آیا زوج های خوشبخت اینستاگرامی واقعا خوشبخت اند؟ / با این 4 سوال بسنجید رابطه برای خودتان است یا برای تماشاگران؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  آیا زوج هایی که بیشتر از دیگران عشقشان را در فضای مجازی نشان می دهند، واقعا خوشبخت ترند؟ یا شبکه های اجتماعی تصویری می سازند که با واقعیت زندگی مشترک فاصله دارد؟

وقتی عشق به نمایش تبدیل می شود

شبکه های اجتماعی فرصتی برای به اشتراک گذاشتن لحظه های خوشایند زندگی هستند اما این تصاویر معمولا تمام واقعیت یک رابطه را نشان نمی دهند. افراد اغلب لحظه هایی را منتشر می کنند که دوست دارند دیگران ببینند، نه لزوما تمام اتفاق هایی را که در زندگی روزمره تجربه می کنند.

عکس یک شام دونفره ممکن است واقعی باشد، اما درباره کیفیت گفت و گوهای زوج، شیوه حل اختلاف هایشان یا احساس امنیت عاطفی آنها اطلاعات کاملی نمی دهد. به همین دلیل، تعداد عکس های مشترک یا پیام های عاشقانه نمی تواند معیار قابل اعتمادی برای سنجش خوشبختی یک زوج باشد.

چرا بعضی زوج ها به تایید دیگران نیاز دارند؟

۱. نیاز به دیده شدن

دریافت پسندها و پیام های مثبت ممکن است احساس پذیرفته شدن را تقویت کند. برای برخی افراد، انتشار تصاویر مشترک بخشی طبیعی از زندگی اجتماعی است؛ اما اگر ارزش رابطه به واکنش مخاطبان وابسته شود، فشار بیشتری برای حفظ یک تصویر بی نقص ایجاد می شود.

۲. مقایسه با زندگی دیگران

دیدن تصاویر انتخاب شده از زندگی زوج های دیگر ممکن است این تصور را ایجاد کند که همه جز ما رابطه ای آرام و عاشقانه دارند. این مقایسه می تواند نارضایتی از زندگی خود را افزایش دهد، حتی زمانی که مشکلات رابطه دیگران از تصاویرشان قابل تشخیص نیست.

۳. تلاش برای اثبات خوشبختی

گاهی فرد پس از یک اختلاف یا دوره ای از ناامنی، بیشتر از گذشته به نمایش عشق روی می آورد. با این حال، از افزایش انتشار عکس های عاشقانه نمی توان به تنهایی نتیجه گرفت که زوج دچار مشکل شده است. برای فهم انگیزه واقعی باید به زمینه و الگوی رفتاری توجه کرد.

آیا زوج هایی که کمتر پست می گذارند خوشبخت ترند؟

کم پست گذاشتن نیز به خودی خود نشانه رضایت یا کیفیت بالای رابطه نیست. بعضی زوج ها زندگی خصوصی خود را از شبکه های اجتماعی دور نگه می دارند برخی دیگر از به اشتراک گذاشتن خاطراتشان لذت می برند.

تفاوت اصلی را باید در کیفیت تعامل های واقعی جست وجو کرد: آیا زوج ها می توانند درباره اختلاف هایشان حرف بزنند؟ آیا به نیازهای یکدیگر توجه می کنند؟ آیا در شرایط دشوار از هم حمایت می کنند؟ این رفتارها برای شناخت رابطه اطلاعات بیشتری از ظاهر صفحه مجازی فراهم می کنند.

دکتر مریم سامانی - روانشناس بالین و زوج درمانگر- در این مورد معتقد است: در ارزیابی کیفیت یک رابطه، باید میان تصویری که زوج از زندگی خود ارائه می دهند و تجربه واقعی آنها تفاوت قائل شد. شبکه های اجتماعی امکان نمایش بخش های انتخاب شده زندگی را فراهم می کنند و همین موضوع مقایسه ناعادلانه را آسان می سازد.

وی می افزاید: اگر فرد پس از دیدن تصاویر عاشقانه دیگران مدام احساس کند رابطه خودش ناکافی است، بهتر است از خود بپرسد بر اساس چه معیاری قضاوت می کند. آیا رابطه اش را با تجربه واقعی خودش می سنجد یا با چند تصویر و جمله که فقط بخش محدودی از زندگی دیگران را نشان می دهند؟

همچنین اگر یکی از زوجین احساس کند باید برای اثبات عشق یا جلوگیری از قضاوت دیگران مرتب محتوای مشترک منتشر کند، گفت و گو درباره انتظارات و مرزهای حریم خصوصی اهمیت پیدا می کند. هدف حذف شبکه های اجتماعی نیست بلکه نباید اجازه داد نمایش رابطه جای تجربه کردن آن را بگیرد.

خودآزمایی: رابطه برای خودتان است یا برای تماشاگران؟

-آیا پس از دیدن تصاویر زوج های دیگر، درباره ارزش رابطه خود دچار تردید می شوید؟

-آیا از منتشر نکردن عکس مشترک می ترسید که دیگران درباره رابطه تان قضاوت کنند؟

-آیا برای گرفتن واکنش مثبت دیگران، لحظه های خصوصی زندگی مشترک را منتشر می کنید؟

-آیا کیفیت رابطه را بیشتر با ظاهر آن می سنجید یا با احترام، گفت و گو و حمایت متقابل؟

این پرسش ها ابزار تشخیص مشکلات زناشویی نیستند بلکه کمک می کنند نقش شبکه های اجتماعی را در احساسات و انتظارات خود بهتر بشناسید.

عکس عاشقانه لزوما دروغ نیست و اختلاف های زندگی مشترک نیز به معنای شکست رابطه نیست. مشکل زمانی شکل می گیرد که تصویر بی نقصی که در فضای مجازی ساخته می شود، جای گفت و گو، صمیمیت و رسیدگی به مشکلات واقعی را بگیرد.

خوشبختی زوج ها را نمی توان از تعداد قلب های قرمز زیر عکس هایشان اندازه گرفت؛ کیفیت رابطه بیشتر در رفتارهایی دیده می شود که معمولا دوربین آنها را ثبت نمی کند.