روایت تهران از جنگ چهل روزه؛ ۶۴۹ اصابت، ۴۶ هزار خانه آسیب‌دیده/ شهری که هنوز مشغول شمردن خسارت‌هاست

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  تهران در چهل روز جنگ که از نهم اسفندماه شروع شد، بیشتر شبیه شهری بود که هر صبحش را با شمارش تازه‌ای از زخم‌ها آغاز می‌کرد. صدای انفجارها در حافظه خیابان‌ها نشست و آسمان شهر، بارها با شعله و دود شکافته شد. آنچه امروز در آمار رسمی شهرداری تهران ثبت شده، تنها اعدادی خشک نیست؛ هر عدد، نشانی از خانه‌ای لرزان، پنجره‌ای شکسته و خانواده‌ای است که ناگهان در میانه زندگی روزمره با جنگ روبه‌رو شد.

سخنگوی شهرداری تهران می‌گوید در جریان جنگ چهل‌روزه، ۶۴۹ اصابت به نقاط مختلف شهر ثبت شده است؛ اصابت‌هایی که از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب پایتخت پراکنده بودند و نقشه شهر را با نقطه‌های بحران علامت‌گذاری کردند. این اصابت‌ها تنها دیوارها را نشکافتند؛ آنها به دل بافت شهری نفوذ کردند و زندگی هزاران نفر را زیر سایه اضطراب و خسارت بردند.

۴۶ هزار خانه؛ وقتی سقف‌ها امنیت نداشتند

در میان آوارها و شیشه‌های خردشده، بیشترین بار خسارت بر دوش خانه‌ها افتاد. بر اساس ارزیابی‌های انجام‌شده، ۴۶ هزار و ۶۲۳ واحد مسکونی در تهران از این حملات آسیب دیده‌اند؛ رقمی که نشان می‌دهد دامنه تخریب تنها محدود به چند محله یا چند خیابان نبوده است.

در بسیاری از این خانه‌ها، خسارت شاید با یک پنجره شکسته یا ترک بر دیوار آغاز شده باشد، اما برای ساکنان، ماجرا بسیار فراتر از تعمیر چند متر گچ و شیشه است. خانه‌ها برای لحظه‌ای از معنای امن خود فاصله گرفتند؛ جایی که قرار بود پناه باشد، ناگهان در معرض تهدید قرار گرفت.

خودروهایی که در خیابان جا ماندند

خیابان‌های تهران نیز از این موج تخریب بی‌نصیب نماندند. آمارها نشان می‌دهد ۹۱۱۴ خودرو و ۵۸۷ دستگاه موتورسیکلت در این حملات دچار خسارت شده‌اند. خودروهایی که بسیاری از آنها در حاشیه خیابان‌ها پارک بودند یا در پارکینگ خانه‌ها، ناگهان در معرض موج انفجار و ترکش قرار گرفتند.

در برخی محله‌ها، صبح روز بعد از هر حمله، تصویر مشترکی دیده می‌شد، شیشه‌های خرد شده بر آسفالت، خودروهایی با بدنه‌های فرورفته و موتورسیکلت‌هایی که به پهلو افتاده بودند؛ نشانه‌هایی از شبی که آرام نگذشته بود.

شهری که هنوز مشغول شمردن خسارت‌هاست

شهرداری تهران اعلام کرده فرآیند ارزیابی خسارت‌ها انجام شده و آمارها بر اساس بررسی‌های میدانی ثبت شده‌اند. اما واقعیت این است که پشت هر رقم، داستانی انسانی قرار دارد؛ خانواده‌ای که خانه‌اش آسیب دیده، راننده‌ای که خودرویش از کار افتاده و محله‌ای که هنوز صدای آن شب را فراموش نکرده است.

چهل روز جنگ شاید روی تقویم پایان یافته باشد، اما در حافظه شهر، رد آن هنوز باقی است؛ ردهایی که در دیوارهای ترک‌خورده، پنجره‌های تعویض‌شده و خیابان‌هایی که دوباره آرام گرفته‌اند، دیده می‌شود. تهران اکنون بیش از هر زمان دیگری شبیه شهری است که زخم‌هایش را می‌شمارد و در سکوت، به بازسازی خود فکر می‌کند.