صبح شده، اما هنوز نمی توانی شروع کنی!/ چرا زودتر خوابیدن هم نجاتت نمی دهد؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،برای بعضی افراد مبتلا به افسردگی، صبح فقط زمان بیدار شدن نیست؛ زمانِ سنگین تر شدن خلق، کندی و دشواری آغاز روز است. پژوهشی در npj Biological Timing and Sleep، ۱۰۳ بیمار مبتلا به دورهٔ افسردگی اساسی را پس از ترخیص از بستری، طی ۲۸ روز بررسی کرد. شرکت کنندگان وضعیت خلق صبح و عصر و ویژگی های خواب خود را به صورت الکترونیکی ثبت می کردند. طول خواب کوتاه تر و بلندتر، زمان بندی دیرتر خواب و بعضی دشواری های خواب با شدت بیشتر نشانه های صبحگاهی ارتباط داشتند. الگوی تغییر خلق در طول روز نیز همیشه ثابت نبود. این یافته ها نشان می دهند یک صبح بسیار بد، به تنهایی تصویر کاملی از مسیر بیماری نمی دهد.

تلنگر علمی: خواب، حاشیه  سلامت روان نیست

در کارآزمایی مستقلی روی ۲۹۱ فرد بالای ۶۰ سال مبتلا به بی خوابی، درمان شناختی رفتاری بی خوابی، در مقایسه با آموزش خواب، با کاهش احتمال بروز یا بازگشت افسردگی طی سه سال همراه بود. شرکت کنندگان در سال پیش از ورود، افسردگی اساسی نداشتند؛ بنابراین این نتیجه دربارهٔ پیشگیری در گروهی مشخص است، نه اثبات درمان همهٔ انواع افسردگی با اصلاح خواب. خواب می تواند بخشی از مسئله ای باشد که ارزش درمان دارد؛ دشواری خواب را نباید صرفاً نشانهٔ بی نظمی یا کم ارادگی دانست.

مطالعهٔ نخست مشاهده ای و اکتشافی است. از آن نمی توان نتیجه گرفت دیر خوابیدن علت قطعی بدتر شدن خلق صبح است؛ رابطه می تواند دوطرفه باشد و عوامل دیگری نیز در آن نقش داشته باشند. نزدیک بودن بهترین وضعیتِ متوسط نمونه به حدود هشت ساعت خواب نیز نسخهٔ یکسان برای همه نیست. معنای عملی این پژوهش، بررسی هم زمان خواب و افسردگی است: زمان خواب، بیداری های شبانه، احساس بازیابی و تغییرات خلق در کنار هم اطلاعات بیشتری می دهند.

جملهٔ فقط زودتر بخواب! پیچیدگی این تجربه را نادیده می گیرد و ممکن است شرم بیشتری ایجاد کند. شناخت الگوها، زمینهٔ گفت وگوی دقیق تر با درمانگر است؛ نه وسیله ای برای سرزنش فرد بابت صبح های دشوارش.