باباطاهر؛ شاعری از قرنها پیش که هنوز با امروز سخن میگوید
رکنا، در دامنه کوه الوند، آرامگاه باباطاهر نه تنها یادمانی تاریخی، بلکه نشانی از پایداری شعر کهن فارسی است. این بنا که از شناختهشدهترین جایگاههای گردشگری فرهنگی همدان به شمار میرود، پیوندی میان گذشته و امروز برقرار کرده است؛ جایی که دوبیتیهای ساده و دلنشین این شاعر پس از گذشت سدهها همچنان در جان مخاطب امروز طنین میافکند.
به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،
در روزگاری که شتاب زندگی دیجیتال و فراوانی محتوای کوتاه، مجال درنگ بر متنهای بلند را کمتر کرده است، شعر کلاسیک همچنان در لایههای عمیق فرهنگ ایرانی نفس میکشد. نشانههای این تداوم را میتوان در مکانهایی دید که شعر و تاریخ در آنها به هم میرسند؛ از جمله آرامگاه باباطاهر در همدان.
با ورود به محوطه آرامگاه، نخست چشمانداز کوه الوند و فضای سبز گسترده پیش روی بازدیدکننده گشوده میشود. در میانه این چشمانداز، بنایی سپید و استوار سر برآورده که سالهاست به یکی از شناختهشدهترین مقصدهای گردشگری فرهنگی در غرب ایران تبدیل شده است. مکانی که در آن، سکوت سنگها با طنین دوبیتیها درهم میآمیزد.
باباطاهر عریان، دوبیتیسرای نامدار سدههای چهارم و پنجم هجری، از شاعرانی است که شعرش از مرز کتابها و محافل ادبی فراتر رفته و در حافظه جمعی ایرانیان جای گرفته است. دوبیتیهای او با زبانی ساده و بیپیرایه از عشق، عرفان، طبیعت و رنجهای انسانی سخن میگویند؛ واژههایی که قرنها پس از سروده شدن، هنوز برای مخاطب امروز آشنا و قابل لمساند.
راهنمای مجموعه در روایت خود از زندگی این شاعر به ابهامهای تاریخی پیرامون او اشاره میکند. از زندگی باباطاهر آگاهی دقیق و مستندی در دست نیست، اما سرودههایش راه خود را در طول قرنها گشودهاند و نسلهای گوناگون با آنها همدل شدهاند.
بنای آرامگاه در دهه ۱۳۴۰ خورشیدی با طراحی هوشنگ سیحون، معمار برجسته ایرانی، شکل گرفت. سیحون در این اثر کوشیده است میان سنت و نوگرایی پلی بزند. ساختار هشتضلعی بنا، ستونهای گرانیتی، سنگ سفید نما و گنبد منشوریشکل آن، جلوهای از معماری یادمانی معاصر ایران را به نمایش میگذارد؛ بنایی که در عین استواری، حس شاعرانه فضا را نیز حفظ کرده است.
آرامگاه باباطاهر تنها یک یادمان تاریخی نیست. این مکان فرصتی برای بازگشت به بخشی از هویت فرهنگی ایران است؛ جایی که در میان سکوت سنگها و وزش باد الوند، هنوز میتوان صدای دوبیتیهایی را شنید که از دل قرنها گذشتهاند و همچنان با دل مخاطب امروز سخن میگویند.
