آش دوغ یا آش ماست/ کدام برای مغز مفیدتر است؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، پاسخ کوتاه این است: برتری قطعی و علمی برای یکی از این دو غذا ثابت نشده است. ارزش نهایی هر کدام به دستور پخت، نسبت مواد اولیه، نوع لبنیات، میزان سبزی و حبوبات و شیوه حرارت دادن بستگی دارد.

تفاوت از پایه لبنی آغاز می شود

در آش دوغ، دوغ یا ماست رقیق شده پایه اصلی غذاست؛ در آش ماست، معمولا ماست غلیظ تر و به مقدار بیشتری استفاده می شود. از این رو ممکن است آش ماست در یک دستور مشخص پروتئین و کلسیم بیشتری داشته باشد، اما این موضوع قطعی نیست. دوغ های مختلف از نظر میزان آب، پروتئین، نمک و ترکیب مواد اولیه تفاوت زیادی دارند. برای مقایسه دقیق باید مقدار واقعی لبنیات و اطلاعات تغذیه ای آن را دانست.

نخود و سبزیجات عامل مشترک و مهم

اگر هر دو آش با نخود و سبزیجات مشابه تهیه شوند، بخش مهمی از فیبر و ترکیبات گیاهی آنها مشترک خواهد بود. فیبر به عملکرد طبیعی دستگاه گوارش کمک می کند و برخی انواع آن توسط میکروب های روده تخمیر می شوند. حاصل این فرایند می تواند شامل اسیدهای چرب زنجیره کوتاه باشد؛ مولکول هایی که در عملکرد سد روده و تنظیم برخی مسیرهای ایمنی نقش دارند.

از آنجا که محور روده و مغز با مسیرهای عصبی، ایمنی و متابولیک عمل می کند، پژوهشگران احتمال می دهند الگوی غذایی پرفیبر و متنوع بتواند از راه میکروبیوم با برخی فرایندهای مرتبط با خلق و شناخت ارتباط داشته باشد. اما این سازوکارها به معنای اثبات اثر مستقیم یک کاسه آش بر خلق و خو نیست.

آیا ماست غلیظ تر به معنی پروبیوتیک بیشتر است؟

نه لزوما. غلظت ماست به تنهایی نشان نمی دهد چه نوع باکتری زنده ای در آن وجود دارد یا چه تعداد از آنها تا زمان مصرف باقی مانده اند. نوع کشت آغازگر، فرایند تولید، نگهداری و تاریخ مصرف اهمیت دارند. همچنین همه باکتری های موجود در غذا تعریف علمی پروبیوتیک را برآورده نمی کنند؛ برای استفاده از این عنوان باید سویه میکروبی و اثر آن به اندازه کافی بررسی شده باشد.

از طرف دیگر، هر دو غذا معمولا حرارت می بینند. اگر لبنیات در ابتدای پخت اضافه شود و غذا بجوشد، بخشی از میکروارگانیسم های زنده ممکن است از بین بروند. پس نمی توان تنها با نگاه به نام آش، درباره مقدار پروبیوتیک دریافتی قضاوت کرد.

نمک تفاوتی که ممکن است از چشم پنهان بماند

در برخی دستورهای آش دوغ، دوغ آماده و شور استفاده می شود. اگر نمک افزوده نیز به آن اضافه شود، میزان سدیم وعده بالا می رود. آش ماست هم بسته به دستور می تواند شور باشد، اما میزان نمک آن بیشتر به انتخاب آشپز و مواد اولیه وابسته است تا نام غذا. برای افرادی که باید مصرف سدیم را محدود کنند، استفاده از لبنیات کم نمک و کنترل نمک افزوده اهمیت دارد.

کدام را انتخاب کنیم؟

اگر هدف دریافت پروتئین بیشتر باشد، باید برچسب تغذیه ای لبنیات و مقدار مصرف آن بررسی شود؛ نه اینکه صرفا آش ماست را برنده بدانیم. اگر هدف افزایش فیبر باشد، مقدار نخود و سبزیجات در هر دو دستور اهمیت دارد. اگر فرد به نمک حساس است یا باید سدیم دریافتی را کاهش دهد، نوع دوغ و میزان نمک آش دوغ باید با دقت بیشتری انتخاب شود.

از منظر سلامت روان نیز هیچ کدام درمان افسردگی، اضطراب یا مشکلات خواب نیستند. شواهد علمی بیشتر از اهمیت الگوی غذایی کلی، دریافت کافی فیبر، تنوع مواد غذایی و بررسی محتاطانه غذاهای تخمیری حمایت می کنند.

 رقابت اصلی میان آش دوغ و آش ماست نیست میان دستور غذایی متعادل و دستور پرنمک، کم فیبر یا پرچرب است. هر دو می توانند در یک الگوی غذایی متنوع جای بگیرند و انتخاب بهتر، انتخابی است که با نیاز تغذیه ای، وضعیت سلامت و ذائقه فرد سازگارتر باشد.

درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1264395