۲۰ روستا در جاسک برای رسیدن به مرکز درمانی باید ۹۰ کیلومتر مسیر طی کنند / یک نوزاد بعد از عقرب گزیدگی در مسیر انتقال به مرکز درمانی جان باخت

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در نوگین جاسک، فاصله تا درمان فقط یک عدد نیست؛ فاصله‌ای حدود ۹۰ کیلومتری است که برای مادری باردار، نوزاد بیمار، فرد عقرب‌گزیده یا بیماری که نیاز به رسیدگی فوری دارد، می‌تواند به فاصله‌ای میان زندگی و مرگ تبدیل شود.

اهالی در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی رکنا تاکید داشتند : نزدیک به ۲۰ روستا در این منطقه دورافتاده و کوهستانی، با وجود جمعیت قابل توجه، از دسترسی مناسب به خدمات درمانی محروم‌اند. نزدیک‌ترین مرکز درمانی در مرکز شهرستان قرار دارد و مسیر دسترسی به آن نیز آسان نیست. جاده‌های سخت‌گذر و شرایط نامناسب رفت‌وآمد، به‌ویژه در فصل بارندگی که ارتباط برخی روستاها با مرکز شهر قطع می‌شود، این فاصله را چند برابر دشوارتر می‌کند.

در چنین شرایطی، بیمار بدحال گاهی باید با موتورسیکلت به مرکز شهر منتقل شود؛ راهکاری که شاید برای یک بیمار معمولی نیز دشوار باشد، اما برای مادر باردار، نوزاد یا فردی که دچار عقرب‌گزیدگی شده، می‌تواند خطرناک و حتی مرگبار باشد.

خانه‌های بهداشت در برخی از این روستاها فعال‌اند، اما امکانات آنها برای درمان موارد اورژانسی کافی نیست. خانه بهداشت اساساً برای ارائه خدمات اولیه و پیشگیرانه طراحی شده و نمی‌تواند جای یک مرکز درمانی مجهز را بگیرد. نبود ماما، محدودیت دارویی و نبود امکانات لازم برای رسیدگی فوری به بیماران، خلأیی ایجاد کرده که مردم ناچارند هزینه آن را با زمان، دشواری و گاه جان خود بپردازند.

یکی از اهالی می‌گوید: «اگر کسی عقرب‌گزیده شود، امکانات درمانی لازم در خانه بهداشت وجود ندارد. باید او را ۹۰ کیلومتر تا مرکز شهر ببریم. خیلی‌ها هم وسیله نقلیه ندارند و مجبورند منتظر بمانند تا وسیله‌ای پیدا شود.»

این تنها یک نگرانی فرضی نیست. در سال‌های اخیر مواردی از عقرب‌گزیدگی در این منطقه گزارش شده و حدود دو سال پیش نیز یک نوزاد در مسیر انتقال به مرکز درمانی جان خود را از دست داد؛ حادثه‌ای که بار دیگر نشان داد فاصله با خدمات درمانی در این منطقه فقط یک مشکل اداری یا آماری نیست.

اما محرومیت نوگین به حوزه درمان محدود نمی‌شود. بخشی از مردم همچنان در خانه‌های کپری زندگی می‌کنند و روستاهای پراکنده‌ای مانند جانوری، گورسر، خیرآباد، گوربوجا، شهریدف، مگا، توجیدر، سهتو، تنگ و تنگ شادین‌زهی با مشکلات متعدد زیرساختی مواجه‌اند. شرایط جغرافیایی و دشواری جابه‌جایی نیز باعث شده دسترسی مردم به خدمات عمومی، به‌ویژه در مواقع بحران، با مشکل مواجه باشد.

در واقع مسئله نوگین، نبود یک ساختمان درمانی در میان روستاها نیست؛ مسئله، نبود یک زنجیره دسترسی به سلامت است. وقتی بیمار برای رسیدن به پزشک باید ۹۰ کیلومتر مسیر سخت‌گذر را طی کند، وقتی وسیله انتقال مناسب وجود ندارد، وقتی در زمان بارندگی راه ارتباطی قطع می‌شود و وقتی خانه بهداشت امکان درمان موارد اورژانسی را ندارد، کوچک‌ترین حادثه می‌تواند به یک بحران بزرگ تبدیل شود.

به همین دلیل مطالبه مردم نیز صرفاً ساخت یک درمانگاه نیست. آنها خواهان ایجاد یک راهکار پایدار برای دسترسی به خدمات سلامت هستند؛ از راه‌اندازی مرکز درمانی یا پایگاه اورژانس ثابت گرفته تا تأمین نیروی ماما و امکانات دارویی و درمانی و ایجاد امکان انتقال سریع بیماران.

این روستاها سال‌هاست در فاصله‌ای طولانی از مرکز شهرستان قرار دارند، اما فاصله مردم با تصمیم‌گیران نباید به اندازه همان ۹۰ کیلومتر باشد. مردم نوگین می‌گویند بارها درباره مشکلاتشان گفته‌اند و حالا منتظر اقدامی هستند که پیش از حادثه بعدی، راه درمان را به آنها نزدیک کند.

در نوگین، مسئله فقط این نیست که درمانگاه ندارند؛ مسئله این است که **وقتی کسی بیمار می‌شود، راه نجاتش بیش از حد دور است.**