نسل آلفا مضطرب است؛ روانشناسان درباره درمان زودهنگام چه می گویند؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، نوجوانی که هنوز معیارهای یک اختلال کامل را ندارد، ممکن است با اضطراب و نشانه های افسردگیِ آزاردهنده زندگی کند. حمایت زودهنگام مهم است؛ اما انتخاب برنامهٔ مناسب به شواهد مقایسه ای نیاز دارد. یک کارآزمایی چندمرکزی در Psychological Medicine، ۶۷۶ نوجوان دارای نشانه های زیرآستانه ای اضطراب و افسردگی را بررسی کرد. پژوهشگران یک برنامهٔ فراتشخیصی را با آرام سازی عضلانی تدریجی مقایسه کردند؛ یعنی گروه مقایسه نیز مداخله ای فعال دریافت می کرد. برنامهٔ فراتشخیصی بر فرایندهای مشترک میان مشکلات هیجانی تمرکز دارد، به جای اینکه برای هر اختلال، مسیر کاملاً جداگانه ای در نظر بگیرد. در پیگیری های شش و دوازده ماهه، هر دو گروه بهبود نشان دادند، اما در پیامدهای اصلی اضطراب و افسردگی، تفاوت معناداری میان گروه ها پیدا نشد. برنامهٔ فراتشخیصی در برخی پیامدهای ثانویه، مانند مشکلات رفتاری، مزیت هایی داشت.

تلنگر علمی: بهتر شدن بعد از یک برنامه، به تنهایی علت بهتر شدن را مشخص نمی کند.

مرور شبکه ای بزرگی از برنامه های پیشگیری مدرسه محور، شامل ۱۳۷ مطالعه، نشان داده است که نوع گروه مقایسه و کیفیت پژوهش در تفسیر اثربخشی اهمیت دارند. توجه، ساختار جلسات و عوامل مشترک مداخلات نیز باید در طراحی پژوهش جدی گرفته شوند. به همین دلیل، «هر دو گروه بهتر شدند» با «هر دو روش قطعاً و به یک اندازه مؤثرند» یکسان نیست. نبود تفاوت معنادار، اثبات برابری دو درمان نیست. همچنین بدون گروه فاقد مداخله، نمی توان تمام تغییرات در طول زمان را به برنامه ها نسبت داد.

این مطالعه دربارهٔ نوجوانان دارای نشانه های زیرآستانه ای است؛ نتیجهٔ آن را نمی توان مستقیماً به افسردگی شدید، خطر خودآسیبی یا همهٔ اختلالات اضطرابی تعمیم داد.

پیام کاربردی برای خانواده و مدرسه، توجه به نتیجهٔ واقعی است: آیا نوجوان بهتر می خوابد، در فعالیت ها شرکت می کند و کمتر درگیر اجتناب می شود؟ نام تخصصی یک برنامه، به تنهایی پاسخ این پرسش ها نیست.

حمایت زودهنگام می تواند جدی و علمی باشد، بی آنکه هر نوسان هیجانی نوجوان بیماری نامیده شود. در عین حال، مشکلات شدید یا پایدار به ارزیابی متناسب با نیاز همان نوجوان احتیاج دارند.