سقوط چهره مشهور پس از سال ها شهرت/ دادگاه پرده از اتهاماتی برداشت که چهار زن را به دادگاه کشاند

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، خبر محکومیت یک چهره مشهور بریتانیایی در دادگاهی در لندن، بار دیگر موضوع سوءاستفاده از قدرت، مرزهای رضایت در روابط و دشواری بیان تجربه های آسیب زا را به بحث عمومی کشانده است. راسل برند، کمدین و بازیگر ۵۱ ساله بریتانیایی، روز پنجشنبه ۵ نوامبر ۲۰۲۶ از سوی هیئت منصفه دادگاه ساوث وارک به یک فقره تجاوز و سه فقره تعرض جنسی محکوم شد.

چهار محکومیت در پرونده ای با شش شاکی

این پرونده به اتهاماتی مربوط می شود که گفته شده در فاصله سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹ رخ داده انددوره ای که برند از چهره های شناخته شده رسانه ای بریتانیا بود و بتدریج به سینمای هالیوود نیز راه پیدا کرد. در جریان محاکمه، شش زن روایت های خود را درباره رفتارهای منتسب به او در موقعیت های مختلف مطرح کردند.

هیئت منصفه او را در یک مورد تجاوز و سه مورد تعرض جنسی مجرم شناخت، اما درباره دو اتهام دیگر تجاوز و یک اتهام اقدام به تعرض غیرمجاز، حکم برائت صادر کرد. برند تمام اتهامات را رد کرده و گفته بود روابط مورد بحث با رضایت طرفین انجام شده است.

قاضی پس از اعلام رأی گفت محکومیت ها می تواند به مجازات زندان قابل توجهی منجر شود. او تا زمان تعیین مجازات در بازداشت می ماند و قرار است  برای صدور حکم مجازات در دادگاه حاضر شود. پلیس بریتانیا نیز اعلام کرده بررسی دو ادعای دیگر علیه او همچنان ادامه دارد.

وقتی شهرت به قدرت نابرابر تبدیل می شود

یکی از محورهای مهم این پرونده، بحث درباره رابطه میان شهرت و قدرت است. افراد مشهور به دلیل دسترسی گسترده به رسانه، شبکه های ارتباطی و موقعیت اجتماعی، ممکن است در برخی روابط از قدرت بیشتری برخوردار باشند. این نابرابری لزوما به معنای وقوع سوءاستفاده نیست، اما می تواند شرایطی ایجاد کند که فرد مقابل برای مخالفت، اعتراض یا بیان تجربه خود احساس امنیت نکند.

در چنین موقعیت هایی، جذابیت اجتماعی و محبوبیت عمومی ممکن است تصویری متفاوت از رفتار خصوصی فرد بسازد. به همین دلیل، قضاوت درباره رفتار اشخاص نباید بر اساس محبوبیت، توانایی سرگرم کردن دیگران یا تصویری باشد که در رسانه ها از خود نشان می دهند.

چرا بیان تجربه آزار ممکن است سال ها طول بکشد؟

یکی از پرسش های تکرارشونده در پرونده های خشونت و آزار جنسی این است که چرا برخی افراد بلافاصله درباره آنچه تجربه کرده اند صحبت نمی کنند. پاسخ واحدی برای این پرسش وجود ندارد. ترس از بی اعتباری، نگرانی درباره پیامدهای شغلی و اجتماعی، احساس شرم، شوک روانی و نگرانی از واکنش اطرافیان می توانند در سکوت یا تأخیر در گزارش نقش داشته باشند.

در پرونده هایی که طرف مقابل از شهرت یا نفوذ اجتماعی برخوردار است، نگرانی از باور نشدن یا مواجهه با موجی از حملات عمومی ممکن است پیچیدگی بیشتری ایجاد کند. البته تأخیر در بیان یک تجربه به تنهایی نه اثبات کننده وقوع آزار است و نه دلیلی برای رد آن؛ بررسی هر ادعا نیازمند شواهد و رسیدگی منصفانه است.

محبوبیت عمومی، جایگزین مسئولیت فردی نیست

گاهی مخاطبان به دلیل علاقه به آثار هنری یا شخصیت رسانه ای یک فرد، در برابر اخبار منفی درباره او واکنش دفاعی نشان می دهند. این واکنش می تواند از دشواری پذیرش تضاد میان تصویر محبوب و واقعیت های مطرح شده ناشی شود. اما علاقه به یک هنرمند نباید به معنای نادیده گرفتن شواهد، بی احترامی به شاکیان یا زیر سوال بردن اصل رسیدگی قضایی باشد.

در مقابل، محکومیت یک فرد نیز نباید بهانه ای برای انتشار اطلاعات تایید نشده، توهین یا تعمیم دادن رفتار او به یک گروه کامل از انسان ها شود. مسئولیت پذیری اجتماعی یعنی هم از حقوق آسیب دیدگان دفاع کنیم و هم در روایت خبر، دقت و انصاف را کنار نگذاریم.

تلنگر روانشناختی

هیچ میزان شهرت، محبوبیت یا جذابیت رسانه ای نمی تواند جای رضایت، احترام و مسئولیت پذیری را بگیرد گاهی لازم است بجای شیفته شدن به تصویری که از یک فرد می بینیم، رفتار واقعی او را جدی بگیریم.