داستان شب/ وقتی اسباب بازی ها با هم قهر کردند /قصه درمانی / گروه سنی: ۵ تا ۸ سال

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، نیما اسباب بازی های زیادی داشت. توپ قرمزش، قطار چوبی اش، عروسک پارچه ای خواهرش، چند قطعه خانه سازی و یک دایناسور سبز هر روز در اتاق او بودند. نیما هر روز با چند تایی از آن ها بازی می کرد، اما بعضی اسباب بازی ها بیشتر از بقیه انتخاب می شدند.

یک صبح که نیما برای خوردن صبحانه از اتاق بیرون رفت، اسباب بازی ها از جای خودشان بیرون آمدند. هر کدام حرفی برای گفتن داشتند. اول با صدای بلند از خواسته هایشان گفتند، اما وقتی دیدند هیچ کس به دیگری گوش نمی دهد، بحثشان بالا گرفت. یکی به گوشه ای رفت، دیگری پشت جعبه پنهان شد و خیلی زود همه با هم قهر کردند.

آن روز، اسباب بازی ها فهمیدند که برای آشتی کردن، لازم نیست یکی حتما برنده شود. گاهی کافی است هرکس فرصت داشته باشد حرفش را بزند و بقیه با دقت گوش کنند.

اتاقی پر از بازی

اتاق نیما همیشه از اسباب بازی ها پر بود. توپ قرمز کنار تخت می غلتید، قطار چوبی روی ریل هایش حرکت می کرد و خانه سازی ها در جعبه ای آبی قرار داشتند. عروسک پارچه ای روی صندلی می نشست و دایناسور سبز کنار کتاب های تصویری نگهبانی می داد.

نیما هر روز بعد از مدرسه به اتاق می آمد و بازی تازه ای شروع می کرد. گاهی توپ را به دیوار می زد و می گرفت. گاهی قطار را از میان تونل خانه سازی ها رد می کرد. گاهی هم دایناسور سبز را می گذاشت وسط شهر و وانمود می کرد که او یک غول مهربان است.

اسباب بازی ها از بازی کردن خوششان می آمد، اما همه به یک اندازه فرصت بازی نداشتند. توپ قرمز بیشتر از بقیه بیرون می آمد. قطار چوبی گاهی چند روز در جعبه می ماند. عروسک پارچه ای هم بیشتر وقت ها روی صندلی می نشست و تماشا می کرد.

هر کدام فکر می کرد دیگری سهم بیشتری گرفته است.

توپ قرمز از خودش می گوید

یک روز صبح، نیما از اتاق بیرون رفت تا صبحانه بخورد. در اتاق را نیمه باز گذاشت. به محض اینکه صدای قدم هایش دور شد، توپ قرمز از کنار تخت غلتید و وسط اتاق ایستاد.

توپ گفت:

— من می خواهم امروز هم بازی کنیم. نیما همیشه مرا انتخاب می کند، چون از همه سرگرم کننده ترم.

قطار چوبی از داخل جعبه جواب داد:

— شاید چون همیشه جلوی چشمش هستی. من هم می توانم بازی جالبی باشم، اما کسی مرا از جعبه بیرون نمی آورد.

توپ قرمز گفت:

— اگر بازی با من را دوست دارد، چرا باید سراغ تو بیاید؟

قطار از حرفش ناراحت شد. چرخ هایش را تکان داد و گفت:

— چون من هم دوست دارم روی ریل حرکت کنم. همیشه در جعبه ماندن خسته کننده است.

عروسک پارچه ای که روی صندلی نشسته بود، آرام گفت:

— من هم دوست دارم کسی مرا از صندلی پایین بیاورد. نیما گاهی مرا بغل می کند، اما زود یادش می رود که هنوز اینجا هستم.

دایناسور سبز گفت:

— من هم می خواهم در بازی ها نقش داشته باشم. همیشه مرا کنار کتاب ها می گذارند تا فقط نگهبانی بدهم.

توپ قرمز گفت:

— خب، هر کدامتان باید خودتان کاری کنید تا نیما شما را انتخاب کند.

قطار جواب داد:

— همه نمی توانیم مثل توپ غلت بخوریم.

دایناسور سبز هم گفت:

— و همه قرار نیست یک کار یکسان انجام بدهند.

بحثی که بلندتر شد

اسباب بازی ها هر کدام می خواستند حرفشان را به بقیه برسانند. توپ وسط اتاق بالا و پایین می پرید. قطار چرخ هایش را روی ریل تندتر می چرخاند. دایناسور پنجه هایش را تکان می داد و عروسک پارچه ای گوشه شالش را می پیچاند.

همه با هم حرف می زدند. هیچ کس نمی توانست حرف دیگری را بشنود.

توپ می گفت:

— من همیشه انتخاب می شوم، چون بازی با من بهتر است!

قطار می گفت:

— این درست نیست. نیما فقط فرصت نکرده سراغ من بیاید.

عروسک می گفت:

— من دلم می خواهد کسی کنارم بنشیند.

دایناسور می گفت:

— من می توانم بازی را هیجان انگیز کنم.

چون هرکس می خواست زودتر حرفش را بزند، هیچ کدام درست نفهمیدند دیگری چه می گوید. کم کم، توپ به طرف گوشه اتاق غلتید. قطار ریلش را جمع کرد و داخل جعبه برگشت. دایناسور پشت کتاب ها رفت و عروسک روی صندلی برگشت.

اتاق ساکت شد. اسباب بازی ها با هم قهر کرده بودند.

نیما یک بازی تازه پیشنهاد می کند

وقتی نیما برگشت، اتاق را نگاه کرد و دید اسباب بازی ها هر کدام در گوشه ای هستند. او توپ را برداشت و گفت:

— بیا یک بازی راه بیندازیم.

اما توپ از دستش غلت خورد و زیر تخت رفت. نیما فکر کرد شاید توپ خودش را قایم کرده است. بعد قطار را از جعبه بیرون آورد. قطار هم چرخ هایش را تکان نداد.

نیما به عروسک نگاه کرد. عروسک همان جا روی صندلی ماند. دایناسور هم پشت کتاب ها پنهان شده بود.

نیما کمی تعجب کرد. او نمی دانست اسباب بازی ها با هم قهر کرده اند، اما فهمید که امروز کسی دلش نمی خواهد بازی کند.

او روی زمین نشست و گفت:

— اگر چیزی ناراحتتان کرده، می توانید به من نشان بدهید.

اسباب بازی ها ساکت ماندند.

نیما یک جعبه خالی از روی میز برداشت و آن را وسط اتاق گذاشت. روی جعبه کاغذی چسباند و یک دایره بزرگ کشید.

— این جعبه، جعبه نوبت حرف زدن است. هرکس چیزی برای گفتن دارد، می تواند کنارش بایستد. بقیه هم گوش می کنند.

اسباب بازی ها هنوز مطمئن نبودند این کار کمکی می کند یا نه. اما جعبه وسط اتاق بود و هیچ کس مجبور نبود زود جواب بدهد.

نوبت قطار

نیما اول قطار را از جعبه بیرون آورد و کنار جعبه کاغذی گذاشت. قطار کمی مکث کرد و بعد گفت:

— من ناراحتم، چون خیلی وقت ها داخل جعبه می مانم. دوست دارم از روی ریل ها حرکت کنم و از تونل رد شوم.

نیما حرف قطار را شنید. او وسط حرفش نپرید. بعد پرسید:

— چه چیزی لازم داری تا بازی با تو راحت تر شود؟

قطار گفت:

— می خواهم ریل هایم را نزدیک در جعبه بگذارید تا زودتر پیدایشان کنم. دوست دارم گاهی نیما مسیر تازه ای برایم بسازد.

نیما سر تکان داد و ریل ها را از ته جعبه بیرون آورد. آن ها را کنار قطار گذاشت.

توپ قرمز که زیر تخت بود، آرام بیرون آمد. او دیگر نمی خواست وسط حرف قطار بپرد. حالا فهمیده بود که قطار فقط می خواسته فرصت بازی داشته باشد.

نوبت عروسک پارچه ای

بعد، نیما عروسک پارچه ای را از روی صندلی برداشت و کنار جعبه گذاشت.

عروسک گفت:

— من ناراحت می شوم وقتی همه سرگرم بازی خودشان هستند و من را فراموش می کنند. دوست دارم گاهی در بازی ها کنار بقیه باشم.

نیما گفت:

— دوست داری چه نقشی داشته باشی؟

عروسک جواب داد:

— شاید بتوانم مسافر قطار باشم. یا وقتی توپ بازی می کنید، تماشاگر باشم. مهم این است که کسی یادش بماند من هم اینجا هستم.

قطار گفت:

— تو می توانی در واگن اول بنشینی و همراه من از تونل بگذری.

عروسک لبخند زد. او خوشحال شد که کسی حرفش را شنیده است.

نیما صندلی کوچکی برای عروسک کنار ریل گذاشت. عروسک در آن نشست و آماده سفر شد.

نوبت دایناسور

دایناسور سبز از پشت کتاب ها بیرون آمد. اول کمی خجالت کشید، اما وقتی دید بقیه ساکت هستند و به حرف هایش گوش می دهند، جلوتر رفت.

— من دوست دارم در بازی ها نقش داشته باشم. همه فکر می کنند چون دایناسور هستم، باید همیشه غول ترسناکی باشم. اما من می توانم نگهبان شهر باشم یا پلی بسازم که قطار از آن رد شود.

توپ قرمز گفت:

— من هم می توانم از روی پلی که تو می سازی بپرم.

دایناسور خوشحال شد.

نیما چند قطعه خانه سازی را به او داد. دایناسور شروع کرد به ساختن پلی کوتاه. او قطعه ها را با دقت کنار هم گذاشت و از نیما خواست پایه های پل را محکم کند.

حالا اسباب بازی ها داشتند به جای بحث کردن، برای ساختن یک بازی تازه همکاری می کردند.

نوبت توپ قرمز

توپ قرمز آخرین اسباب بازی بود که کنار جعبه آمد. او گفت:

— من می دانم که زیاد انتخاب می شوم. اما فکر نمی کردم بقیه از این موضوع ناراحت شوند. من فقط دوست دارم غلت بخورم و با نیما بازی کنم.

قطار گفت:

— ما از تو ناراحت نیستیم. فقط می خواهیم فرصت بازی داشته باشیم.

توپ پرسید:

— پس می توانم باز هم بازی کنم؟

عروسک گفت:

— البته. فقط لازم است گاهی نوبت را با بقیه هم قسمت کنی.

توپ کمی فکر کرد.

— می توانم اول از روی پلی که دایناسور ساخته بپرم، بعد کنار ریل بمانم تا قطار رد شود.

نیما لبخند زد. حالا هر اسباب بازی چیزی گفته بود و بقیه هم شنیده بودند. هیچ کس مجبور نشده بود از خواسته اش دست بکشد. فقط قرار بود جایی برای همه پیدا شود.

بازی ای که همه در آن جا داشتند

نیما ریل قطار را روی زمین چید. دایناسور پل را در میانه مسیر گذاشت و عروسک را در واگن اول نشاند. توپ قرمز هم کنار پل منتظر ماند.

قطار حرکت کرد. از تونل مقوایی گذشت و به پل رسید. دایناسور با دقت پل را نگه داشت. عروسک از پنجره واگن برای همه دست تکان داد. بعد نوبت توپ شد. او یک بار از روی پل پرید و در جای امنی ایستاد.

نیما برای بازی قصه ای ساخت: قطار باید عروسک را به خانه مادربزرگ می رساند، دایناسور نگهبان پل بود و توپ قرمز هم پیام های مهم را از ایستگاهی به ایستگاه دیگر می برد.

هر اسباب بازی نقشی داشت. گاهی توپ در بازی پیش می رفت و گاهی قطار. عروسک هم وسط بازی استراحت می کرد و بعد دوباره سوار واگن می شد. هیچ کس مجبور نبود همیشه نفر اول باشد.

جعبه حرف ها می ماند

وقتی نیما برای ناهار از اتاق بیرون رفت، اسباب بازی ها دوباره با هم حرف زدند. این بار هیچ کدام با صدای بلند حرف دیگری را قطع نکرد.

توپ گفت:

— خوب شد که بالاخره فهمیدم قطار چرا ناراحت بود.

قطار جواب داد:

— من هم باید زودتر می گفتم چه می خواهم.

عروسک گفت:

— حالا می دانم می توانم خودم هم درخواست کنم در بازی باشم.

دایناسور گفت:

— و من فهمیدم لازم نیست همیشه یک نقش را بازی کنم. می توانم نگهبان پل باشم یا هر چیز دیگری که دوست دارم.

جعبه کاغذی هنوز وسط اتاق بود. آن ها تصمیم گرفتند هر وقت چیزی ناراحتشان کرد، از آن کمک بگیرند. لازم نبود منتظر بمانند تا دلخوری بزرگ شود. می توانستند یکی یکی حرف بزنند و به هم فرصت بدهند.

وقتی نیما دوباره به اتاق برگشت، همه اسباب بازی ها کنار هم بودند. او جعبه کاغذی را دید و روی آن نوشت: نوبت حرف زدن.

از آن پس، هر وقت اسباب بازی ها می خواستند بازی تازه ای بسازند یا درباره چیزی اختلاف داشتند، به جعبه نگاه می کردند. آن ها یاد گرفته بودند که آشتی همیشه با یک معذرت خواهی سریع شروع نمی شود. گاهی اول باید فهمید هرکس چرا ناراحت شده است.

پیام داستان

وقتی چند نفر یا چند دوست با هم اختلاف دارند، حرف زدن یکی یکی و گوش دادن با دقت می تواند کمک کند. لازم نیست همه خواسته هایمان یکسان باشد؛ می توانیم راهی پیدا کنیم که در آن، برای هرکس جا و نوبتی وجود داشته باشد.