که نمی خواهم تنها بروم. تو هم می آیی؟
نیلا لبخند زد.
اگر مامان اجازه بدهد و همراه یک بزرگ تر برویم، شاید بتوانیم از بیرون ایستگاه را ببینیم.
پارسا خوشحال شد.
عصر، مامان به آن ها اجازه داد تا همراه عمو بهزاد، که نگهبان پارک نزدیک ایستگاه بود، به تپه بروند. عمو بهزاد از ماجرای قطار آبی خندید، اما قبول کرد همراهشان باشد.
وقتی به تپه رسیدند، هوا هنوز روشن بود.
پارسا به در چوبی ایستگاه نگاه کرد.
عمو! می توانیم داخل برویم؟
عمو بهزاد گفت:
نه عزیزم. ساختمان قدیمی است و ممکن است پله ها یا سقفش خراب شده باشد. ما فقط از بیرون نگاه می کنیم.
پارسا سر تکان داد.
درست همان لحظه، صدای خش خشی از پشت نرده ها آمد.
یک روباه کوچک با دم نارنجی از میان علف ها بیرون آمد. یک گوشش کمی خم شده بود و چیزی در دهان داشت.
پارسا آرام گفت:
نگاه کن! یک روباه!
روباه نزدیک تر شد و چیزی را روی زمین انداخت.
یک بلیت آبی دیگر!
پارسا خواست آن را بردارد، اما عمو بهزاد گفت:
آرام باش. اول ببینیم روباه چه می کند.
روباه چند قدم عقب رفت و به سمت درخت کاج دوید.
پارسا بلیت را برداشت.
روی آن نوشته شده بود:
مسافر عزیز، برای پیدا کردن قطار باید سه نشانه را پیدا کنی. نشانه اول: صدایی که دیده نمی شود.
پارسا فریاد زد:
باد! جواب معما باد است!
همان لحظه، باد آرامی وزید و برگ های خشک روی زمین را به حرکت درآورد.
از پشت در ایستگاه صدایی آمد:
تق... تق... تق...
پارسا با هیجان گفت:
قطار!
اما این بار صدای دیگری هم شنیده شد.
یک صدای نازک و لرزان:
کمک... کمک...
همه ساکت شدند.
عمو بهزاد گفت:
این صدا از کجا می آید؟
پارسا به اطراف نگاه کرد.
نیلا گفت:
شاید یک حیوان گیر افتاده باشد.
صدا دوباره آمد:
کمک... من اینجا هستم...
عمو بهزاد به سمت نرده ها رفت و از میان بوته ها نگاه کرد. کمی بعد گفت:
یک گربه کوچولو پشت جعبه چوبی گیر افتاده است.
پارسا جلو رفت، اما عمو گفت:
صبر کن. من کمکش می کنم.
عمو بهزاد جعبه را با احتیاط کنار زد. گربه کوچولویی با موهای سفید و لکه های خاکستری بیرون آمد.
گربه از ترس می لرزید.
پارسا آرام گفت:
نترس کوچولو. ما اینجا هستیم.
گربه یک بار میو کرد.
نیلا گفت:
اسمش را بگذاریم برفی؟
پارسا خندید.
خوب است!
عمو بهزاد گربه را بررسی کرد و دید پایش زخمی نیست، اما خیلی ترسیده است. او گفت بهتر است گربه را به خانه ببریم و از صاحبش بپرسیم.
پارسا گربه را در آغوش گرفت.
همان موقع، صدای سوت قطار از پشت ایستگاه بلند شد.
هووووووووووو!
این بار صدای سوت خیلی نزدیک بود.
پارسا به پنجره های ایستگاه نگاه کرد.
برای یک لحظه، پشت یکی از پنجره ها نور آبی روشنی ظاهر شد.
بعد خاموش شد.
پارسا آهسته گفت:
قطار دارد ما را صدا می زند.
عمو بهزاد گفت:
شاید بهتر باشد امروز به خانه برگردیم. هوا رو به تاریکی می رود.
پارسا ناراحت شد.
اما ما هنوز دو نشانه دیگر را پیدا نکرده ایم!
نیلا گفت:
ما عجله نمی کنیم. فردا هم می توانیم معما را حل کنیم.
پارسا قبول کرد.
وقتی به خانه رسیدند، مامان با دیدن گربه کوچولو تعجب کرد.
این کوچولو را از کجا پیدا کردید؟
نیلا همه ماجرا را تعریف کرد.
مامان گفت:
پس اول باید ببینیم صاحبش کیست. شاید کسی در محله دنبالش می گردد.
پارسا گربه را روی یک حوله نرم گذاشت و کمی آب برایش آورد.
گربه با احتیاط آب خورد.
بعد کنار پای پارسا خوابید.
پارسا گفت:
مامان، می شود تا وقتی صاحبش پیدا نشده، پیش ما بماند؟
مامان لبخند زد.
اگر صاحبش پیدا نشد، درباره اش فکر می کنیم. اما اول باید خوب مراقبش باشیم.
آن شب، پارسا دوباره به پنجره نگاه کرد.
ساعت هفت شد.
صدای سوت قطار آمد.
اما این بار صدای چرخ های قطار هم شنیده می شد.
تق... تق... تق...
پارسا از پنجره به بیرون نگاه کرد.
یک نور آبی روی ریل های قدیمی حرکت می کرد.
بعد ناگهان ایستاد.
روی شیشه پنجره بخار کوچکی نشست و روی آن با خطی عجیب نوشته شد:
نشانه دوم: چیزی که راه را نشان می دهد، اما خودش قدم برنمی دارد.
پارسا با خودش گفت:
چیزی که راه را نشان می دهد، اما راه نمی رود...
فردا صبح، او معما را برای نیلا تعریف کرد.
نیلا گفت:
شاید نقشه باشد!
پارسا فریاد زد:
نقشه! درست است!
آن ها تصمیم گرفتند نقشه قدیمی پارک را پیدا کنند.
عمو بهزاد نقشه ای از پارک داشت که روی دیوار اتاق نگهبانی آویزان بود. او اجازه داد بچه ها از روی آن نگاه کنند.
پارسا با انگشت روی نقشه حرکت کرد.
اینجا پارک است. اینجا تپه است. اینجا ایستگاه هفت...
ناگهان متوجه علامت کوچکی کنار ایستگاه شد.
یک ستاره آبی!
کنار ستاره نوشته شده بود: انبار قدیمی.
پارسا گفت:
این چیست؟
عمو بهزاد گفت:
سال ها پیش، پشت ایستگاه یک انبار کوچک وجود داشت. اما من هیچ وقت داخلش نرفته ام.
نیلا پرسید:
می توانیم آن را ببینیم؟
عمو بهزاد گفت:
فقط از بیرون. اگر درش باز باشد، باز هم نباید وارد شویم. ساختمان قدیمی است.
بعد هر سه به سمت تپه رفتند.
این بار، کنار ایستگاه یک مسیر باریک پیدا کردند که تا پشت ساختمان ادامه داشت.
در انتهای مسیر، یک انبار کوچک دیده می شد.
در انبار باز بود، اما داخل آن تاریک بود.
عمو بهزاد چراغ قوه اش را روشن کرد و از بیرون داخل را نگاه کرد.
روی زمین یک جعبه فلزی آبی رنگ دیده می شد.
پارسا گفت:
آن جعبه حتماً یک چیزی داخلش دارد!
عمو بهزاد با احتیاط وارد انبار شد و جعبه را بیرون آورد.
در جعبه یک نقشه کوچک، یک زنگوله و یک تکه پارچه آبی بود.
پارسا نقشه را باز کرد.
روی آن تصویر یک قطار آبی کشیده شده بود.
زیر تصویر نوشته شده بود:
ایستگاه هفت، جایی برای رساندن چیزهای گمشده به صاحبانشان.
نیلا گفت:
پس قطار برای پیدا کردن چیزهای گمشده است؟
پارسا گفت:
شاید!
او زنگوله را برداشت.
زنگوله صدای ظریفی داشت.
دینگ!
دینگ!
همان لحظه صدایی از پشت ایستگاه شنیده شد.
نشانه سوم: چیزی که وقتی آن را تقسیم می کنی، کمتر نمی شود.
پارسا به نیلا نگاه کرد.
نیلا گفت:
این یکی سخت است!
پارسا فکر کرد.
اگر یک کیک را تقسیم کنی، تکه هایش کوچک تر می شوند.
اگر یک سیب را تقسیم کنی، هر کس سهم کوچک تری می گیرد.
پس چه چیزی وقتی تقسیم می شود، کمتر نمی شود؟
عمو بهزاد لبخند زد.
گاهی جواب معماها در چیزهایی است که با چشم نمی بینیم.
پارسا چشم هایش را بست.
به یاد آورد که هانا توپش را به او داده بود تا بازی کنند.
به یاد آورد که نیلا همیشه قصه هایش را با او قسمت می کرد.
به یاد آورد که مامان هر شب برایش محبت و بوسه می فرستاد.
ناگهان فریاد زد:
مهربانی!
نیلا پرسید:
چرا مهربانی؟
پارسا گفت:
چون وقتی با کسی مهربان باشی، مهربانی کم نمی شود. می توانی آن را به آدم های بیشتری بدهی!
همان لحظه زنگوله در دست پارسا به صدا درآمد.
دینگ!
از پشت تپه صدای سوت قطار بلند شد.
هووووووووووو!
این بار صدای قطار خیلی نزدیک بود.
عمو بهزاد گفت:
به نظر می رسد معماها را حل کرده ایم. اما هنوز نباید وارد ساختمان شویم.
پارسا گفت:
پس چطور قطار را پیدا کنیم؟
نیلا به نقشه نگاه کرد.
در پایین نقشه، یک جمله کوچک نوشته شده بود:
وقتی سه نشانه را پیدا کردی، منتظر بمان تا کسی را ببینی که بیشتر از همه به کمک نیاز دارد.
پارسا به اطراف نگاه کرد.
در همان لحظه، روباه کوچولوی نارنجی از پشت درخت بیرون آمد.
این بار تنها نبود.
یک روباه کوچک دیگر هم همراهش بود که پایش در میان شاخه های خشک گیر کرده بود.
پارسا گفت:
عمو! نگاه کن!
عمو بهزاد آرام به سمت روباه ها رفت. شاخه ها را کنار زد و روباه کوچک را آزاد کرد.
روباه اول چند بار دور دوستش چرخید و بعد هر دو به سمت جنگل دویدند.
پارسا لبخند زد.
فکر کنم این هم همان کسی بود که به کمک نیاز داشت.
ناگهان در ایستگاه صدای بلندی آمد.
تق... تق... تق...
در چوبی ایستگاه آرام باز شد.
همه عقب رفتند.
از میان تاریکی، یک نور آبی بیرون آمد.
بعد یک قطار کوچک آبی رنگ از پشت در ظاهر شد.
اما این قطار مثل قطارهای معمولی نبود.
چرخ هایش گرد و براق بودند، دودکش کوچکی داشت و روی بدنه اش ستاره های نقره ای نقاشی شده بود.
چراغ جلوی قطار روشن شد.
یک صدای مهربان گفت:
مسافر کوچک، به ایستگاه هفت خوش آمدی!
پارسا از خوشحالی دهانش باز مانده بود.
تو... تو واقعاً وجود داری؟
قطار گفت:
البته که وجود دارم! من قطار چیزهای گمشده هستم.
پارسا پرسید:
چیزهای گمشده را کجا می بری؟
قطار گفت:
به جایی که صاحبانشان منتظر آن ها هستند.
نیلا پرسید:
پس چرا کسی تو را نمی بیند؟
قطار خندید.
چون من فقط وقتی دیده می شوم که کسی با دقت نگاه کند، خوب گوش بدهد و برای کمک کردن آماده باشد.
پارسا پرسید:
می توانم سوار شوم؟
قطار گفت:
امروز نه. تو هنوز برای سفر من آماده نیستی. اما می توانی یک کار مهم انجام بدهی.
پارسا پرسید:
چه کاری؟
قطار گفت:
در شهر شما چیزهای زیادی گم شده اند. بعضی ها یک اسباب بازی گم کرده اند. بعضی ها یک نامه، یک عروسک یا یک عکس. اما گاهی چیزی که گم می شود، یک چیز نیست؛ یک احساس است.
پارسا با تعجب پرسید:
احساس هم گم می شود؟
قطار گفت:
بله. گاهی کسی دلش برای یک دوست تنگ می شود. گاهی کسی احساس تنهایی می کند. گاهی کسی نمی داند چطور از دیگری عذرخواهی کند. من نمی توانم همه این چیزها را پیدا کنم، اما تو می توانی کمک کنی.
پارسا کمی فکر کرد.
من چطور؟
قطار گفت:
با گوش دادن، با مهربانی و با کمک خواستن از کسانی که بزرگ تر و باتجربه تر هستند.
بعد چراغ آبی قطار سه بار روشن و خاموش شد.
این زنگوله را نگه دار. هر وقت کسی را دیدی که چیزی گم کرده و به کمک نیاز دارد، آن را به صدا دربیاور.
پارسا زنگوله را در دست گرفت.
دینگ!
قطار آرام به عقب حرکت کرد.
پارسا فریاد زد:
صبر کن! دوباره می بینمت؟
قطار گفت:
هر وقت لازم باشد، اگر خوب نگاه کنی، شاید مرا ببینی.
بعد سوتی کشید.
هووووووووووو!
نور آبی کم شد.
چرخ ها آرام چرخیدند.
تق... تق... تق...
و قطار پشت در ایستگاه ناپدید شد.
پارسا چند لحظه همان جا ایستاد.
نیلا دستش را گرفت.
فکر می کنی واقعاً قطار جادویی بود؟
پارسا گفت:
نمی دانم. ولی من زنگوله را دارم.
عمو بهزاد خندید.
و حالا یک مأموریت مهم هم داری!
وقتی به خانه برگشتند، پارسا زنگوله را کنار دفتر نقاشی اش گذاشت.
روز بعد، وقتی به پارک رفت، هانا را دید که کنار نیمکت نشسته و ناراحت است.
پارسا پرسید:
چی شده؟
هانا گفت:
عروسک پارچه ای ام را گم کرده ام. خیلی دوستش داشتم.
پارسا به زنگوله نگاه کرد.
آن را آرام تکان داد.
دینگ!
بعد گفت:
بیا با هم بگردیم. شاید بتوانیم پیدایش کنیم.
آن دو از کنار تاب ها گذشتند. زیر نیمکت را نگاه کردند. کنار سرسره را جست وجو کردند.
بالاخره عروسک را زیر یک بوته پیدا کردند.
هانا از خوشحالی بالا پرید.
پیدایش کردیم!
پارسا گفت:
دیدی؟ وقتی با هم می گردیم، پیدا کردن چیزها آسان تر می شود.
عصر، پارسا زنگوله را به خواهرش نشان داد.
نیلا گفت:
فکر می کنم قطار آبی یک چیز مهم به تو یاد داده.
پارسا پرسید:
چه چیزی؟
نیلا گفت:
اینکه برای قهرمان بودن لازم نیست سوار یک قطار جادویی شوی. گاهی کافی است به کسی کمک کنی، به حرفش گوش بدهی و اگر کاری از دستت برنمی آید، از یک بزرگ تر کمک بخواهی.
پارسا لبخند زد.
آن شب، وقتی ساعت هفت شد، او کنار پنجره ایستاد.
به تپه نگاه کرد.
چند لحظه بعد، نور آبی کوچکی پشت درختان روشن شد.
پارسا دست تکان داد.
شب بخیر، قطار آبی!
از دور صدای سوتی آمد.
هووووووووووو!
پارسا به تخت رفت و زنگوله را کنار بالش گذاشت.
مامان پتو را روی او کشید و پرسید:
امروز چه کار خوبی کردی؟
پارسا گفت:
به هانا کمک کردم عروسکش را پیدا کند. بعد هم به برفی آب دادم.
مامان پیشانی او را بوسید.
چه روز خوبی داشتی!
پارسا چشم هایش را بست.
در ذهنش قطار آبی را تصور کرد که روی ریل های نقره ای حرکت می کرد و ستاره ها را پشت سرش جا می گذاشت.
او فهمیده بود که همه گنج ها طلا و جواهر نیستند.
بعضی گنج ها یک دوست هستند.
بعضی گنج ها یک لبخندند.
بعضی گنج ها دستی هستند که وقت نیاز به کمکمان می آید.
و بعضی گنج ها، درست مثل یک قطار آبی کوچک، فقط وقتی پیدا می شوند که چشم هایمان را خوب باز کنیم و به دنیای اطرافمان با مهربانی نگاه کنیم.
پارسا آرام خوابید.
زنگوله کنار بالش او یک بار، خیلی آهسته، صدا داد.
دینگ...
و آن سوی تپه، در ایستگاه شماره هفت، چراغ قطار آبی برای یک لحظه روشن شد.
انگار قطار می دانست که فردا هم در این شهر، کسی به کمک نیاز خواهد داشت.
-
فیلم / بازیگر نهنگ عنبر : برای اینکه همه چیز در فیلم طبیعی باشد، طوری با مینیبوس به من زدند که ...
ارسال نظر