مادرشوهر یا همسر / چه کسی نفر اول زندگی مرد است؟ / این خودآزمایی را برای سنجش دخالت خانواده در ازدواج انجام دهید

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، گاهی یک زندگی مشترک نه با خیانت آغاز به فروپاشی می کند و نه با اختلاف مالی بلکه با حضور فردی شکل می گیرد که تصور می کند هنوز باید درباره تصمیم های زوج جوان نظر نهایی را بدهد. تماس های مکرر، دخالت در تربیت فرزند، مقایسه عروس با دیگران و انتظار برای اولویت داشتن در تمام تصمیم ها، ممکن است به تدریج رابطه زن و شوهر را به میدان رقابت تبدیل کند.

در چنین شرایطی، عروس ممکن است احساس کند برای به دست آوردن جایگاهش باید با مادر همسرش رقابت کند و پسر خانواده نیز میان دو رابطه مهم زندگی اش گرفتار شود. اما آیا هر رابطه نزدیک مادر و پسر نشانه وابستگی ناسالم است؟ چرا بعضی خانواده ها پس از ازدواج فرزندشان نمی توانند مرزهای تازه را بپذیرند؟

وقتی مراقبت مادر به دخالت تبدیل می شود

رابطه عاطفی مادر و فرزند به خودی خود نه مشکل است و نه تهدیدی برای ازدواج. بسیاری از مادران حمایتگرند و حضورشان به ثبات خانواده کمک می کند. مسئله از جایی شروع می شود که حمایت به کنترل تبدیل شود یعنی مادر بخواهد درباره محل زندگی زوج، مسائل مالی، تربیت فرزند یا حتی اختلاف های خصوصی آنها تصمیم بگیرد برای مثال: ممکن است مادر با این جمله که من صلاح تو را بهتر می دانم، انتخاب های پسرش را زیر سوال ببرد. گاهی نیز هر تصمیم مستقل زوج به عنوان بی احترامی یا ناسپاسی تعبیر می شود. در این وضعیت، مرز میان محبت خانوادگی و دخالت در زندگی خصوصی کمرنگ می شود.

چرا بعضی پسرها نمی توانند به همسرشان اولویت بدهند؟

احساس گناه در برابر مادر

برخی افراد از ناراحت کردن والدین خود می ترسند. وقتی مادر با تصمیمی مخالفت می کند، فرزند ممکن است برای جلوگیری از احساس گناه، خواسته او را بر نیازهای زندگی مشترک مقدم بداند.

عادت به تصمیم گیری خانوادگی

کسی که از کودکی برای تصمیم های مهم به خانواده وابسته بوده، ممکن است پس از ازدواج نیز استقلال در تصمیم گیری را دشوار تجربه کند. ازدواج به تنهایی این الگوی رفتاری را تغییر نمی دهد.

ترس از تعارض

گاهی فرد برای حفظ آرامش ظاهری، به جای تعیین مرز با خانواده خود، از همسرش می خواهد کوتاه بیاید. در کوتاه مدت ممکن است دعوا کمتر شود، اما در بلندمدت احساس تنهایی و بی پناهی در رابطه افزایش پیدا می کند.

آیا مادرشوهر همیشه مقصر است؟

دکتر مریم سامانی - زوج درمانگر- معتقد است: اختلاف های خانوادگی معمولا پیچیده تر از آن هستند که بتوان مسئولیت همه مشکلات را به یک نفر نسبت داد. گاهی عروس و مادرشوهر انتظارات متفاوتی از صمیمیت خانوادگی دارند؛ گاهی همسر مرز روشنی تعیین نمی کند و گاهی رفتارهای کنترل گرانه از هر دو طرف تشدید می شود.

همچنین نزدیک بودن به مادر، کمک گرفتن از او یا گذراندن وقت با خانواده اصلی به خودی خود نشانه وابستگی ناسالم نیست. معیار مهم این است که آیا زوج می توانند بدون ترس و فشار، درباره زندگی خود تصمیم بگیرند و آیا حریم خصوصی و توافق هایشان محترم شمرده می شود.

این روانشناس بالینی می گوید: در روانشناسی خانواده، یکی از موضوعات مهم پس از ازدواج، شکل گیری مرزهای روشن میان خانواده اصلی و خانواده تازه است. ازدواج به معنای قطع رابطه با والدین نیست؛ بلکه به معنای تغییر شیوه ارتباط و پذیرفتن مسئولیت های تازه است.

وقتی یکی از زوجین نمی تواند در برابر خانواده خود مرز تعیین کند، همسرش ممکن است احساس کند در تصمیم های اساسی زندگی جایگاه مطمئنی ندارد. اگر این وضعیت تکرار شود، اختلافی که ابتدا درباره یک دیدار یا یک تصمیم کوچک بوده، می تواند به احساس عمیق بی اعتمادی و رنجش تبدیل شود.

وی تاکید می کند: راه حل، مجبور کردن همسر به انتخاب میان مادر و همسر نیست. زوج باید بتوانند درباره مرزهای زندگی مشترک توافق کنند، تصمیم های خصوصی را خودشان بگیرند و در صورت اختلاف، بدون تحقیر یا تهدید با خانواده هایشان گفت و گو کنند.

خودآزمایی: آیا دخالت خانواده به رابطه شما آسیب می زند؟

آیا تصمیم های خصوصی شما بدون اجازه یا اطلاع خانواده قابل اجرا نیست؟

آیا مخالفت با نظر مادر یا پدر با سرزنش، تهدید عاطفی یا احساس گناه همراه می شود؟

آیا اختلاف های زناشویی به سرعت به خانواده ها منتقل می شود؟

آیا یکی از زوجین برای جلوگیری از ناراحتی خانواده، بارها خواسته های همسرش را نادیده می گیرد؟

وجود یک مورد به تنهایی به معنای ناسالم بودن رابطه نیست؛ اما تکرار این الگوها می تواند نشانه نیاز به گفت و گوی جدی درباره مرزهای خانوادگی باشد.

هیچ ازدواجی نباید به مسابقه ای برای اثبات اینکه چه کسی در زندگی یک مرد مهم تر است تبدیل شود. مادر می تواند همچنان عزیز و محترم باشد و همسر نیز جایگاه امن و مستقلی در زندگی مشترک داشته باشد.

مسئله اصلی حذف مادر از زندگی پسر نیست؛ مسئله این است که آیا زوج می توانند بدون دخالت دیگران، درباره آینده خود تصمیم بگیرند و مسئولیت انتخاب هایشان را بپذیرند یا نه.