شب بخیر! رؤیای ناتمام

رویاها هم مثل مسیرهای طولانی اند؛ با قدم های کوتاه طی می شوند. گاهی یک روز فقط می توانی درباره شان بخوانی. گاهی باید مدتی کنارشان بگذاری تا کارهای فوری زندگی را انجام دهی. گاهی هم مسیر عوض می شود و چیزی که می خواستی شکل تازه ای پیدا می کند. این تغییرها به معنای بی ارزش بودن رویای تو نیستند؛ شاید فقط نشانه این باشند که داری دقیق تر می فهمی چه چیزی برایت مهم است.

اگر مدت هاست به چیزی نرسیده ای که دلت می خواهد، امشب خودت را با سرزنش بیدار نگه ندار. از خودت بپرس: «فردا کوچک ترین قدم ممکن چیست؟» شاید جوابش این باشد که فقط ده دقیقه وقت بگذاری، یک سوال بپرسی یا وسایلی را آماده کنی. همان قدم کوچک، وقتی تکرار شود، می تواند فاصله میان خیال و عمل را کمتر کند.

اما امشب وقت دویدن نیست. رویای تو می تواند چند ساعت بدون مراقبت بماند. استراحت کردن به معنای رها کردنش نیست؛ گاهی آدم برای ادامه راه، باید بنشیند و نفسی تازه کند.

پس رویایت را برای امشب کنار تخت بگذار، مثل کتابی که فردا دوباره بازش می کنی.

شب بخیر! ناتمام بودن، همیشه به معنای پایان یافتن نیست.