روانشناسی برای زندگی؛ نه برای ویترین!

رکنا: قرار نیست اینجا فقط درباره اختلال ها حرف بزنیم. قرار نیست هر اضطراب را بیماری بنامیم، هر اختلافی را نشانه پایان رابطه بدانیم و برای هر رفتار انسانی یک برچسب روانشناسی پیدا کنیم. از امروز، در رکنا، بخشی را آغاز می کنیم که قرار است روانشناسی را از کتاب ها و اصطلاحات تخصصی، به زندگی واقعی آدم ها نزدیک تر کند؛ به همان جایی که آدم ها صبح با نگرانی از خواب بیدار می شوند، شب با فکرهای شان به خواب نمی روند، عاشق می شوند، دل می شکنند، خیانت می کنند، می بخشند، عصبانی می شوند، فرزندشان را بزرگ می کنند و گاهی در سکوت از خودشان می پرسند: چرا من اینطوری شدم؟ بخش روانشناسی و زندگی برای همین سؤال هاست. برای لحظه هایی که شاید کسی کنارمان باشد، اما احساس تنهایی کنیم. برای وقتی که می گوییم دوستش دارم، اما دیگر مثل قبل نمی خوامش. برای وقتی که می دانیم یک فکر منطقی نیست، اما ذهن مان دست از تکرارش بر نمی دارد. برای وقتی که از بیرون همه چیز خوب به نظر می رسد، اما درون ما دیگر شوقی برای زندگی ندارد و برای هزاران تجربه انسانی دیگری که لزوماً بیماری نیستند، اما اگر آنها را نشناسیم، کیفیت زندگی ما را تغییر می دهند.

روانشناسی زرد، سهم ما نیست

در روزگاری زندگی می کنیم که چند جمله ساده می تواند به سرعت در شبکه های اجتماعی منتشر شوند:

-اگر این کار را می کند، پس خودشیفته است!

-اگر جواب پیام ات را دیر می دهد، یعنی دوست ات ندارد!

-۵ نشانه که ثابت می کند شریک زندگی ات به شما خیانت می کند.

این جملات شاید کلیک بخورند و پر طرفدار باشند، اما روانشناسی نیستند.

روان انسان پیچیده تر از چند نشانه، چند تست اینترنتی و چند جمله انگیزشی است.

ما در این بخش نمی خواهیم از درد آدم ها برای جذب مخاطب استفاده کنیم. نمی خواهیم اضطراب، افسردگی، وسواس، خیانت، رابطه جنسی، تروما یا مشکلات خانوادگی را تبدیل به سرگرمی کنیم.

 می خواهیم روانشناسی را علمی ببینیم، اما پیچیده و دست نیافتنی تعریفش نکنیم یعنی پژوهش معتبر را جدی بگیریم، اما آن را با زبان آدم های واقعی توضیح بدهیم.

روانشناسی باید به درد زندگی بخورد

دانستن اینکه اضطراب چگونه کار می کند، وقتی ارزشمند است که بتوانیم اضطراب خودمان را بهتر بشناسیم.

دانستن اینکه وسواس چگونه شکل می گیرد، وقتی مهم است که فرد بفهمد چرا هرچه بیشتر با یک فکر می جنگد، گاهی بیشتر درگیر آن می شود.

شناخت دلبستگی زمانی معنا پیدا می کند که بفهمیم چرا بعضی آدم ها از صمیمیت می ترسند و بعضی دیگر از تنها ماندن.

دانستن درباره افسردگی فقط شناخت یک تشخیص نیست؛ گاهی فهمیدن این است که چرا ممکن است انسان دیگر از چیزهایی که زمانی دوستشان داشت، لذت نبرد.

و روانشناسی رابطه زمانی ارزشمند است که به ما کمک کند بفهمیم چرا دو نفر می توانند هنوز یکدیگر را دوست داشته باشند، اما دیگر نتوانند با هم خوب زندگی کنند.

روانشناسی قرار نیست فقط چیزی باشد که درباره اش می خوانیم؛ قرار است چیزی باشد که با آن بهتر زندگی می کنیم.

می خواهیم روانشناسی را با هم زندگی کنیم

این جمله، مهمترین دلیل راه اندازی این بخش است.  نمی خواهیم فقط از بالا به پایین درباره انسان ها حرف بزنیم. می خواهیم کنار زندگی بایستیم. کنار مادری که نگران فرزندش است.

کنار مردی که نمی داند چرا دیگر مثل گذشته احساس نمی کند.

کنار زنی که سال هاست با اضطراب زندگی می کند و فکر می کند: من همینم که هستم.

کنار زوجی که هنوز همدیگر را دوست دارند، اما بلد نیستند دوباره به هم نزدیک شوند.

کنار کسی که شب ها با فکرهایش تنها می ماند.

و حتی کنار انسانی که هنوز نمی داند مشکلش چیست؛ فقط می داند که حال دلش خوب نیست.

اینجا قرار است درباره همین "حال دل" حرف بزنیم؛ با زبان ساده، با پشتوانه علمی و با احترام به پیچیدگی انسان.

برای خوب زیستن

روانشناسی فقط درباره بیمار شدن نیست؛ درباره خوب زندگی کردن هم هست.

درباره رابطه سالم، انتخاب های بهتر، شناخت خود، تنظیم هیجان، تاب آوری، صمیمیت، والدگری، خواب، میل جنسی، اضطراب، سوگ، شکست، تنهایی و معنای زندگی است.

گاهی خوب زیستن یعنی بدانیم چه زمانی باید ادامه بدهیم.

گاهی یعنی یاد بگیریم نه بگوییم.

گاهی یعنی بفهمیم یک رابطه دارد ما را فرسوده می کند.

گاهی یعنی کمک بخواهیم.

و گاهی هم یعنی دست از جنگیدن با خودمان برداریم.

روانشناسی در نهایت قرار نیست به ما یاد بدهد چگونه هیچوقت رنج نکشیم؛  قرار است کمک مان کند رنج خودمان و دیگران را بهتر بفهمیم و انسانی تر با آن روبرو شویم.

از امروز، این بخش در رکنا آغاز می شود؛ نه با وعده های عجیب، نه با نسخه های یک دقیقه ای، نه با برچسب زدن به آدم ها، بلکه با تلاش برای نزدیک کردن علم به زندگی.

اینجا قرار است درباره انسان حرف بزنیم؛ همانطور که هست: گاهی قوی، گاهی خسته، گاهی عاشق، گاهی ترسیده، گاهی اشتباه کرده و همیشه در حال تلاش برای اینکه کمی بهتر زندگی کند.

روانشناسی را فقط نخوانیم؛ بیایید با هم زندگی اش کنیم.