همه خودشیفته نشده اند/ چرا نباید با چند نشانه اینترنتی برای کسی تشخیص روانشناسی داد؟

به گزارش گروه رواشناسی رکنا، در گزارشی از شبکه ABC استرالیا درباره معنای اختلال شخصیت خودشیفته و کاربرد گسترده این اصطلاح، به این مسئله پرداخته شده است که استفاده نادرست از برچسب های روان شناختی می تواند مرز میان یک ویژگی شخصیتی و یک اختلال را مخدوش کند.

چرا این خبر زرد می شود؟

خود موضوع، یعنی بررسی خودشیفتگی، زرد نیست؛ مسئله زمانی آغاز می شود که رسانه ها با تیترهای قطعی مانند خودشیفته ها هیچکس را دوست ندارند یا اگر این پنج نشانه را دیدید، فورا رابطه را تمام کنید درباره شخصیت افراد حکم صادر می کنند.

چنین محتواهایی معمولا پیچیدگی روابط انسانی را نادیده می گیرند و چند رفتار را به نشانه قطعی یک اختلال تبدیل می کنند. در نتیجه، مخاطب به جای بررسی شرایط رابطه، ممکن است به دنبال پیدا کردن یک برچسب برای طرف مقابل باشد.

چه تاثیری بر مردم دارد؟

۱. تشخیص گذاری در روابط عاطفی: فرد ممکن است پس از یک مشاجره یا تجربه تلخ، شریک زندگی خود را خودشیفته بداند؛ بدون آنکه ارزیابی معتبری وجود داشته باشد.

۲. تقویت ذهنیت سیاه و سفید: طرف مقابل به جای انسانی با مجموعه ای از ویژگی ها و رفتارهای متفاوت، به فردی کاملا بد و اصلاح ناپذیر تبدیل می شود.

۳. افزایش تعارض: استفاده از برچسب هایی مانند خودشیفته می تواند گفت و گو را دشوارتر کند و اختلاف را به جدال بر سر شخصیت افراد تبدیل کند.

۴. افزایش انگ اجتماعی: افرادی که واقعا با اختلال شخصیت خودشیفته زندگی می کنند ممکن است با قضاوت های کلی و غیرمنصفانه مواجه شوند.

واقعیت علمی چیست؟

خودخواهی، غرور، نیاز به توجه یا ناتوانی در پذیرش انتقاد به تنهایی برای تشخیص اختلال شخصیت خودشیفته کافی نیست. تشخیص این اختلال به بررسی الگوی پایدار ویژگی ها و رفتارهای فرد، زمینه های مختلف زندگی و ارزیابی تخصصی نیاز دارد.

از سوی دیگر، این موضوع به معنای نادیده گرفتن رفتارهای آسیب زننده نیست. برای ارزیابی یک رابطه، می توان به رفتارهای مشخصی مانند تحقیر مکرر، کنترل گری، نادیده گرفتن مرزها، مسئولیت نپذیرفتن و تکرار آسیب توجه کرد؛ بدون آنکه برای طرف مقابل تشخیص روانپزشکی صادر کنیم.

اگر رابطه ای ناامن یا آزاردهنده است، فرد برای تعیین مرز و محافظت از خود نیازی به اثبات یک تشخیص روان پزشکی ندارد.