صبح بخیر به تو که یک روز می بینی کسی دیگر مثل قبل جواب نمی دهد

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  صبح بخیر به تو که بعضی آدم ها دعوا نمی کنند؛ فقط کم کم از زندگی ات ناپدید می شوند. اول جواب پیام ها دیرتر می آید.

بعد گفت و گوها کوتاه تر می شوند.

قرارها کمتر می شوند.

دیگر مثل قبل از زندگی اش برایت تعریف نمی کند و تو هم کم کم متوجه می شوی چیزی در رابطه تغییر کرده است.

هیچ دعوایی رخ نداده.

هیچ جمله ای درباره تمام شدن رابطه گفته نشده.

فقط حضور یک نفر آرام آرام کمتر شده است.

گاهی این فاصله گرفتن می تواند نشانه خستگی، فشارهای شخصی، نیاز به فاصله یا تغییر شرایط زندگی باشد. بنابراین هر سکوتی را نباید نشانه بی علاقگی یا بازی روانی دانست.

اما گاهی سکوت خودش تبدیل به یک شیوه ارتباط می شود.

فرد به جای اینکه درباره ناراحتی، نیاز یا تصمیمش حرف بزند، ارتباط را کم می کند و طرف مقابل را در ابهام می گذارد.

اینجاست که سکوت دیگر فقط نبودن حرف نیست؛ خودش تبدیل به پیام می شود.

مشکل اینجاست که طرف مقابل معمولا مجبور می شود جای خالی توضیح را با حدس پر کند:

من چه کار کردم؟

چرا تغییر کرد؟

هنوز این رابطه را می خواهد؟

باید منتظر بمانم یا کنار بکشم؟

اگر این الگو تکرار شود، رابطه می تواند پر از ابهام و فرسودگی شود.

پس شاید مهم ترین سوال این نباشد که چرا دیگر دعوا نمی کند؟

شاید باید پرسید:

آیا این سکوت یک نیاز موقت به فاصله است، یا روشی برای فرار از گفت و گوی صادقانه؟

صبح بخیر به تو که گاهی پایان بعضی رابطه ها با یک دعوای بزرگ اتفاق نمی افتد؛ با کم شدن آرام آرام حضور آدم ها اتفاق می افتد.