چرا کودک اشتباهش را پنهان می کند؟ ترس، پشت دروغ های کوچک

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، پنهان کاری کودک علت واحدی ندارد. سن، خیال پردازی، تکانشگری، میل به جلب توجه و تلاش برای فرار از پیامد رفتار، همگی ممکن است نقش داشته باشند. به همین دلیل، هر حرف نادرست را نباید نشانه شخصیت ناسالم یا تربیت ناموفق دانست. پرسش مفید این است که کودک با پنهان کردن حقیقت می خواهد چه چیزی را به دست آورد یا از چه چیزی دور بماند؟

وقتی اعتراف شبیه خطر می شود

اگر اشتباه کوچک با تحقیر، تهدید یا بازگویی مکرر در جمع همراه شود، گفتن حقیقت برای کودک دشوارتر می شود. او ممکن است به جای فکر کردن به جبران، انرژی خود را صرف مخفی کردن رد اتفاق کند. این احتمال، رفتار نادرست را توجیه نمی کند؛ نشان می دهد واکنش بزرگ تر بخشی از مسئله قابل تغییر است.

وقتی واقعیت را می دانید، کودک را وارد بازجویی نکنید. به جای پرسیدن سوالی که پاسخ آن روشن است، اتفاق را توصیف کنید: وسیله شکسته و لازم است درباره آن حرف بزنیم. سپس فرصت بدهید روایتش را بگوید. تمرکز بر فهم موقعیت، امکان گفت و گوی دقیق تری ایجاد می کند.

راست گفتن باید به جبران برسد

شنیدن حقیقت به معنای حذف تمام پیامدها نیست. کودک می تواند مسئول جمع کردن، تعمیر کردن یا عذرخواهی متناسب با اتفاق باشد. تفاوت در این است که پیامد، به رفتار مرتبط باشد و به تحقیر شخصیت او تبدیل نشود.

همچنین نباید با برچسب دروغگو، یک رفتار را به هویت کودک گره زد. اگر می خواهیم صداقت بیشتر شود، لازم است کودک تجربه کند که حقیقت شنیده می شود، توضیحش اهمیت دارد و اشتباه قابل اصلاح است.