جهان باید بداند زیرساخت‌های برق ایران هدف نظامی نیست؛ زندگی ۹۰ میلیون انسان در خطر است/ یعنی بیمارستان‌های خاموش و شهرهای بی‌آب

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، امروز، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، در پیامی  در شبکه اجتماعی تروث‌سوشال اعلام کرد: «به ایران ۱۰ روز مهلت داده بودم؛ اکنون تنها ۴۸ ساعت تا تمام جهنم بر سر آنها باقی مانده است.» او پیش‌تر هشدار داده بود که در پایان این مهلت، زیرساخت‌های برق ایران را هدف قرار خواهد داد.

چنین تهدیدی در حالی مطرح می‌شود که  حمله به زیرساخت‌های حیاتی یک کشور، پیش از آنکه ساختارهای حکومتی و نظامی را تحت تأثیر قرار دهد، مستقیماً زندگی مردم عادی را هدف قرار می‌دهد.

در کشوری با جمعیتی نزدیک به ۹۰ میلیون نفر، شبکه‌های برق و آب ستون‌های اصلی زندگی روزمره هستند؛ شبکه‌هایی که بیمارستان‌ها، سیستم‌های درمانی، تأمین آب آشامیدنی، حمل‌ونقل شهری، مدارس، صنایع غذایی و حتی ارتباطات اضطراری به آنها وابسته‌اند.

قطع گسترده برق تنها به خاموشی چند شهر محدود نمی‌شود. چنین حمله‌ای می‌تواند به از کار افتادن بیمارستان‌ها، اختلال در دستگاه‌های حیاتی بیماران، توقف سیستم‌های تصفیه و پمپاژ آب، فساد مواد غذایی، اختلال در زنجیره تأمین دارو و افزایش بحران‌های بهداشتی منجر شود.

در بسیاری از مناطق نیز شبکه آبرسانی به‌طور مستقیم به برق وابسته است؛ به همین دلیل تخریب شبکه برق می‌تواند به سرعت دسترسی میلیون‌ها نفر به آب آشامیدنی سالم را مختل کند.

در اسناد اصلی حقوق بشردوستانه بین‌المللی نیز به همین دلیل، زیرساخت‌هایی مانند آب، برق، سدها، شبکه‌های انرژی و تأسیسات تصفیه، در شمار اموال غیرنظامی حیاتی قرار گرفته‌اند. بر اساس پروتکل الحاقی اول کنوانسیون‌های ژنو مصوب ۱۹۷۷، هدف قرار دادن تأسیسات غیرنظامی از جمله شبکه‌های آب و برق ممنوع است، مگر آنکه استفاده نظامی مستقیم از آنها اثبات شود. در ماده ۵۴ این پروتکل نیز حمله به آنچه برای «بقای غیرنظامیان ضروری است» از جمله آب آشامیدنی و شبکه‌های آبرسانی ممنوع اعلام شده است. همچنین ماده ۵۶ حمله به تأسیسات خطرناک مانند سدها یا نیروگاه‌هایی را که می‌تواند موجب تلفات گسترده غیرنظامیان شود، محدود می‌کند.

علاوه بر این، در ماده ۸ اساسنامه رم دیوان کیفری بین‌المللی، حمله عمدی به اهداف غیرنظامی، حمله به زیرساخت‌های ضروری برای بقای جمعیت و عملیات نظامی با آسیب نامتناسب به غیرنظامیان می‌تواند در چارچوب جنایت جنگی قرار گیرد.

یکی از اصول بنیادین حقوق جنگ نیز «اصل تمایز» است؛ اصلی که طرف‌های درگیر را موظف می‌کند میان اهداف نظامی و غیرنظامی تفاوت قائل شوند. بر اساس این اصل، تأسیسات آب و برق تا زمانی که استفاده نظامی مشخصی از آنها وجود نداشته باشد، همچنان در دسته اهداف غیرنظامی قرار می‌گیرند.

 تخریب زیرساخت‌های حیاتی در کشوری با جمعیت ده‌ها میلیونی، بیش از هر چیز زندگی مردم عادی را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ مردمی که نقشی در تصمیمات سیاسی و نظامی ندارند اما نخستین قربانیان بحران‌های انسانی ناشی از جنگ خواهند بود. از این رو بسیاری از نهادهای بین‌المللی تأکید می‌کنند که حفظ زیرساخت‌های حیاتی نه‌تنها یک ضرورت انسانی، بلکه یکی از اصول بنیادی حقوق بین‌الملل در زمان مخاصمات است.

با استناد به این چارچوب‌ها،  حمله به شبکه آب و برق ، نقض روشن حقوق بین‌الملل بشردوستانه و بر اساس اساسنامه رم،مصداق جنایت جنگی است.