شب بخیر! ایستگاهی در مسیر

رکنا: ایستگاهها جاهایی هستند برای رسیدن و رفتن. آدمها چمدان به دست می‌ آیند، چند دقیقه می‌ ایستند، به تابلوها نگاه می‌ کنند و بعد سوار قطار خودشان می‌ شوند. شاید امشب زندگی‌ ات هم شبیه ایستگاهی باشد؛ جایی میان مقصدی که پشت سر گذاشته‌ ای و راهی که هنوز شروع نشده است.

قرار نیست هر مکثی نشانه‌ عقب ماندن باشد. گاهی باید بایستی تا بفهمی کدام مسیر را می‌خواهی انتخاب کنی. گاهی قطاری که از دست می‌ رود، فقط به تو فرصت می‌ دهد مسیر دیگری را ببینی. البته این حرفها همیشه نگرانی را از بین نمی‌ برند، اما شاید کمک کنند مکث را فقط با شکست معنا نکنی.

اگر امروز حس کردی از برنامه‌ ها عقب افتاده‌ ای، به خودت یادآوری کن که زندگی جدول زمانبندی یکسانی برای همه ندارد. بعضی‌ ها زودتر به مقصدی می‌ رسند و بعضی‌ ها بعدتر. مسیرها هم شبیه هم نیستند؛ یکی راه صاف دارد و دیگری توقف‌ های ناخواسته. مقایسه‌ی نقشه‌ی خودت با سفر دیگران، معمولاً فقط صدای ایستگاه را شلوغ‌تر می‌کند.

برای امشب لازم نیست بلیت فردا را همین حالا بخری. فقط می‌ توانی از خودت بپرسی قدم بعدی چیست؛ نه تمام مسیر، فقط یک قدم. شاید جوابش استراحت باشد، شاید گفت‌ وگویی کوتاه، شاید شروع کاری که مدتی عقب انداخته‌ ای.

قطارها گاهی دیر می‌ رسند و گاهی زودتر از انتظار. تو هم می‌ توانی با زمان خودت حرکت کنی.

شب بخیر! هر مکثی پایان سفر نیست.