هوش مصنوعی تنهایی را عمیق‌ تر می کند؟ آخرین تحقیقات علم روانشناسی همه را نگران کرده است!

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، همه کاربران AI یکسان نیستند پژوهشگران در مقاله‌ای که در Nature Human Behaviour منتشر شده، به جای اینکه همراه‌های هوش مصنوعی را صرفاً خوب یا بد بدانند، بررسی کرده‌اند که چه کسانی بیشتر از آن‌ها سود می‌برند و چه کسانی ممکن است بیشتر در معرض پیامدهای منفی قرار بگیرند.

افرادی که شبکه اجتماعی قوی دارند ممکن است از AI برای تکمیل روابط خود استفاده کنند؛ برای مثال، تمرین یک گفت‌ وگوی دشوار یا مدیریت استرس. اما برای فردی که تنها یا منزوی است، همین فناوری ممکن است به‌جای مکمل رابطه انسانی، به جایگزین آن تبدیل شود.

خطر از جایی شروع می‌شود که جای انسان ها را بگیرد

پژوهشگران درباره پدیده‌ ای به نام کاهش مهارت‌ های اجتماعی یا social deskilling نیز هشدار داده‌ اند؛ یعنی اگر فرد فرصت کمتری برای تعامل واقعی با انسان‌ها داشته باشد، ممکن است بخشی از فرصت تمرین مهارت‌ های ارتباطی را از دست بدهد. این موضوع به‌ویژه درباره افرادی اهمیت پیدا می‌کند که از ابتدا حمایت اجتماعی محدودی دارند.

البته این یافته به معنای آن نیست که استفاده از همراه هوش مصنوعی الزاماً باعث تنهایی یا آسیب روانی می‌ شود. خود پژوهش نیز بر این نکته تأکید دارد که پیامدها به ویژگی‌ های کاربر، طراحی پلتفرم، میزان حمایت اجتماعی و نحوه نظارت بر فناوری وابسته است.

تنهایی؛ مسئله‌ ای که با یک چت‌ بات حل نمی‌ شود

همراه‌ های هوش مصنوعی می‌ توانند همیشه در دسترس باشند و بدون خستگی به کاربر پاسخ دهند؛ ویژگی‌ ای که برای فرد تنها جذاب است. اما رابطه انسانی فقط گفت‌ وگو نیست. حضور واقعی، تجربه مشترک، اختلاف، آشتی، همدلی و یادگیری مهارت‌ های اجتماعی در تعامل با دیگران اتفاق می‌ افتد.

پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند همراه‌های هوش مصنوعی به‌عنوان فناوری‌هایی با پیامدهای روانی و اجتماعی جدی‌ تر دیده شوند و برای آنها سازوکارهای حفاظتی، شفافیت و نظارت بیشتری در نظر گرفته شود.