وقتی یک ستاره موسیقی از سیاست می گوید/ صدای هنرمند چقدر قدرت دارد؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بروس اسپرینگستین در نخستین قسمت مجموعه ویدیویی «پشت صحنه خانه شجاعان» حضور پیدا کرده است؛ مجموعه ای که با محوریت موسیقی، سیاست و نقش هنرمندان در تحولات اجتماعی تولید می شود. قسمت نخست این برنامه روز ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد و گفت وگوی حدودا ده دقیقه ای با اسپرینگستین را در بر می گیرد.

موسیقی فقط سرگرمی نیست

اسپرینگستین در این گفت وگو تاکید کرد از نگاه او، موسیقی و سیاست در بخش هایی از تاریخ به یکدیگر پیوند خورده اند. او با اشاره به موسیقی راک و هیپ هاپ گفت این سبک ها می توانند شکلی از بیان آزادی باشند. به گفته او، موسیقی علاوه بر سرگرم کردن مخاطب، گاهی این فرصت را فراهم می کند که مردم درباره معنای شهروندی، مسئولیت در برابر جامعه و جایگاه خود در کشورشان فکر کنند.

این خواننده همچنین گفت همواره خود را مدافع دموکراسی و ارزش های آمریکایی دانسته است. او در ادامه توضیح داد که از دوران جوانی و تجربه زیستن در دهه ۱۹۶۰، نسبت به تحولات اجتماعی و سیاسی حساس بوده و همچنان درباره وضعیت جامعه آمریکا دغدغه دارد.

آیا همه هنرمندان باید موضع سیاسی داشته باشند؟

یکی از نکات مهم صحبت های اسپرینگستین این بود که او معتقد نیست تمام هنرمندان باید به شکل مستقیم وارد سیاست شوند. او با اشاره به هنرمندانی مانند الویس پریسلی، جیمز براون و کرتیس میفیلد گفت برخی چهره ها حتی بدون آنکه فعالیت سیاسی آشکاری داشته باشند، از طریق نوع اجرا، سبک هنری و تاثیری که بر فرهنگ عمومی گذاشته اند، در تغییر جامعه نقش داشته اند.

این مجموعه ویدیویی با میزبانی کن کیسی، خواننده گروه دراپ کیک مورفیز، مایکل فانون، افسر سابق پلیس واشنگتن که در حمله ششم ژانویه ۲۰۲۱ به ساختمان کنگره مجروح شد و سارا لانگول تولید شده است. در قسمت های بعدی نیز قرار است هنرمندانی مانند جون بائز، چاک دی از گروه پابلیک انمی و کریس شیفلت از گروه فو فایترز حضور داشته باشند.

این برنامه از سوی سازمان «خانه شجاعان» تولید شده و هدف اعلام شده آن، بررسی نقش هنرمندان در بیان مسائل اجتماعی و تشویق مردم به مشارکت در زندگی عمومی است.

نقش موسیقی در شکل گیری هویت اجتماعی

اظهارات اسپرینگستین بار دیگر این پرسش را مطرح می کند که چرا برخی ترانه ها به بخشی از حافظه جمعی یک جامعه تبدیل می شوند. موسیقی می تواند احساسات فردی مانند خشم، امید، ترس یا همدلی را به تجربه ای مشترک تبدیل کند. به همین دلیل، گاهی یک ترانه در دوره ای خاص، فراتر از محبوبیت هنری، به نمادی از یک نسل یا یک مطالبه اجتماعی تبدیل می شود.

نگاه کوتاه روانشناختی

از منظر روانشناسی اجتماعی، مشارکت فرهنگی و هنری می تواند به شکل گیری هویت جمعی و احساس تعلق کمک کند. وقتی افراد در یک ترانه، تجربه مشترکی را تشخیص می دهند، ممکن است احساس کنند تنها نیستند و بخشی از یک گروه بزرگ تر به شمار می روند. این همان ظرفیتی است که موسیقی را به ابزاری برای همدلی و گفت وگوی اجتماعی تبدیل می کند.