داستان شب/ اژدهای کوچکی که آتش نداشت /قصه درمانی / گروه سنی: ۵ تا ۸ سال

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، در کوهستانی بلند، میان غارهای گرم و درختان بلوط، گروهی از اژدهاها زندگی می کردند. بیشتر آن ها می توانستند از دهانشان آتش بیرون بدهند. یکی شعله های آبی می ساخت، یکی آتش نارنجی و یکی هم می توانست با یک نفس کوتاه، چوب های خیس را روشن کند.

اما اژدهای کوچولو هرچه تلاش می کرد، آتشی نداشت. او نفس عمیق می کشید، شکمش را جلو می داد و دهانش را باز می کرد، اما فقط بخاری کوچک بیرون می آمد.

او از این موضوع ناراحت بود. فکر می کرد چون نمی تواند آتش درست کند، از بقیه کمتر است. اما روزی که مه غلیظی در کوهستان نشست، همه به راهی نیاز داشتند تا یکدیگر را پیدا کنند. اژدهای کوچولو فهمید توانایی او شاید شبیه بقیه نباشد، اما می تواند به همان اندازه مهم باشد.

تمرین های بی آتش

اژدهای کوچولو در غاری روشن و گرم زندگی می کرد. هر روز صبح، اژدهاهای بزرگ بیرون می رفتند و با آتش هایشان چراغ های سنگی را روشن می کردند. شعله ها روی دیوار غار می رقصیدند و رنگ های زیبایی می ساختند.

اژدهای کوچولو هم دوست داشت آتش داشته باشد. او کنار مادرش می ایستاد و به شعله های قرمز نگاه می کرد. بعد خودش هم دهانش را باز می کرد و تلاش می کرد.

اول نفسش را تا جایی که می توانست در سینه نگه می داشت. بعد شکمش را جمع می کرد و فوت می کرد. از دهانش فقط یک بخار سفید و کوچک بیرون می آمد که زود ناپدید می شد.

اژدهای بزرگ مهربانی به او گفت:

— عجله نکن. هر اژدهایی در زمان خودش آتش را پیدا می کند.

اژدهای کوچولو پرسید:

— اگر هیچ وقت پیدا نکردم چه؟

اژدهای بزرگ گفت:

— آن وقت باید ببینیم چه توانایی دیگری داری.

اما اژدهای کوچولو از این جواب خوشش نیامد. او فکر می کرد همه اژدهاها باید آتش داشته باشند. نمی خواست توانایی دیگری پیدا کند. او همان چیزی را می خواست که بقیه داشتند.

جشن شعله ها

هر سال، اژدهاهای کوهستان جشنی برگزار می کردند. در آن جشن، هر اژدها شعله ای کوچک در آسمان می فرستاد. شعله ها مثل گل های رنگی باز می شدند و چند لحظه کوهستان را روشن می کردند.

اژدهای کوچولو برای جشن آن سال خیلی تمرین کرد. او می خواست این بار حتما آتش بیرون بدهد. مادرش یک شمع کوچک جلوی غار گذاشت تا تمرین کند.

اژدهای کوچولو نفس عمیقی کشید. به شعله شمع نگاه کرد و تلاش کرد آن را روشن تر کند. اما تنها بخاری از دهانش بیرون آمد. شمع حتی تکان هم نخورد.

او دوباره تلاش کرد. این بار آن قدر محکم فوت کرد که گرد و خاک روی سنگ ها بلند شد. چشم هایش پر از اشک شد و سرفه کرد.

مادر گفت:

— کافی است. لازم نیست به خودت فشار بیاوری.

اژدهای کوچولو گفت:

— اما همه در جشن آتش روشن می کنند. من چه کار کنم؟

مادر جواب داد:

— می توانی در جشن باشی، حتی اگر شعله نداشته باشی.

اژدهای کوچولو سرش را پایین انداخت. او نمی خواست فقط تماشاگر باشد.

آتش های رنگی

شب جشن، اژدهاها در دشت جمع شدند. همه آماده بودند تا شعله هایشان را به آسمان بفرستند. یکی بعد از دیگری آتش های رنگی ساختند. شعله ها بالا رفتند و مثل ستاره های کوچک در هوا درخشیدند.

اژدهای کوچولو کنار مادرش ایستاده بود. او هم نوبتش را منتظر ماند. وقتی همه نگاه ها به سوی او برگشت، دهانش را باز کرد و نفس کشید.

بخار سفید کوچکی بیرون آمد. در آسمان هیچ شعله ای دیده نشد.

برای لحظه ای، دشت ساکت شد. بعد یکی از اژدهاها گفت:

— شاید سال بعد آتشش بیاید.

اژدهای کوچولو خجالت کشید. او از جمع فاصله گرفت و پشت تخته سنگی نشست. صدای خنده ای نشنید، اما سکوت بقیه برایش ناراحت کننده بود.

مادر کنارش نشست.

— می دانم دلت می خواست امشب آتش داشته باشی.

اژدهای کوچولو گفت:

— انگار همه چیز را بلدند، جز من.

مادر گفت:

— تو خیلی چیزها بلدی. فقط هنوز نمی دانی کدامشان به کارت می آید.

اژدهای کوچولو به آسمان نگاه کرد. شعله های جشن خاموش شده بودند و ستاره ها در آسمان دیده می شدند. او هنوز نمی توانست باور کند که نبودن آتش هم ممکن است اشکالی نداشته باشد.

مه غلیظ در کوهستان

چند روز بعد، صبح زود، مه غلیظی روی کوهستان نشست. مه آن قدر پایین آمده بود که درختان نزدیک غار هم به سختی دیده می شدند. اژدهاها از غارهایشان بیرون آمدند، اما نمی توانستند راه ها را پیدا کنند.

یکی از اژدهاها برای روشن کردن راه، آتش کوچکی بیرون داد. شعله اش در مه روشن شد، اما باد سردی وزید و آن را خاموش کرد. اژدهای دیگری آتشی بلندتر ساخت، اما نور شعله فقط چند قدم جلوتر را نشان می داد.

مه همه جا را پوشانده بود. صداها هم در آن گم می شدند. اژدهای کوچولو صدای زنگوله ای را از دور شنید. زنگوله صدای کوچکی می داد که با هر تکان، یک بار به گوش می رسید.

— تینگ... تینگ...

او گوش هایش را تیز کرد و به سمت صدا چرخید.

مادر پرسید:

— چه شنیدی؟

اژدهای کوچولو گفت:

— یک زنگوله از آن سمت صدا می دهد. شاید یکی از بزغاله ها یا اژدهایان کوچک آنجاست.

همه سکوت کردند. دوباره صدای زنگوله آمد.

— تینگ... تینگ...

اژدهای کوچولو مسیر صدا را دنبال کرد. او در مه آرام قدم برداشت و هر بار می ایستاد تا دوباره گوش بدهد.

شنیدن راه در دل مه

اژدهای کوچولو نمی توانست از میان مه چیزی ببیند، اما صداها را خوب می شنید. هر جا زنگوله واضح تر بود، می فهمید به آن نزدیک تر شده است.

او به بقیه گفت:

— بیایید آرام راه برویم و فاصله مان را حفظ کنیم. اگر صدا را گم کردیم، می ایستیم و دوباره گوش می دهیم.

اژدهای بزرگ جلوتر حرکت کرد و مادر پشت سر اژدهای کوچولو آمد. آن ها در یک صف آرام راه افتادند.

زنگوله گاهی نزدیک و گاهی دور به نظر می رسید. اژدهای کوچولو هر بار سرش را می چرخاند و مسیر تازه را پیدا می کرد. بعد صدای آب شنید. رودخانه ای نزدیک همان مسیر می گذشت. او گفت:

— صدای زنگوله از کنار رودخانه می آید. باید از سمت چپ آب برویم.

همه با احتیاط جلو رفتند. کمی بعد، صدای گریه ای شنیدند. اژدهای کوچکی پشت درختی گیر کرده بود و زنگوله ای به گردنش داشت. او راهش را گم کرده بود و نمی دانست به کدام طرف برود.

اژدهای کوچولو صدایش زد:

— ما اینجا هستیم. صدای ما را دنبال کن.

اژدهای گمشده جواب داد و دوباره زنگوله اش صدا کرد. اژدهای کوچولو او را پیدا کرد و کنار مادرش رساند.

بخار گرم و مه سرد

وقتی همه برگشتند، مه هنوز غلیظ بود. اژدهاهای بزرگ سعی کردند با آتش راه را روشن کنند، اما شعله ها خیلی زود خاموش می شدند. اژدهای کوچولو باز هم صدایی شنید؛ این بار صدای چند پرنده بود که بال می زدند.

او فهمید پرنده ها از بالای درخت ها حرکت می کنند. شاید اگر به صدای بال زدنشان گوش کنند، بتوانند از کنار درختستان بگذرند و به غارهای اصلی برسند.

اما راه طولانی بود و اژدهایان کوچک خسته شده بودند. اژدهای کوچولو به اطراف نگاه کرد. او نمی توانست آتش روشن کند، اما می توانست نفس گرمش را بیرون بدهد. وقتی نفس می کشید، بخاری سفید در هوا می ساخت.

اژدهای بزرگ گفت:

— بخار تو در مه دیده می شود.

اژدهای کوچولو یک نفس آرام بیرون داد. بخار سفیدی در هوا پیچید. او دوباره نفس کشید و بخار بزرگ تری ساخت. بقیه اژدهاها هم توانستند او را دنبال کنند. هر بار که او می ایستاد، بخار تازه ای در هوا می ساخت تا نشانه مسیر باشد.

اژدهای کوچولو حالا راه را روشن نمی کرد، اما نشان می داد که گروه هنوز کنار هم است و به کدام سمت می رود.

همه توانایی ها کنار هم

اژدهای بزرگ جلوتر راه را بررسی می کرد. مادر مراقب بود همه با هم بمانند. اژدهای کوچولو به صداها گوش می داد و با نفس گرمش نشانه می گذاشت. هر اژدها کاری انجام می داد که از پسش برمی آمد.

وقتی مه ناگهان غلیظ تر شد، یکی از اژدهاها دیگر نمی توانست صدای بقیه را بشنود. اژدهای کوچولو نفسش را به شکل سه بخار کوتاه بیرون داد. آن ها از قبل با هم قرار گذاشته بودند که سه بخار کوتاه یعنی همه اینجا هستند.

اژدهای دورتر هم سه بار با دمش به زمین زد. گروه فهمید که او هنوز همراهشان است. آن ها آرام تر شدند و به راه ادامه دادند.

بالاخره مه کمی کنار رفت. ابتدا نوک درختان پیدا شد، بعد سنگ بزرگ کنار غار و سرانجام ورودی خانه هایشان دیده شد. همه به سلامت برگشته بودند.

مادر اژدهای گمشده او را بغل کرد. اژدهای بزرگ به اژدهای کوچولو گفت:

— آتش من نتوانست ما را از میان مه راهنمایی کند. اما گوش های تیز تو و نفس گرم تو کمک کرد همه را کنار هم نگه داریم.

اژدهای کوچولو سرش را پایین انداخت، اما این بار از خجالت نبود. او خوشحال بود که توانسته کاری انجام دهد.

مهربانی در جشن بعدی

سال بعد، اژدهاها دوباره جشن گرفتند. این بار اژدهای کوچولو نگران نبود که شعله ای ندارد. او از همه خواست پیش از روشن کردن آتش ها، چراغ های سنگی را در مسیر نصب کنند تا هیچ اژدهای کوچکی راهش را گم نکند.

بعد، در آغاز جشن، او یک نفس گرم به آسمان فرستاد. بخار سفید کوچکی بالا رفت و برای لحظه ای در هوا ماند. اژدهاهای دیگر هم شعله های رنگی خود را روشن کردند. بخار اژدهای کوچولو میان نورهای رنگی پیچید و منظره ای تازه ساخت.

هیچ شعله ای از دهان او بیرون نیامد، اما همه به او لبخند زدند. اژدهای کوچولو هم فهمید لازم نیست دقیقاً مثل دیگران باشد تا در جشن و در جمعشان جا داشته باشد.

از آن شب به بعد، او دیگر برای داشتن آتش به خودش فشار نیاورد. هر وقت کسی راهش را گم می کرد یا در مه نمی توانست جلوتر را ببیند، اژدهای کوچولو به صداها گوش می داد و با نفس گرمش نشانه ای در هوا می ساخت.

پیام داستان

همه توانایی هایمان شبیه هم نیستند. گاهی چیزی که فکر می کنیم نقطه ضعف ماست، در موقعیتی دیگر می تواند به دیگران کمک کند. خوب است برای یاد گرفتن تلاش کنیم، اما لازم نیست ارزش خودمان را فقط با کاری بسنجیم که هنوز نمی توانیم انجام دهیم.