شب‌ بخیر به آنهایی که خودشان را گم کرده‌ اند

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  شب‌ بخیر... به آنهایی که آنقدر برای دیگران خوب بودند که یک روز از خودشان پرسیدند: پس من چی؟ به کسانی که همیشه شنیدند، اما کسی به حرفشان گوش نکرد. همیشه بخشیدند، اما وقتی خودشان شکستند، کسی نبود که تکه‌ هایشان را جمع کند. همیشه ماندند، حتی وقتی هزار دلیل برای رفتن داشتند و یک شب، در سکوت اتاق شان فهمیدند: سال‌ هاست دارند برای همه زندگی می‌ کنند، جز خودشان.

شاید تو هم یک روز به خودت آمدی و دیدی دیگر آن آدم سابق نیستی. چیزهایی که قبلاً خوشحالت می‌کردند، بی‌ معنا شده‌ اند.

آدمهایی که زمانی برای شان می‌ مردی، حالا حتی حوصله‌ توضیح دادن به آنها را نداری.

و بدتر از همه، دیگر نمی‌ دانی واقعاً چه می‌خواهی.

این همان جایی است که انسان می‌ فهمد گاهی برای پیدا کردن خودش، باید از تمام نقش‌ هایی که دیگران برایش ساخته‌ اند بیرون بیاید.

لازم نیست همیشه قوی باشی.

لازم نیست همیشه ببخشی.

لازم نیست همیشه بمانی.

و مهمتر از همه، لازم نیست برای اینکه دوست‌ داشتنی باشی، خودت را قربانی کنی.

امشب قبل از خواب،

از خودت یک سؤال ساده بپرس: اگر قرار نبود هیچکس از من چیزی بخواهد، من واقعاً چه می‌ خواستم؟

شاید جوابش را ندانی. اشکالی ندارد. گاهی پیدا کردن خودمان، از همین ندانستن شروع می‌ شود.

شب‌ بخیر به تمام آدمهایی که خودشان را جایی میان خواسته‌ های دیگران گم کرده‌ اند.

شاید هنوز دیر نشده باشد برای برگشتن به خودت.