روانشناسی زرد/ آیا قوز کردن انسان را نامرئی می کند؟

به گزارش رکنا، رسانه Silicon Canals در یکی از خبرهای دیروز خود مطلبی درباره دلایل روان شناختی قوز کردن و جمع کردن بدن منتشر کرد. این رسانه نوشته است قوز کردن همیشه ناشی از تنبلی یا بی توجهی به وضعیت بدن نیست و ممکن است هنگام استرس یا احساس تهدید اجتماعی رخ دهد. در ابتدای مطلب، این رفتار یک «واکنش بقای میلیون ها ساله» توصیف شده است که گویا با کوچک کردن بدن، به نامرئی شدن یا تبدیل شدن به هدفی کوچک تر کمک می کند. مطلب سپس چند پژوهش آزمایشگاهی درباره تاثیر حالت خمیده یا صاف بدن بر خلق، عزت نفس، استرس و پشتکار را مرور می کند. البته در بخش های بعدی، محدود بودن نمونه ها و کوچک بودن بعضی اثرها را نیز می پذیرد.

اشتباه خبر کجاست؟

مطالعات مورد اشاره، تاثیر احتمالی وضعیت بدن بر احساس یا رفتار افراد را بررسی کرده اند. آنها آزمایش نکرده اند که انسان ها برای نامرئی شدن در برابر تهدید، بدن خود را جمع می کنند یا اینکه این رفتار یک سازوکار بقای میلیون ها ساله است.

مرور ۷۳ آزمایش نشان داده است وضعیت های جمع شده بدن می توانند اثر متوسطی بر برخی پیامدها داشته باشند؛ اما اثر وضعیت های باز در مقایسه با حالت خنثی بسیار کوچک بوده است. یک پژوهش جدیدتر نیز اثرهای رفتاری کوچک و غیر معناداری گزارش کرده است. این یافته ها برای اثبات روایت تکاملی مطرح شده در خبر کافی نیستند.

همچنین ایجاد موقت یک حالت بدنی در آزمایشگاه با عادت همیشگی یک فرد به قوز کردن یکسان نیست. وضعیت صندلی، ارتفاع میز، درد، خستگی و عادت های حرکتی نیز می توانند در این رفتار نقش داشته باشند.

حکم: روایت تکاملی بی مدرک و تعمیم بیش از اندازه یافته های محدود

چرا مهم است مردم این تفاوت را بدانند؟

چنین توضیح هایی ممکن است باعث شوند افراد از روی حالت بدن خود یا دیگران درباره اضطراب، احساس ناامنی یا تجربه تهدید نتیجه گیری روان شناختی کنند.

قوز کردن به تنهایی ابزار تشخیص وضعیت روانی نیست. نسبت دادن آن به یک واکنش بقای پنهان ممکن است علت های ساده تر و مهم تری مانند درد، خستگی یا شرایط نامناسب کار را نادیده بگیرد.

تیتر علمی تر:

وضعیت بدن ممکن است با استرس و خلق ارتباط داشته باشد، اما علت قوز کردن در همه افراد یکسان نیست.

ارتباط میان حالت بدن و احساسات، داستان تکاملی نامرئی شدن را اثبات نمی کند.