داستان شب/ جزیره بی قانون بستنی ها /قصه درمانی / گروه سنی: ۵ تا ۸ سال
رکنا: سه دوست با قایقی شکلاتی به جزیره ای رسیدند که در آن بستنی ها هیچ قانونی نداشتند. هرکس هرقدر می خواست بستنی می خورد، روی ساحل می دوید و هرچه دلش می خواست درست می کرد. اما خیلی زود همه چیز به هم ریخت: بستنی ها آب شدند، راه ها بسته شد و بعضی از مهمان ها نتوانستند از بازی لذت ببرند.
به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بچه ها فهمیدند که حتی در جزیره ای پر از خوراکی های خوشمزه، چند قانون ساده می تواند شادی را برای همه بیشتر کند.سام، ترانه و پویا یک روز در کتاب تصویری قدیمی، نقشه جزیره ای عجیب پیدا کردند. روی نقشه، کوهی از بستنی توت فرنگی، رودخانه ای از بستنی وانیلی و درختانی با برگ های شکلاتی دیده می شد. پایین نقشه هم نوشته شده بود: در این جزیره هیچ قانونی وجود ندارد.
سه دوست تصمیم گرفتند به جزیره بروند. آن ها یک قایق ساختند، خوراکی هایشان را برداشتند و راه افتادند. جزیره از هر چیزی که تصور کرده بودند خوشمزه تر بود. کسی برای بازی کردن اجازه نمی خواست، کسی نوبت را رعایت نمی کرد و هرکس می توانست هرقدر بستنی دلش می خواست بخورد.
اما وقتی هیچ کس به فکر دیگران نبود، جزیره شلوغ و گیج کننده شد. بچه ها کم کم فهمیدند که قانون های خوب قرار نیست شادی را از بین ببرند. آن ها می توانند کمک کنند تا همه فرصت بازی و استراحت داشته باشند.
نقشه روی صفحه آخر کتاب
سام، ترانه و پویا یک بعدازظهر بارانی در خانه مادربزرگ بودند. باران پشت پنجره می بارید و حیاط پر از چاله های آب شده بود. آن ها در اتاق زیرشیروانی دنبال یک بازی تازه می گشتند که سام صندوقی چوبی پیدا کرد.
صندوق پر از کتاب های قدیمی بود. یکی از کتاب ها جلدی بنفش داشت و روی آن تصویر قایقی کوچک دیده می شد. بچه ها کتاب را باز کردند. صفحه هایش پر از نقاشی اژدها، جنگل، دریا و شهرهای دور بود.
در صفحه آخر، نقشه جزیره ای کشیده شده بود. روی نقشه، تپه هایی از بستنی، رودخانه ای سفید و درختانی با برگ های شکلاتی دیده می شد. کنار نقشه نوشته شده بود: جزیره بی قانون بستنی ها.
پویا گفت:
— یعنی آنجا هیچ قانونی نیست؟
ترانه نقشه را جلو چشمش گرفت.
— شاید یعنی هر کاری بخواهی می توانی انجام بدهی.
سام با هیجان گفت:
— پس باید برویم و ببینیم چه خبر است.
آن ها از کاغذهای رنگی یک قایق درست کردند. یک قاشق چوبی را پارو گذاشتند، چند بیسکویت برداشتند و عروسک کوچکی را هم با خود بردند. عروسک را ناخدا انتخاب کردند و اسمش را گذاشتند کاپیتان قاشق.
سفر به جزیره
بچه ها در خیالشان سوار قایق شدند. رودخانه ای آبی آن ها را از حیاط خانه مادربزرگ به دریا برد. باد آرامی در بادبان کاغذی پیچید و قایق به سمت جزیره حرکت کرد.
اول، تنها چیزی که در دوردست دیده می شد، تپه ای صورتی بود. هرچه نزدیک تر شدند، بوی توت فرنگی بیشتر شد. وقتی به ساحل رسیدند، دیدند تپه صورتی از بستنی توت فرنگی ساخته شده است.
رودخانه ای از بستنی وانیلی از میان جزیره می گذشت. روی تپه دیگری، بستنی شکلاتی مثل برف روی قله نشسته بود. درختان، چوب های بستنی بودند و به جای برگ، تکه های شکلات داشتند.
یک تابلو بزرگ کنار ساحل قرار داشت. روی آن نوشته شده بود: به جزیره خوش آمدید. هیچ قانونی وجود ندارد.
سام خندید.
— یعنی می توانیم هر کاری دوست داریم انجام دهیم.
پویا گفت:
— پس من اول از همه یک بستنی بزرگ می خورم.
ترانه هم گفت:
— من می خواهم روی تپه بستنی بدوم.
کاپیتان قاشق را کنار ساحل گذاشتند و وارد جزیره شدند.

هرکس هرقدر می خواهد
سام یک پیاله بزرگ پیدا کرد و آن را از بستنی شکلاتی پر کرد. پویا بستنی توت فرنگی برداشت و ترانه هم یک بستنی وانیلی گرفت. اول همه چیز عالی بود. آن ها بستنی می خوردند، می خندیدند و از تپه ها بالا می رفتند.
اما کمی بعد، سام احساس کرد دلش سنگین شده است. او آن قدر بستنی خورده بود که دیگر نمی توانست بدود. پویا هم سردش شده بود و دندان هایش به هم می خوردند. ترانه می خواست روی پل شکلاتی بازی کند، اما سام و پویا خسته بودند.
آن ها کنار رودخانه نشستند. بستنی ها در گرمای آفتاب آرام آرام آب می شدند. رودخانه وانیلی بالا آمده بود و به راه خاکی کنار ساحل می رسید.
سام گفت:
— کاش جایی بود که می توانستیم استراحت کنیم.
پویا گفت:
— هیچ قانونی نیست که بگوید باید چه کار کنیم. می توانیم همین جا بنشینیم.
ترانه جواب داد:
— اما اگر همه بستنی ها آب شوند، دیگر چیزی برای بعد نمی ماند.
بچه ها به تپه ها نگاه کردند. بستنی ها زیر آفتاب می درخشیدند و لبه هایشان آب می شد. هیچ کس نمی دانست باید چه کند.
پل شلوغ
کمی جلوتر، پلی از شکلات روی رودخانه کشیده شده بود. آن طرف پل، یک چادر بزرگ قرار داشت که زیر سایه درخت چوب بستنی بود. بچه ها می خواستند از پل رد شوند و استراحت کنند.
اما پل پر از مهمان بود. خرگوش های سفید و خرس های قهوه ای هم به جزیره آمده بودند. همه می خواستند اول از پل رد شوند. یکی از خرگوش ها می دوید، خرس کوچکی از کنارش رد می شد و چند پرنده بالای سرشان پرواز می کردند.
پل تکان خورد. همه ایستادند.
ترانه گفت:
— اگر همه هم زمان حرکت کنند، پل ممکن است بشکند.
یکی از خرس ها جواب داد:
— اما هیچ قانونی نیست که بگوید باید منتظر بمانیم.
سام یاد تابلوی ساحل افتاد. او فکر کرده بود نداشتن قانون یعنی آزادی و خوشحالی. اما حالا می دید که وقتی همه هم زمان از پل رد می شوند، هیچ کس نمی تواند با خیال راحت به مقصد برسد.
ترانه پیشنهاد داد:
— بیایید نوبتی رد شویم. اول کسانی که کوچک ترند، بعد بقیه.
خرس بزرگ گفت:
— چه کسی تصمیم گرفته که این قانون باشد؟
سام جواب داد:
— خودمان می توانیم با هم تصمیم بگیریم. پل برای همه است و باید مراقب باشیم کسی نیفتد.
مهمان ها کمی فکر کردند و پذیرفتند نوبتی از پل رد شوند. اول پرنده ها پرواز کردند. بعد خرگوش ها و کوچک ترها گذشتند. آخر از همه خرس ها عبور کردند. پل دیگر تکان نمی خورد.
جزیره ای که نیاز به استراحت داشت
آن طرف پل، چادر بزرگی زیر درخت بود. سام و پویا روی زمین نشستند و کمی آب نوشیدند. ترانه به رودخانه نگاه کرد. بستنی وانیلی داشت از مسیرش بیرون می ریخت.
کاپیتان قاشق را برداشت و با قاشق چوبی کوچکش مسیر آب را بررسی کرد. یک شکاف در کناره رودخانه پیدا کرد. اگر آن را نمی بستند، بستنی به ساحل می رسید و راه قایق را می پوشاند.
بچه ها برگ های بزرگ و چند بیسکویت پیدا کردند. آن ها برگ ها را کنار شکاف گذاشتند و با بیسکویت ها لبه اش را محکم کردند. آب رودخانه دوباره در مسیر خودش افتاد.
پویا گفت:
— اگر همه هرچه می خواستند می خوردند و به اطراف توجه نمی کردند، رودخانه شاید تا ساحل می آمد.
خرس کوچکی که از پل گذشته بود، گفت:
— می توانیم بخشی از بستنی ها را برای بعد نگه داریم. من دیگر سردم شده و نمی خواهم بیشتر بخورم.
سام پیشنهاد داد که بستنی های باقی مانده را در سایه بگذارند. همه کمک کردند تا چند ظرف بستنی را زیر درخت ببرند. بعد تصمیم گرفتند فقط یک سهم کوچک بردارند و باقی را برای وقتی نگه دارند که دوباره گرسنه شدند.
ساختن قانون های خودشان
وقتی همه استراحت کردند، دور هم نشستند. خرگوش ها، خرس ها، پرنده ها و سه دوست درباره چیزهایی حرف زدند که در جزیره به آن ها کمک می کرد.
ترانه گفت:
— اگر نوبتی از پل بگذریم، همه سالم می رسیم.
سام گفت:
— اگر هرکس به اندازه ای بستنی بخورد که حالش بد نشود، می توانیم از آن بیشتر لذت ببریم.
پویا اضافه کرد:
— اگر ظرف ها را بعد از خوردن کنار بگذاریم، جزیره کثیف نمی شود.
خرس بزرگ گفت:
— و اگر کسی نیاز به استراحت داشت، می توانیم برایش جا باز کنیم.
کاپیتان قاشق با قاشق کوچکش روی زمین خط کشید. آن ها تصمیم گرفتند چهار قانون ساده داشته باشند:
اول، از پل نوبتی عبور کنند.
دوم، هرکس به اندازه ای بستنی بخورد که بدنش حال خوبی داشته باشد.
سوم، ظرف ها و کاغذها را در سبد بگذارند.
چهارم، وقتی کسی گفت نیاز به استراحت دارد، دیگران به او فرصت بدهند.
ترانه پرسید:
— حالا دیگر جزیره بی قانون نیست؟
سام گفت:
— حالا جزیره قانون هایی دارد که خودمان برای مراقبت از همه انتخاب کرده ایم.
بازی های تازه
بعد از آن، مهمان ها بازی های تازه ای ساختند. آن ها یک مسیر روی شن کشیدند و نوبتی از روی آن گذشتند. خرگوش ها از تپه های کوچک بستنی بالا رفتند و خرس ها برایشان سایه درست کردند.
سام و پویا با برگ های بزرگ پرچم ساختند. ترانه یک نمایش کوتاه راه انداخت که در آن کاپیتان قاشق، قایق را از رودخانه وانیلی عبور می داد.
هرکس می توانست انتخاب کند که بازی کند یا استراحت. یکی از خرس ها ترجیح داد زیر درخت بخوابد. هیچ کس او را مجبور نکرد که بلند شود. وقتی بیدار شد، دوستانش برایش یک پیاله کوچک بستنی نگه داشته بودند.
این بار، بستنی ها زود تمام نشدند. همه به اندازه خودشان خوردند و بعد از بازی دوباره از همان خوراکی ها لذت بردند. پل شکلاتی هم سالم ماند و رودخانه وانیلی از مسیرش بیرون نزد.
ترانه گفت:
— حالا بیشتر خوش می گذرد، چون می دانیم چه کار کنیم.
سام جواب داد:
— قانون ها بازی را خراب نکردند. کمک کردند بازی ادامه پیدا کند.
خداحافظی با جزیره
وقتی آسمان نارنجی شد، سه دوست فهمیدند وقت بازگشت است. آن ها از همه مهمان ها خداحافظی کردند و سوار قایق کاغذی شدند.
خرس کوچک برایشان یک برگ شکلاتی به یادگار داد. خرگوش ها هم یک کاغذ رنگی به آن ها دادند که رویش چهار قانون جزیره نوشته شده بود.
قایق از رودخانه بیرون رفت و آرام به سمت خانه مادربزرگ برگشت. وقتی به حیاط رسیدند، باران دیگر بند آمده بود. کاغذ قایق کمی نمناک شده بود، اما سالم مانده بود.
مادربزرگ برایشان میوه آورد و پرسید:
— جزیره چه طور بود؟
پویا گفت:
— بستنی هایش خوشمزه بودند، اما وقتی هیچ قانونی نبود، همه چیز به هم ریخت.
ترانه گفت:
— بعد خودمان چند قانون ساده ساختیم تا همه بتوانند بازی کنند.
سام کاغذی را که خرگوش ها داده بودند، روی میز گذاشت.
— قانون خوب فقط دستور نیست. کمک می کند با هم مراقب باشیم.
بچه ها تصمیم گرفتند بعضی از قانون های جزیره را به بازی های خانه هم بیاورند: نوبتی بازی کنند، بعد از پایان بازی وسایل را جمع کنند و اگر کسی خسته شد، استراحت کند.
در خیالشان، جزیره بستنی ها دوردست باقی ماند؛ جایی که همیشه می شد به آن سفر کرد، به شرط آنکه به فکر یکدیگر هم باشند.
پیام داستان
آزادی و خوش گذرانی وقتی برای همه شیرین تر می شود که به نیازهای دیگران هم توجه کنیم. قانون های خوب، روشن و منصفانه اند و کمک می کنند همه نوبت داشته باشند، احساس امنیت کنند و از بازی لذت ببرند.
-
طرز تهیه کیک دبل چاکلت
ارسال نظر