تهدید حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران از سوی آمریکا ؛ نقض کامل حقوق بین‌الملل علیه جمعیت غیرنظامی/ سکوت جهان یعنی همدستی

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، آمارهای رسمی نشان می‌دهد که در حملات اخیر آمریکا و اسرائیل به ایران، بیشترین بار این درگیری بر شانه‌های غیرنظامیان سنگینی کرده است؛ کودکانی که هیچ نقش و مسئولیتی در مخاصمه ندارند و زنانی که قربانی خشونت نظامی شده‌اند که مستقیماً بر پیکر جامعه غیرنظامی فرود آمده است.

بر اساس داده‌های ثبت‌شده، ۲۱۶ کودک و نوجوان زیر ۱۸ سال جان خود را از دست داده‌اند؛ از جمله ۱۷ کودک زیر پنج سال که حتی فرصت ابتدایی برای شناخت جهان پیرامون خود را نیافته بودند. افزون بر این، ۶۵ کودک زیر دو سال در میان مجروحان دیده می‌شوند. در مجموع ۱۸۰۳ کودک و نوجوان زخمی شده‌اند؛ نسلی که باید در محیطی امن رشد کند اما اکنون با زخم‌های پایدار جنگ مواجه است.

زنان نیز بخش قابل‌توجهی از قربانیان را تشکیل می‌دهند، حداقل  ۲۴۹ زن کشته و ۴۳۵۰ زن زخمی شده‌اند. این ارقام به‌وضوح نشان می‌دهد که غیرنظامیان در خط مقدم آسیب قرار گرفته‌اند.

حال در این شرایط ترامپ رئیس جمهور آمریکا روزشمار حمله به زیرساخت های حیاتی ایران را گذاشته است .، اعلام تصمیم برای حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران مانند شبکه آب، برق و سامانه‌های لازم برای بقا، هیچ نشانه ای ندارد جز زیر پا گذاشتن قوانین بشر دوستانه و حرکت به سمت جنایت جنگی.

مطابق حقوق بین‌الملل بشردوستانه، به‌ویژه:

ماده ۵۲ پروتکل الحاقی اول کنوانسیون‌های ژنو (۱۹۷۷) که بر اصل تفکیک تأکید می‌کند و حمله به اهداف غیرنظامی را ممنوع می‌داند.

 ماده ۵۴ همان پروتکل که صراحتاً ممنوع می‌کند هر اقدامی را که «اشیاء و خدمات ضروری برای بقای جمعیت غیرنظامی» را هدف قرار دهد، از جمله آب، برق، منابع غذایی و سیستم‌های بهداشتی.

ماده ۱۴ کنوانسیون چهارم ژنو (۱۹۴۹) که حفاظت خاص از جمعیت غیرنظامی را در برابر آثار جنگ الزامی می‌کند.

ماده ۸ اساسنامه رم (دیوان کیفری بین‌المللی) که حمله عامدانه به زیرساخت‌های ضروری و غیرنظامی را می‌تواند در زمره جنایات جنگی محسوب کند.

بر اساس این اصول، حمله به زیرساخت‌های حیاتی به‌طور مستقیم جمعیت غیرنظامی را هدف قرار می‌دهد و جنایت جنگی است زیرا قطع آب و برق، پیش از هر چیز، بر زندگی کودکان، بیماران، سالمندان، زنان باردار و بیماران بستری در بیمارستان‌ها اثر می‌گذارد.

ویران‌سازی این زیرساخت‌ها نه یک اقدام نظامی محدود، بلکه اقدامی با پیامدهای گسترده انسانی است که می‌تواند به «آسیب غیرقابل توجیه به جمعیت غیرنظامی» منتهی شود؛ موضوعی که در حقوق بین‌الملل تحت عنوان حملات گزینشی یا نامتناسب شناخته شده و ممنوعیت مطلق دارد.

تلفات گسترده کودکان و زنان که تاکنون ثبت شده است، خود شاهدی روشن بر این واقعیت است که زمانی که مرز میان اهداف نظامی و زندگی روزمره مردم از بین برود، پیامدهای انسانی جنگ به شکل فاجعه‌بار بر غیرنظامیان تحمیل می‌شود.

در چنین زمینه‌ای، هرگونه حمله عمدی به زیرساخت‌های حیاتی، در چارچوب اسناد معتبر بین‌المللی، قابلیت قرار گرفتن در تعریف جنایت جنگی را دارد و جامعه جهانی موظف است نسبت به آن واکنش نشان دهد و خواستار رعایت فوری و کامل تعهدات حقوق بشردوستانه شود.