شب بخیر! ساعتی که آهسته تر می تپد

شاید هنوز کارهایی ناتمام مانده باشد. فهرست کارها همیشه می تواند بلندتر شود؛ به همین دلیل، تمام شدن همه آن ها شرط آرام گرفتن نیست. می توانی بپذیری که امروز به پایان رسیده، حتی اگر همه چیز را کامل نکرده ای. فردا روز دیگری است و بعضی کارها در همان روز بهتر پیش می روند.

تصور کن ساعت اتاق برای چند لحظه آهسته تر می تپد. در این چند دقیقه، لازم نیست به عقب برگردی و اشتباه ها را بازبینی کنی یا جلوتر بروی و اتفاق های فردا را حدس بزنی. فقط به نفس کشیدنت توجه کن. دم می آید، مکثی کوتاه، و بازدمی که می تواند کمی از تنش را همراه خود ببرد. اگر ذهنت پرت شد، آرام برگرد؛ این برگشتن خودش بخشی از تمرین است.

زمان را نمی توان متوقف کرد، اما می توان گاهی با سرعت کمتری از آن عبور کرد. شاید همین چند دقیقه آرام، هدیه کوچکی باشد که امشب به خودت می دهی.

بگذار ساعت به راه خودش ادامه دهد. فردا عقربه ها دوباره حرکت می کنند؛ اما اکنون وظیفه ای جز استراحت نداری.

شب بخیر! لازم نیست در مسابقه زمان، همیشه جلوتر باشی.