چرا بعضی‌ها عاشق گل هستند؟ / راز روانشناسی علاقه به گل

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،پژوهش ها نشان می دهند علاقه به طبیعت و احساس پیوند با آن می تواند با ویژگی های فردی و تجربه روانی افراد ارتباط داشته باشد. برای مثال، پژوهشی درباره تجربه افراد از یک باغ طبیعی نشان داد که «ارتباط با طبیعت» و برخی ویژگی های شخصیتی با این احساس که محیط طبیعی برای فرد ترمیم کننده و آرامش بخش است، ارتباط دارند. اما این یافته به این معنا نیست که هرکس گل دوست دارد حتما شخصیت خاصی دارد.  گل ها همچنین فقط یک شیء زیبا نیستند. آنها می توانند محرک هیجانی باشند. در یک مجموعه پژوهش معروف، دریافت گل در زنان با لبخند واقعی و افزایش خلق مثبت همراه بود و در مطالعه دیگری، زنان و مردانی که گل دریافت کردند رفتارهای اجتماعی مثبت تری نشان دادند. بنابراین واکنش مثبت به گل محدود به زنان نیست.

جالب ترین بخش این است که افراد گل دوست، لزوما آرام نیستند. ممکن است فردی که گل را بسیار دوست دارد، اتفاقا زندگی پرتنشی داشته باشد و گل برای او نه نشانه شخصیت آرام، بلکه یک مکث روانی باشد؛ چیزی که چند دقیقه توجه او را از فشارهای روزمره جدا می کند.

از طرف دیگر، علاقه به گل می تواند با خاطره و تجربه شخصی گره خورده باشد. یک گل ممکن است برای یک نفر یادآور مادر، کودکی یا خانه قدیمی باشد و برای دیگری هیچ معنای خاصی نداشته باشد بنابراین گاهی چیزی که ما علاقه به گل می نامیم، در واقع علاقه به احساسی است که آن گل در ما ایجاد می کند.

حتی رنگ گل هم می تواند تجربه متفاوتی ایجاد کند. پژوهش های جدیدتر نشان داده اند رنگ گل با نوع هیجانی که افراد به آن نسبت می دهند ارتباط دارد و در کنار اثرهای عمومی رنگ، رنگ مورد علاقه خود فرد نیز می تواند در تجربه مثبت او نقش داشته باشد.

پس اگر بخواهیم از علاقه به گل چیزی درباره روان انسان بفهمیم، بهتر است به جای این جمله که گل دوست ها آدم های مهربان و احساساتی هستند، سوال دقیق تری بپرسیم: این فرد در گل دقیقا چه چیزی پیدا می کند؟ زیبایی؟ طبیعت؟ خاطره؟ مراقبت؟ آرامش؟ یا فرصتی برای چند دقیقه فاصله گرفتن از دنیای شلوغ؟ شاید پاسخ همین سوال، بیشتر از خود گل درباره شخصیت او به ما بگوید.