دیر غذا خوردن فقط چاق تان می کند یا روی روان تان هم اثر دارد؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، برای بعضی افراد، شب تنها زمانی است که می توانند با آرامش غذا بخورند. اما همین وعده گاهی زیر بار دو نگرانی می رود: نکند وزن بیشتر شود و نکند حال روانی آسیب ببیند. رابطه زمان غذا با بدن، پیچیده تر از این دو حکم است. ساعت خوردن می تواند موضوع مهمی باشد، ولی در کنار دریافت کل روز، خواب، فعالیت و شرایط فرد معنا پیدا می کند. برای پاسخ دقیق، لازم است پژوهش درباره گرسنگی و مصرف انرژی را از پژوهش درباره خلق جدا کنیم؛ هر نتیجه، فقط به پرسشی که بررسی کرده پاسخ می دهد.

پژوهش متابولیک چه چیزی را اندازه می گیرد؟

در یک آزمایش کنترل شده منتشرشده در سال ۲۰۲۲، دیرتر خوردن با افزایش گرسنگی و کاهش مصرف انرژی در بزرگسالان دارای اضافه وزن یا چاقی همراه بود. غذا از نظر انرژی یکسان نگه داشته شده بود. این نتیجه نشان می دهد زمان بندی می تواند در شرایط آزمایشگاهی مهم باشد، اما مقدار افزایش وزن آینده هر فرد را مشخص نمی کند.

گرسنگی، مصرف انرژی و تغییرات زیستی، شاخص هایی برای فهم سازوکار هستند. اندازه گیری آنها با پیگیری وزن در زندگی واقعی طی ماه ها یا سال ها یکسان نیست. شرکت کنندگان یک مطالعه هم نماینده همه سنین و وضعیت های سلامت نیستند. بنابراین برای گزارش دقیق، باید از عبارت هایی مانند «در شرایط مطالعه» استفاده کرد و از تبدیل یافته به حکم همگانی درباره هر شام دیرهنگام پرهیز کرد.

مقدار غذای روز همچنان در تصویر است

اگر فردی روز را با خوردن کم می گذراند و شب بسیار گرسنه می شود، دیر خوردن ممکن است با دریافت بیشتر همراه باشد. فرد دیگری می تواند وعده دیرتری داشته باشد، اما نیاز روزانه را متناسب تامین کند. این دو وضعیت یکسان نیستند. برای بررسی وزن، فقط نگاه کردن به ساعت کافی نیست؛ ترکیب وعده ها، مقدار خوراکی های پراکنده و امکان فعالیت هم باید دیده شوند.

همچنین بیشتر شدن وزن همیشه نتیجه یک عادت واحد نیست. عوامل جسمی، داروها، خواب و شرایط زندگی می توانند نقش داشته باشند. نسبت دادن آن به یک وعده، هم تحلیل را ساده می کند و هم ممکن است سرزنش ایجاد کند. برنامه مناسب بهتر است به عادت های قابل تغییر و نیازهای واقعی بپردازد. حذف شام از ترس چاق شدن، بدون بررسی کل دریافت روز، لزوما راه حل مناسبی نیست.

از سوخت و ساز به روان، جهش نکنیم

اینکه در پژوهشی تغییر متابولیک دیده شده، ثابت نمی کند همان تغییر باعث افسردگی شده است. برای سنجش حال روانی، ابزار و طراحی متناسب لازم است. ممکن است موضوع های جسمی و روانی با هم ارتباط داشته باشند، اما هر ارتباط به بررسی مستقل نیاز دارد. در خبر علمی، کنار هم گذاشتن چند مطالعه نباید به ساختن زنجیره ای قطعی تبدیل شود که هیچ مطالعه ای تمام آن را آزمون نکرده است.

در یک آزمایش کوچک درباره شب کاری شبیه سازی شده، گروهی که شب و روز غذا می خورد، افزایش نمره های خلق شبیه افسردگی و اضطراب داشت؛ چنین افزایشی در گروه خوردن فقط در روز دیده نشد. این سنجش کوتاه مدت خلق بود، نه تشخیص افسردگی بالینی و نه مطالعه درباره شام معمول همه مردم.

ساعت بدن و شرایط زندگی را کنار هم ببینیم

برای کسی که روز کار می کند و شب می خوابد، منتقل شدن بیشتر خوردن به نیمه شب ممکن است نشانه جابه جایی چند عادت باشد. برای کارکنان شیفتی، وضع متفاوت است و زمان وعده با کار و استراحت درگیر می شود. توصیه یکسان، این تفاوت را نادیده می گیرد. بهتر است فرد با توجه به برنامه واقعی خود، امکان داشتن وعده های کافی و منظم را بررسی کند.

اگر شغل اجازه غذا خوردن نمی دهد، صرف دانستن یک توصیه مشکل را حل نمی کند. وجود فرصت استراحت و غذای در دسترس اهمیت دارد. اگر مسئولیت خانه شام را عقب می اندازد، تقسیم کار ممکن است کمک کننده باشد. مراقبت از سلامت نباید فقط به اراده فرد نسبت داده شود. گاهی تغییر کوچک در شرایط، از تصمیم سخت برای رعایت یک ساعت ثابت عملی تر است.

انتخابی که هم بدن و هم روان را ببیند

ابتدا وعده های روز را کامل تر و قابل اجرا کنید. از گرسنگی طولانی که به خوردن شتاب زده شبانه ختم می شود، تا حد امکان پیشگیری کنید. اگر نزدیک خواب وعده بزرگی می خورید، مقدار و زمان آن را با شرایط خود بازبینی کنید. هم زمان، نشانه های روانی مداوم را جداگانه جدی بگیرید. غذا یکی از اجزای مراقبت است؛ نه معیار ارزش فرد و نه درمان همه مشکلات وزن و خلق. برنامه خوب باید به تامین نیاز، آسودگی و امکان ادامه دادن کمک کند.