صبح بخیر به تو که گوشی فقط وقتت را نمی دزدد تحمل تنهایی ات را هم کم می کند
رکنا: صبح بخیر به تو که شاید هنوز متوجهش نشده ای، اما هر بار که تنها می شوی دستت ناخودآگاه به سمت گوشی می رود. در صف، آسانسور، قبل از خواب، هنگام غذا خوردن یا حتی وسط یک مکالمه کوتاه با خودت. شاید گوشی فقط زمانت را پر نکرده باشد؛ شاید کم کم تحملت برای سکوت و بی حوصلگی را هم تغییر داده باشد.
به گزارش گروه روانشناسی رکنا، صبح بخیر به تو که شاید گوشی فقط وقتت را ندزدد؛ تحمل تنهایی ات را هم کم کند. تصور کن چند دقیقه منتظر مانده ای و هیچ کاری نداری. نه پیامی آمده. نه تماسی. نه کاری فوری. دستت اما تقریبا بدون فکر به سمت گوشی می رود. وقتی مغز به دریافت مداوم محرک های تازه عادت می کند، سکوت ممکن است در مقایسه با آن بسیار خالی به نظر برسد.
در سکوت، هیچ اعلان تازه ای وجود ندارد.
هیچ ویدئوی بعدی نیست.
هیچ کس چیزی برای ما ارسال نکرده است.
و ناگهان خودمان می مانیم و فکرهایمان.
برای بعضی افراد، همین بخش دشوار است.
چون سکوت می تواند فرصت بیشتری برای توجه به احساسات، نگرانی ها یا افکار حل نشده ایجاد کند. در این حالت، گوشی ممکن است فقط وسیله سرگرمی نباشد؛ می تواند به یک راه سریع برای فرار از بی حوصلگی یا ناراحتی تبدیل شود.
پس شاید لازم نباشد گوشی را دشمن خودمان بدانیم.
گاهی فقط کافی است بعضی لحظه ها را بدون آن تجربه کنیم.
چند دقیقه در صف.
یک فنجان چای بدون اسکرول کردن.
قدم زدن بدون هدفون.
یا حتی چند دقیقه نشستن و اجازه دادن به ذهن برای اینکه بدون دریافت مداوم اطلاعات، خودش را نشان دهد.
صبح بخیر به تو که شاید قرار نیست همیشه سرگرم باشی.
گاهی تحمل چند دقیقه سکوت، بخشی از توانایی ما برای تحمل خودمان است.
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1251440-
فیلم / زیر پای مردم نفت است؛ اما چشمشان به کمیته امداد و بهزیستی / انتقاد از وضعیت اشتغال بومیان خوزستان
ارسال نظر