خانه و ویلچرم را خودم ساخته‌ام/ 4 سال صبر کردم تا برای ازدواج «بله» بگیرم/ پذیرش معلولیت، نخستین گام برای بازگشت به زندگی است + فیلم

کرتولی‌نژاد در گفت‌وگو با خبرنگار رکنا، با بیان اینکه تا ۲۰ سالگی زندگی عادی داشت، اظهار کرد: سال ۱۳۸۲ در حالی که در مسیر تبریز بودیم، با یک اتوبوس حادثه‌دیده مواجه شدیم. برای کمک به حادثه‌دیدگان از خودرو پیاده شدم، اما خودم دچار سانحه شدم و آسیب نخاعی دیدم.

وی درباره دوران درمان خود گفت: نزدیک به یک سال به طور کامل روی تخت بستری بودم و حتی امکان استفاده از ویلچر را هم نداشتم. پس از آن به تدریج توانستم از ویلچر استفاده کنم و از سال ۱۳۸۴ آرام‌آرام دوباره به جامعه بازگشتم.

این توانیاب دارای آسیب نخاعی با اشاره به ادامه تحصیل خود پس از حادثه افزود: پیش از وقوع سانحه، مقطع فوق‌دیپلم حسابداری را به پایان رسانده بودم. دو سال بعد از حادثه تصمیم گرفتم تحصیلاتم را ادامه دهم و مدرک کارشناسی و سپس کارشناسی ارشد حسابداری را دریافت کردم.

کرتولی‌نژاد درباره وضعیت اشتغال خود نیز گفت: از سال ۱۳۸۵ از طریق سهمیه سه درصدی استخدام افراد دارای معلولیت که به‌تازگی در آزمون‌های استخدامی در نظر گرفته شده بود، در آزمون پذیرفته شدم و تاکنون به عنوان کارمند بیمارستان و در بخش انبار پزشکی مشغول به فعالیت هستم.

وی در ادامه با اشاره به وضعیت مناسب‌سازی شهر لاهیجان اظهار کرد: در کمیته مناسب‌سازی شهر، نمایندگانی از افراد دارای معلولیت، بهزیستی و فرمانداری حضور داشتند و با برگزاری جلسات مستمر، مشکلات معابر و اماکن عمومی را شناسایی می‌کردیم. از نقاط نامناسب عکس و فیلم تهیه می‌کردیم و با پیگیری‌های مداوم، بخش قابل توجهی از مشکلات برطرف شد.

به گفته وی، شهرداری و فرمانداری همکاری مناسبی در این زمینه داشتند و هرچند هنوز برخی مشکلات باقی مانده است، اما امروز اغلب پیاده‌روها، بانک‌ها، مراکز خدماتی و بسیاری از اماکن عمومی پرکاربرد در لاهیجان برای تردد افراد دارای معلولیت مناسب‌سازی شده‌اند.

این کارشناس ارشد حسابداری درباره فعالیت‌های ورزشی خود نیز گفت: ورزش همواره بخش مهمی از زندگی‌ام بوده است. سابقه حضور در تیم بسکتبال با ویلچر استان گیلان و کسب عنوان قهرمانی کشور را دارم، در رشته پینگ‌پنگ نیز قهرمان استان شده‌ام و در کنار آن به شنا و بدنسازی نیز می‌پردازم.

کرتولی‌نژاد با اشاره به علاقه خود به فعالیت‌های فنی افزود: از کودکی به کارهای فنی علاقه داشتم و این علاقه را از پدرم به ارث برده‌ام. با مطالعه، آموزش از طریق اینترنت و تجربه عملی، مهارت‌های مختلفی را یاد گرفتم و امروز بسیاری از کارهای فنی را شخصاً انجام می‌دهم.

وی ادامه داد: حتی ویلچر بسکتبال خود را نیز شخصاً ساخته‌ام و هر زمان به وسیله یا تجهیزاتی نیاز داشته باشم، با استفاده از ابزارهایی که در اختیار دارم، آن را طراحی و تولید می‌کنم.

این توانیاب دارای آسیب نخاعی همچنین گفت: خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنم را نیز با در نظر گرفتن تمامی استانداردهای مورد نیاز افراد دارای معلولیت طراحی و ساخته‌ام. عرض درها، مسیرهای تردد، سطوح هموار و نصب بالابر در بخش‌های مختلف ساختمان، همگی با هدف تسهیل زندگی افراد دارای محدودیت حرکتی پیش‌بینی شده است.

کرتولی‌نژاد با اشاره به فعالیت‌های اجتماعی خود اظهار کرد: از سال ۱۳۸۸ در انجمن‌های فعال حوزه افراد دارای معلولیت حضور داشته‌ام. حدود ۱۰ سال در انجمن ضایعات نخاعی استان گیلان فعالیت فرهنگی، آموزشی، اجتماعی و حمایتی انجام دادیم، اما پس از درگذشت مدیرعامل انجمن، فعالیت آن متوقف شد. در ادامه نیز در هیئت‌مدیره چند مجموعه دیگر حضور داشتم و اکنون عضو هیئت‌مدیره مؤسسه خیریه و انجمن توانیابان «رعد گیلان» هستم که یکی از شعب مجموعه رعد کشور به شمار می‌رود.

وی درباره تجربه ازدواج پس از معلولیت نیز گفت: پس از حادثه با همسرم آشنا شدم و اگرچه خانواده همسرم در ابتدا با این ازدواج موافق نبودند و حدود چهار سال مخالفت کردند، اما در نهایت این ازدواج شکل گرفت. مهم‌ترین عامل پیشرفت و انگیزه ادامه مسیر زندگی‌ام، حمایت‌های همسرم بوده است.

این توانیاب در پایان خطاب به افرادی که به تازگی دچار آسیب نخاعی یا محدودیت حرکتی شده‌اند، گفت: نخستین قدم این است که شرایط خود را بپذیرند و آن را به درستی بشناسند. تا زمانی که فرد معلولیت خود را نپذیرد، نمی‌تواند برای حل مشکلاتش برنامه‌ریزی کند.

وی افزود: وقتی فرد شرایط خود را بپذیرد، می‌تواند برای رفع مشکلاتی مانند تردد، اشتغال، ارتباطات اجتماعی و تشکیل خانواده راه‌حل پیدا کند. به اعتقاد من، مهم‌ترین کار این است که افراد از خانه خارج شوند، در جامعه حضور پیدا کنند و برای حل مشکلات خود اقدام کنند.

کرتولی‌نژاد در پایان تأکید کرد: همه انسان‌ها در زندگی با مشکلات مختلفی روبه‌رو هستند؛ تفاوت فقط در این است که مشکلات افراد دارای معلولیت بیشتر دیده می‌شود، اما بسیاری از مشکلات افراد دیگر پنهان است. بنابراین نباید اجازه داد معلولیت مانع ادامه زندگی و پیشرفت شود.