احساس امنیت در رابطه در شرایط سخت چه اهمیتی دارد؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، محدود شدن آزادی، جدایی از نزدیکان و نامطمئن بودن آینده می تواند حفظ رابطه را دشوار کند. در چنین شرایطی، احساس امنیت عاطفی چه ارتباطی با سلامت روان دارد؟ مطالعه ای طولی در Journal of Developmental and Life-Course Criminology، داده های ۱۳۵۲ مرد زندانی دارای شریک عاطفی زن را در سه مقطع، تا هجده ماه، بررسی کرد. دلبستگی عاشقانهٔ امن تر با نشانه های کمتر افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه ارتباط داشت؛ این ارتباط در مقایسهٔ افراد با یکدیگر و در تغییرات درون هر فرد مشاهده شد. یافته دربارهٔ کیفیت تجربهٔ رابطه است؛ صرف داشتن شریک عاطفی، همان داشتن رابطهٔ امن نیست.

تلنگر علمی: شدت وابستگی، معیار امنیت رابطه نیست

در فراتحلیلی مستقل از ۴۶ مطالعه، دلبستگی امن با نشانه های کمتر استرس پس از سانحه و دلبستگی ناامن با نشانه های بیشتر همراه بود. همهٔ الگوهای ناایمنی نیز ارتباط یکسانی نداشتند. این مجموعه شواهد، ارتباط دلبستگی و نشانه های پس از تروما را تقویت می کند، اما به تنهایی جهت علت و معلول را تعیین نمی کند. امنیت در رابطه می تواند در قابل اعتماد بودن، امکان بیان نیاز و احترام به مرزها تجربه شود؛ نه فقط در تماس دائمی یا ترس شدید از جدایی.

مطالعهٔ زندان، آزمایش درمان زوجی نبوده است. نمی توان از آن نتیجه گرفت عشق تروما را درمان می کند. ممکن است نشانه های روانشناختی نیز بر احساس امنیت رابطه اثر بگذارند و عوامل مشترک دیگری در هر دو نقش داشته باشند. تعمیم نتایج این جمعیت خاص نیز نیازمند احتیاط است.

پیام کاربردی، به رسمیت شناختن حمایت رابطه ای در کنار مراقبت تخصصی است. شریک عاطفی نباید مسئول درمان یا نجات دیگری شود؛ داشتن مرز و ظرفیت محدود، به معنای بی محبتی نیست.

این یافته ها همچنین دلیل ماندن در رابطهٔ آزارگرانه نیستند. کیفیت و ایمنی رابطه اهمیت دارد، و نبود شریک امن نیز تقصیر فرد آسیب دیده محسوب نمی شود.