داستان شب/ راز دریاچه ای که شب ها می خندید ! / قصه درمانی / گروه سنی: ۵ تا ۷ سال
رکنا: در جنگلی دوردست، دریاچه ای بود که هیچ کس جرئت نمی کرد شب ها به آن نزدیک شود؛ چون درست وقتی ماه وسط آسمان می رسید، صدای خنده های عجیبی از میان آب بلند می شد. گاهی صدای خنده شبیه قهقهه یک غول بود، گاهی مثل خنده چند بچه و گاهی آن قدر آرام بود که انگار کسی زیر آب دارد یواشکی با خودش می خندد! حیوانات جنگل هر کدام داستانی درباره این خنده ها ساخته بودند، اما هیچکس نمی دانست واقعاً چه کسی در دریاچه می خندد. تا اینکه یک شب، لاک پشت کوچولویی به نام تامی تصمیم گرفت برخلاف همه، به جای فرار کردن، راز دریاچه را کشف کند اما درست وقتی به ساحل رسید، صدایی شنید که نام خودش را صدا می زد!
-----------------------------------------------------
در انتهای یک جنگل سرسبز، دریاچه ای وجود داشت که هیچ کس نمی دانست چرا شب ها می خندد.
روزها، آب دریاچه آرام و آبی بود. ماهی های طلایی میان نیلوفرهای آبی شنا می کردند، قورباغه ها روی سنگ ها می پریدند و سنجاقک ها بالای آب پرواز می کردند.
اما شب ها، وقتی ماه از پشت کوه بیرون می آمد، صدای خنده ای از وسط دریاچه بلند می شد.
هاهاهاها!
هیچ کس نمی دانست چه کسی می خندد.
در همان جنگل، لاک پشت کوچولویی زندگی می کرد به نام تپلی.
تپلی لاکی سبز و براق داشت، پاهای کوچولو و گردی داشت و دو چشم درشت و کنجکاو که همیشه دنبال کشف چیزهای تازه بودند.
او دوست داشت با حیوانات دیگر بازی کند، از تپه بالا برود و کنار دریاچه سنگ ریزه جمع کند.
اما یک مشکل داشت.
تپلی وقتی چیزی برخلاف میلش اتفاق می افتاد، خیلی زود عصبانی می شد.
اگر کسی زودتر از او به تاب می رسید، اخم می کرد.
اگر برج سنگی اش خراب می شد، فریاد می زد.
اگر کسی اسباب بازی اش را بدون اجازه برمی داشت، آن قدر ناراحت می شد که دلش می خواست همه چیز را به هم بریزد.
یک روز صبح، تپلی تصمیم گرفت بلندترین برج سنگی جنگل را بسازد.
او از کنار رودخانه سنگ های صاف و گرد جمع کرد و آن ها را یکی یکی روی هم گذاشت.
سنگ اول را گذاشت.
سنگ دوم را روی آن قرار داد.
سنگ سوم را با دقت انتخاب کرد.
بعد سنگ چهارم و پنجم را هم اضافه کرد.
برج کم کم بلند شد.
تپلی با خوشحالی گفت:
این بلندترین برج دنیاست!
دوستش، جیکو سنجاب، از بالای درخت پایین آمد و گفت:
چه برج قشنگی! می توانم یک سنگ به آن اضافه کنم؟
تپلی گفت:
نه! خودم دارم می سازمش.
جیکو کمی ناراحت شد، اما چیزی نگفت.
در همین هنگام، باد شدیدی وزید.
فوووووووو!
شاخه های درخت تکان خوردند.
برگ ها روی زمین ریختند.
و ناگهان...
تق!
برج سنگی تپلی لرزید.
تق تق!
سنگ ها یکی پس از دیگری پایین افتادند.
غرررررر!
برج خراب شد.
تپلی به سنگ های پراکنده نگاه کرد.
صورتش داغ شد.
پاهایش را محکم به زمین کوبید و فریاد زد:
نه! نه! نه! چرا خراب شد؟
جیکو گفت:
اشکالی ندارد. می توانیم دوباره بسازیم.
اما تپلی گوش نمی داد.
او با عصبانیت یکی از سنگ ها را برداشت و به طرف بوته ها پرت کرد.
جیکو عقب رفت.
تپلی! مراقب باش! ممکن است به کسی بخورد.
تپلی فریاد زد:
همه چیز تقصیر باد است! از باد بدم می آید!
جیکو آرام گفت:
باد که نمی دانست تو داری برج می سازی.
تپلی با اخم گفت:
تو هم دیگر با من حرف نزن!
بعد به سمت خانه اش راه افتاد.
وقتی به خانه رسید، مامان لاک پشت متوجه شد که او ناراحت است.
پرسید:
چه شده عزیزم؟
تپلی گفت:
برجم خراب شد. من خیلی زحمت کشیده بودم. دیگر هیچ وقت برج نمی سازم!
مامان او را کنار خودش نشاند.
می دانم ناراحتی. وقتی برای چیزی زحمت می کشیم و خراب می شود، ممکن است خیلی عصبانی شویم.
تپلی گفت:
من آن قدر عصبانی شدم که دلم می خواست همه سنگ ها را پرت کنم.
مامان گفت:
عصبانی شدن بد نیست، اما باید یاد بگیریم وقتی عصبانی هستیم، چه کار کنیم تا به خودمان یا دیگران آسیب نزنیم.
تپلی پرسید:
چطور؟
مامان لبخند زد.
من یک راز کوچک بلدم. اما برای یاد گرفتنش باید به دریاچه بروی.
تپلی با تعجب پرسید:
دریاچه؟ همان دریاچه ای که شب ها می خندد؟
مامان گفت:
بله. می گویند در آنجا نگهبانی زندگی می کند که می تواند به بچه ها کمک کند احساساتشان را بهتر بشناسند.
تپلی پرسید:
او می تواند عصبانیت من را از بین ببرد؟
مامان گفت:
نه عزیزم. قرار نیست احساساتمان را از بین ببریم. قرار است یاد بگیریم چطور با آن ها رفتار کنیم.
تپلی کمی فکر کرد.
پس من به دریاچه می روم.
مامان گفت:
تنهایی نه. از جیکو بخواه همراهت بیاید. نزدیک آب هم باید مراقب باشید و بدون حضور یک بزرگ تر وارد آب نشوید.
تپلی سرش را تکان داد.
بعد به خانه جیکو رفت و در زد.
جیکو در را باز کرد.
تپلی کمی خجالت کشید و گفت:
جیکو، بابت صبح متأسفم. نباید سر تو داد می زدم.
جیکو لبخند زد.
من هم می دانم که از خراب شدن برج ناراحت شدی. می توانیم دوباره بسازیمش.
تپلی گفت:
فعلاً می خواهم راز دریاچه را پیدا کنم. می آیی؟
جیکو با خوشحالی گفت:
البته!
آن دو همراه مامان لاک پشت به سمت دریاچه راه افتادند.
وقتی به دریاچه رسیدند، صدای قورباغه ها از میان نیلوفرها شنیده می شد.
قورباغه ای به نام قلقلی روی سنگی نشسته بود و با پاهایش آب را تکان می داد.
قلقلی پرسید:
کجا می روید؟
تپلی گفت:
دنبال نگهبان دریاچه می گردیم.
قلقلی خندید.
نگهبان دریاچه؟ او را باید وقتی پیدا کنید که ماه بالا آمده باشد.
جیکو پرسید:
یعنی الان نمی توانیم ببینیمش؟
قلقلی گفت:
شاید بتوانید، اگر خوب گوش کنید.
تپلی گوش های کوچکش را تیز کرد.
هیچ صدایی نمی آمد.
ناگهان از وسط دریاچه صدایی شنیده شد:
هاهاهاها!
تپلی از جا پرید.
خودش بود! صدای خنده از وسط آب آمد!
قلقلی گفت:
نگران نباشید. این خنده، نشانه سلام کردن نگهبان است.
مامان لاک پشت گفت:
ما کمی کنار دریاچه می مانیم. اما به آب نزدیک نمی شوید.
تپلی و جیکو کنار یک درخت نشستند.
آفتاب کم کم پایین رفت.
آسمان نارنجی شد.
بعد صورتی شد.
و سرانجام ماه از پشت کوه بالا آمد.
درست همان لحظه، آب دریاچه شروع به درخشیدن کرد.
یک دایره نورانی وسط آب ظاهر شد.
بعد چیزی از میان آب بالا آمد.
یک لاک پشت بزرگ با لاکی نقره ای!
ریشش سفید و بلند بود و روی لاکش نقش ستاره های کوچکی دیده می شد.
او لبخند زد و گفت:
سلام مسافران کوچولو! من لاک پشت ماهتاب هستم. چه چیزی شما را به اینجا آورده است؟
تپلی جلو رفت و گفت:
من زود عصبانی می شوم. وقتی چیزی خراب می شود یا کسی کاری می کند که دوست ندارم، نمی توانم خودم را کنترل کنم.
لاک پشت ماهتاب گفت:
پس جای درستی آمده ای. اما اول باید یک چیز مهم را یاد بگیری.
تپلی پرسید:
چه چیزی؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
خشم مثل یک موج است. وقتی می آید، ممکن است احساس کنیم خیلی بزرگ شده ایم و نمی توانیم جلویش را بگیریم. اما موج همیشه یک اندازه نمی ماند. می آید، بزرگ می شود و بعد آرام آرام پایین می رود.
تپلی پرسید:
یعنی عصبانیت هم می رود؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
بله. احساس ها می آیند و می روند. اما کاری که هنگام عصبانیت انجام می دهیم، ممکن است اثرش باقی بماند.
جیکو گفت:
مثل وقتی که تپلی سنگ را پرت کرد و نزدیک بود به من بخورد.
تپلی سرش را پایین انداخت.
لاک پشت ماهتاب گفت:
برای همین باید سه راز را یاد بگیری.
تپلی با هیجان پرسید:
سه راز؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
راز اول، ایستادن است. وقتی خیلی عصبانی هستی، قبل از هر کاری کمی مکث کن. دست هایت را آرام نگه دار و چیزی را پرت نکن.
تپلی پرسید:
بعد چه کار کنم؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
راز دوم، نفس کشیدن است. آرام از بینی نفس بکش و تا سه بشمار. بعد آرام نفست را بیرون بده.
او خودش این کار را انجام داد.
یک... دو... سه...
بعد نفسش را آرام بیرون داد.
تپلی هم امتحان کرد.
اول تند نفس کشید.
لاک پشت ماهتاب گفت:
عجله نکن. مثل وقتی که می خواهی بوی یک گل را حس کنی، آرام هوا را به داخل ببر.
تپلی دوباره امتحان کرد.
این بار آرام تر نفس کشید.
لاک پشت ماهتاب گفت:
آفرین! حالا راز سوم: حرف زدن درباره احساست.
تپلی پرسید:
یعنی چه بگویم؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
به جای داد زدن، می توانی بگویی: من عصبانی هستم، چون برج من خراب شده. یا بگویی: ناراحتم، چون دوست داشتم بازی ادامه پیدا کند.
تپلی گفت:
یعنی لازم نیست فریاد بزنم؟
لاک پشت ماهتاب خندید.
نه. می توانی محکم و آرام حرف بزنی. دیگران بهتر می فهمند چه احساسی داری.
تپلی گفت:
من می خواهم این سه راز را یاد بگیرم.
لاک پشت ماهتاب یک برگ نیلوفر آبی به او داد.
روی برگ، سه تصویر کوچک کشیده شده بود.
تصویر اول، یک لاک پشت بود که ایستاده بود.
تصویر دوم، یک لاک پشت بود که آرام نفس می کشید.
تصویر سوم، یک لاک پشت بود که با دوستش حرف می زد.
لاک پشت ماهتاب گفت:
این برگ را نگه دار. هر وقت عصبانی شدی، به آن نگاه کن.
تپلی برگ را گرفت و تشکر کرد.
اما درست وقتی می خواست به خانه برگردد، صدای گریه ای از پشت بوته ها آمد.
وای! وای! اسباب بازی ام شکست!
تپلی به سمت صدا نگاه کرد.
خرگوش کوچولویی به نام هویجک کنار یک ماشین چوبی نشسته بود.
یکی از چرخ های ماشین جدا شده بود.
هویجک گریه می کرد و ماشین را محکم در دست گرفته بود.
تپلی نزدیک شد.
چه شده؟
هویجک گفت:
ماشینم شکست. بابا این را برایم ساخته بود. دیگر هیچ وقت درست نمی شود!
تپلی گفت:
شاید بشود تعمیرش کرد.
هویجک با ناراحتی فریاد زد:
نه! نمی شود!
او ماشین را روی زمین انداخت.
تپلی ناگهان احساس کرد چیزی درونش قلقلک می دهد.
با خودش فکر کرد:
اگر هویجک باز هم ماشین را پرت کند، ممکن است بیشتر خراب شود.
او می خواست فریاد بزند:
این کار را نکن!
اما ناگهان برگ نیلوفر را به یاد آورد.
راز اول: ایستادن.
تپلی ایستاد و دست هایش را آرام کنار بدنش نگه داشت.
راز دوم: نفس کشیدن.
آرام نفس کشید.
یک... دو... سه...
بعد نفسش را بیرون داد.
راز سوم: حرف زدن.
آرام گفت:
هویجک، می فهمم که ناراحتی. چون ماشینت را خیلی دوست داری. اما اگر آن را پرت کنی، ممکن است بیشتر خراب شود.
هویجک به او نگاه کرد.
اشک هایش را پاک کرد.
پس چه کار کنم؟
تپلی گفت:
می توانیم از یک بزرگ تر کمک بخواهیم. شاید پدرت بتواند چرخ را درست کند.
هویجک کمی آرام شد.
آن ها همراه مامان لاک پشت به خانه خرگوش ها رفتند.
پدر هویجک وقتی ماشین را دید، گفت:
نگران نباش پسرم. چرخش جدا شده، اما می توانم آن را تعمیر کنم.
هویجک خوشحال شد.
واقعاً؟
پدرش گفت:
بله. فقط باید کمی صبر کنیم.
تپلی لبخند زد.
او برای اولین بار فهمیده بود که وقتی کسی عصبانی است، می توان به او کمک کرد تا آرام شود.
روز بعد، تپلی تصمیم گرفت دوباره برج سنگی بسازد.
این بار از جیکو خواست همراهش باشد.
جیکو گفت:
من می توانم سنگ های صاف را پیدا کنم.
تپلی گفت:
و من می توانم آن ها را روی هم بگذارم.
آن دو شروع به ساختن برج کردند.
سنگ اول را گذاشتند.
سنگ دوم را اضافه کردند.
سنگ سوم را با دقت روی آن قرار دادند.
برج بلندتر و بلندتر شد.
اما ناگهان یک سنگ از دست جیکو افتاد و به برج خورد.
همه سنگ ها روی زمین ریختند.
تپلی احساس کرد صورتش داغ شده است.
دلش می خواست فریاد بزند.
حتی دستش را بالا برد تا سنگی را پرت کند.
اما همان لحظه یادش آمد که باید مکث کند.
ایستاد.
نفس کشید.
یک... دو... سه...
بعد آرام گفت:
من خیلی ناراحتم. چون دوباره برج خراب شد و برای ساختنش زحمت کشیده بودیم.
جیکو گفت:
ببخشید تپلی. حواسم نبود.
تپلی گفت:
می دانم. می توانیم دوباره بسازیم، اما این بار باید سنگ ها را آرام تر بگذاریم.
جیکو لبخند زد.
حتماً!
آن ها دوباره شروع کردند.
این بار برج کوتاه تر بود، اما محکم تر ساخته شد.
تپلی گفت:
ببین! شاید بلندترین برج نباشد، اما خیلی قشنگ است.
جیکو گفت:
و مهم تر از آن، با هم ساختیمش.
تپلی خندید.
چند روز بعد، اتفاق دیگری افتاد.
تپلی و دوستانش در کنار دریاچه بازی می کردند. قرار بود هر کدام یک برگ زیبا پیدا کنند و به بقیه نشان بدهند.
تپلی یک برگ قرمز پیدا کرد.
خیلی خوشحال بود.
اما وقتی برگ را به دوستانش نشان داد، قلقلی قورباغه گفت:
برگ من از برگ تو قشنگ تر است!
تپلی اخم کرد.
نه! برگ من قشنگ تر است!
قلقلی گفت:
نه، برگ من!
تپلی احساس کرد دوباره دارد عصبانی می شود.
او برگش را محکم گرفت.
اما بعد به خودش گفت:
لازم نیست همیشه برنده باشم.
آرام گفت:
برگ تو هم قشنگ است. برگ من هم قشنگ است. می توانیم هر دو را کنار هم بگذاریم.
قلقلی تعجب کرد.
واقعاً؟
تپلی گفت:
بله!
آن ها دو برگ را کنار هم گذاشتند.
یکی قرمز بود و دیگری زرد.
کنار هم بسیار زیبا شده بودند.
جیکو گفت:
این دو برگ کنار هم از هر کدام به تنهایی قشنگ تر هستند!
همه خندیدند.
آن شب، تپلی دوباره به دریاچه رفت.
لاک پشت ماهتاب روی آب شناور بود.
وقتی تپلی را دید، لبخند زد.
سلام قهرمان کوچولو! امروز چه خبر؟
تپلی گفت:
من هنوز گاهی عصبانی می شوم، اما حالا می دانم چه کار کنم.
لاک پشت ماهتاب پرسید:
چه کار می کنی؟
تپلی گفت:
اول می ایستم. بعد نفس می کشم. بعد درباره احساسم حرف می زنم.
لاک پشت ماهتاب گفت:
آفرین! اما یک راز دیگر هم هست.
تپلی با تعجب پرسید:
باز هم راز؟
لاک پشت ماهتاب خندید.
بله. گاهی با وجود اینکه مکث می کنی و نفس می کشی، هنوز عصبانی هستی. آن وقت می توانی کمی از موقعیت فاصله بگیری. مثلاً به یک جای آرام بروی، آب بخوری یا از یک بزرگ تر کمک بخواهی.
تپلی گفت:
یعنی اگر خیلی عصبانی بودم، می توانم بگویم کمی وقت می خواهم؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
دقیقاً. این کار خیلی خوبی است.
تپلی پرسید:
اما اگر کسی به من آسیب بزند چه؟
لاک پشت ماهتاب پاسخ داد:
آن وقت باید از خودت مراقبت کنی. از آن موقعیت دور شو و به یک بزرگ تر قابل اعتماد خبر بده. قرار نیست برای آرام بودن، آسیب دیدن را تحمل کنی.
تپلی سرش را تکان داد.
فهمیدم.
لاک پشت ماهتاب گفت:
و یادت باشد، عصبانی شدن تو را بچه بدی نمی کند. مهم این است که با عصبانیتت چه کار می کنی.
تپلی لبخند زد.
در همین هنگام، صدای خنده عجیبی از وسط دریاچه بلند شد.
هاهاهاها!
تپلی پرسید:
این خنده از کجاست؟
لاک پشت ماهتاب گفت:
این صدای دریاچه است. هر وقت کسی چیزی تازه یاد می گیرد و با مهربانی از آن استفاده می کند، دریاچه خوشحال می شود.
تپلی به آب نگاه کرد.
روی سطح دریاچه، نور ماه مثل یک راه نقره ای کشیده شده بود.
تپلی خندید.
پس دریاچه از من خوشحال است!
لاک پشت ماهتاب گفت:
البته!
از آن شب به بعد، تپلی هر وقت عصبانی می شد، به برگ نیلوفرش نگاه می کرد.
گاهی هنوز هم اخم می کرد.
گاهی صدایش بلند می شد.
اما کم کم یاد گرفت قبل از پرت کردن چیزی یا داد زدن، کمی مکث کند.
او فهمید که می تواند بگوید:
من ناراحتم.
من عصبانی هستم.
لطفاً این کار را نکن.
می توانم کمی استراحت کنم؟
و اگر نمی توانست به تنهایی مشکلش را حل کند، از مامان یا یک بزرگ تر قابل اعتماد کمک می خواست.
یک روز، تپلی و جیکو تصمیم گرفتند برای قلقلی یک خانه کوچک کنار دریاچه بسازند.
خانه از سنگ های صاف و برگ های بزرگ ساخته می شد.
تپلی گفت:
این بار می خواهم یک خانه محکم بسازیم.
جیکو گفت:
من برگ ها را می آورم.
قلقلی گفت:
من هم سنگ های کوچک را پیدا می کنم.
آن ها با هم کار کردند.
وقتی خانه تمام شد، قلقلی داخل آن پرید و گفت:
چه خانه خوبی!
اما ناگهان سقف خانه کمی کج شد.
تپلی به آن نگاه کرد.
احساس کرد شاید دوباره همه چیز خراب شود.
اما این بار لبخند زد و گفت:
اشکالی ندارد. فقط باید کمی درستش کنیم.
جیکو یک برگ تازه آورد.
قلقلی سنگ کوچکی پیدا کرد.
تپلی هم سقف را مرتب کرد.
خانه دوباره محکم شد.
همه از خوشحالی دور آن جمع شدند.
آن شب، وقتی ماه بالا آمد، صدای خنده دریاچه دوباره شنیده شد.
هاهاهاها!
تپلی کنار آب نشست و به انعکاس ماه نگاه کرد.
آرام گفت:
من هنوز گاهی عصبانی می شوم، اما دیگر از عصبانیت خودم نمی ترسم. می دانم می توانم یاد بگیرم با آن چه کار کنم.
لاک پشت ماهتاب از وسط آب سرش را بیرون آورد.
این یکی از مهم ترین چیزهایی است که یک لاک پشت کوچولو می تواند یاد بگیرد.
تپلی خندید.
بعد به خانه برگشت، مامانش را بغل کرد و زیر پتوی نرمش رفت.
مامان پرسید:
امروز چه چیزی یاد گرفتی؟
تپلی گفت:
یاد گرفتم وقتی عصبانی می شوم، لازم نیست چیزی را پرت کنم یا کسی را ناراحت کنم. می توانم بایستم، نفس بکشم و بگویم چه احساسی دارم.
مامان پیشانی او را بوسید.
من به تو افتخار می کنم.
تپلی چشم هایش را بست.
در خواب دید که روی یک برگ نیلوفر بزرگ نشسته و آرام روی آب دریاچه حرکت می کند.
موج کوچکی به برگ خورد.
تپلی لبخند زد.
دیگر از موج ها نمی ترسید.
او می دانست بعضی موج ها بزرگ می شوند، اما بالاخره آرام می گیرند.
و درست مثل موج های دریاچه، احساسات هم می آیند و می روند.
صبح روز بعد، وقتی تپلی بیدار شد، اولین کاری که کرد این بود که برگ نیلوفرش را برداشت و کنار تختش گذاشت.
روی آن سه تصویر کوچک می درخشید:
مکث کن.
نفس بکش.
حرفت را بزن.
و از آن روز، تپلی هر وقت موج خشم در دلش بالا می آمد، به یاد دریاچه می افتاد.
دریاچه ای که شب ها می خندید و به او یاد داده بود حتی بزرگ ترین موج ها هم می توانند آرام شوند.
-
سایه سنگین مرگ بر سر فوتبال / درگذشت تلخ بازیکن ۱۶ ساله آرژانتینی + فیلم
ارسال نظر