شکاف نسلی؛ چرا والدین و فرزندان یکدیگر را درک نمی کنند؟ / علم روانشناسی چه می گوید؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، شکاف نسلی چیست؟ شکاف نسلی به تفاوت های نگرشی، رفتاری و فرهنگی میان نسل های مختلف اشاره دارد. والدین و فرزندان در دوره های متفاوتی رشد کرده اند و تجربه های اجتماعی و فناوری متفاوتی داشته اند. به همین دلیل طبیعی است که درباره موضوعاتی مانند استفاده از تلفن همراه، انتخاب دوستان، تحصیل، شغل، سبک زندگی و میزان استقلال اختلاف نظر داشته باشند.

تفاوت دیدگاه به خودی خود به معنای خراب بودن رابطه نیست. مشکل زمانی بیشتر می شود که هر نسل تصور کند فقط دیدگاه خودش منطقی است و طرف مقابل باید بدون شنیده شدن آن را بپذیرد. در چنین شرایطی گفت و گو ممکن است جای خود را به بحث، سرزنش یا سکوت بدهد.

چرا نوجوانان احساس می کنند درک نمی شوند؟

نوجوانی دوره ای است که فرد به تدریج هویت مستقل خود را شکل می دهد و نیاز بیشتری به استقلال پیدا می کند. از طرف دیگر، والدین ممکن است به دلیل نگرانی درباره آینده فرزند، تلاش کنند بیشتر مراقبت یا کنترل کنند.

اگر نوجوان این رفتارها را فقط محدودیت ببیند و والدین نیز تلاش او برای استقلال را سرپیچی تلقی کنند، تعارض افزایش پیدا می کند. در چنین شرایطی، شنیدن حرف فرزند پیش از ارائه راه حل اهمیت زیادی دارد. گاهی نوجوان بیش از نصیحت، نیاز دارد احساسات و دیدگاهش جدی گرفته شود.

چگونه شکاف نسلی را کاهش دهیم؟

کاهش شکاف نسلی به معنای از بین بردن تمام تفاوت ها نیست؛ هدف این است که والدین و فرزندان با وجود اختلاف نظر، احساس امنیت، احترام و صمیمیت داشته باشند.

وقت واقعی با فرزندتان بگذرانید

رابطه عاطفی فقط با گفت و گو درباره مشکلات ساخته نمی شود. قدم زدن، آشپزی، تماشای فیلم، ورزش یا انجام یک سرگرمی مشترک می تواند فرصت مناسبی برای ارتباط ایجاد کند.

مهم است این زمان فقط به تذکر و نصیحت اختصاص پیدا نکند. نوجوان زمانی راحت تر ارتباط برقرار می کند که احساس کند قرار نیست هر گفت و گو به انتقاد ختم شود.

با دقت گوش دهید

یکی از ساده ترین راه ها برای نزدیک تر شدن والدین و فرزندان، گوش دادن فعال است. هنگام صحبت فرزند، تلفن همراه را کنار بگذارید، تماس چشمی مناسب داشته باشید و اجازه دهید حرفش را کامل کند.

گوش دادن به معنای موافقت با تمام گفته های فرزند نیست. والدین می توانند با یک تصمیم مخالف باشند و در عین حال احساس فرزندشان را جدی بگیرند. جمله ای مانند می فهمم چرا این موضوع برایت مهم است، می تواند شروع یک گفت و گوی آرام تر باشد.

وسایل مزاحم را کنار بگذارید

گاهی تلفن همراه، تلویزیون یا موسیقی باعث می شود اعضای خانواده کنار یکدیگر باشند اما واقعاً با هم ارتباط نداشته باشند. هنگام گفت و گوی مهم، کنار گذاشتن تلفن همراه و کاهش عوامل حواس پرتی پیام ساده ای دارد: الان حرف تو برای من مهم است.

محبت را فراموش نکنید

در آغوش گرفتن، گرفتن دست یا دیگر شکل های مناسب ابراز محبت می تواند احساس امنیت و صمیمیت را تقویت کند؛ البته میزان تماس فیزیکی باید با سن و ترجیح خود فرزند هماهنگ باشد.

محبت فقط به تماس فیزیکی محدود نیست. گفتن جمله های محبت آمیز، تشویق و قدردانی نیز به فرزند نشان می دهد که برای والدین ارزشمند است.

بازی و فعالیت مشترک داشته باشید

بازی و فعالیت مشترک فقط برای کودکان نیست. انجام بازی های خانوادگی، ورزش، آشپزی یا یک سرگرمی مشترک می تواند تنش را کاهش دهد و فرصت بیشتری برای شناخت متقابل ایجاد کند.

تفاوت نسل ها را به فاصله عاطفی تبدیل نکنیم

والدین و فرزندان قرار نیست درباره همه چیز نظر یکسانی داشته باشند. تفاوت نسل ها بخشی طبیعی از زندگی خانوادگی است و حتی می تواند فرصتی برای یادگیری متقابل باشد.

آنچه اهمیت دارد، تبدیل اختلاف نظر به جنگ قدرت نیست. وقتی اعضای خانواده بتوانند بدون تحقیر، تهدید یا قطع ارتباط درباره تفاوت هایشان صحبت کنند، شکاف نسلی لزوماً به فاصله عاطفی تبدیل نمی شود. گاهی بهترین نقطه شروع این است که والدین پیش از تلاش برای تغییر فرزند، دنیای او را بشناسند و فرزندان نیز نگرانی ها و تجربه های والدین را درک کنند.