بازیگران نقش منفی سریال بی عاطفه برای من نویسنده جذاب هستند + فیلم

به گزارش رکنا، کمال تبریزی در مجموعه بی‌ عاطفه تلاش کرده نگاهی انتقادی به شکاف طبقاتی میان غنی و فقیر در جامعه داشته باشد. این سریال محصول سال 1404 است و به جای سریال برتا از نمایش خانگی پخش می شود. این مجموعه از پلتفرم فیلم‌نت منتشر شده است. «بی‌عاطفه» در ژانر درام اجتماعی با فضایی رازآلود و احساسی، تلاش کرده تا روایتی متفاوت را از روابط انسانی و تقابل خیر و شر ارائه دهد. 

بازیگران سرشناسی همچون رضا کیانیان، حامد بهداد، سیامک احصایی، فرید سجادی‌حسینی، دانیال خیری خواه، مهتاب ثروتی، بهاره افشاری، بهاره کیان‌افشار، نادر فلاح، رویا جاویدنیا، مرجانه گلچین، امیررضا رنجبران و مریلا زارعی در آن ایفای نقش کرده اند. تهیه کنندگی این سریال پرمخاطب را محمدصادق میرکریمی انجام داده است و نویسندگی آن برعهده امیرعباس پیام بوده است. به همین بهانه گفت و گویی را داشته ایم با نویسنده بی عاطفه که در ادامه خواهید خواند.

امیرعباس پیام متولد سال 1355 در رشته نمایش در سال 1374 وارد دانشگاه شد و لیسانس بازیگری گرفت. سپس در مقطع فوق لیسانس کارگردانی ادامه تحصیل داد. او از ابتدا به عشق بازیگری وارد این حرفه شد. به گفته خودش در دوران کنکور رتبه خیلی خوبی در رشته ریاضی آورد و در حدود 30 رشته مهندشی در دانشگاه های تهران و سایر شهرها قبول شد ولی به عشق تئاتر همه آنها را کنار گذاشت و به تئاتر روی آورد. او علاوه بر کارهای دانشگاهی که ده ها تئاتر را انجام داده است اجرای حرفه ای هم در سالن اصلی تئاتر شهر، سالن چهارسو، تالار مولوی و جشنواره داشته و حتی دریافت جایزه بازیگری اول جشنواره دانشجویی فجر را هم در کارنامه خود دارد اما اما از یک جایی به بعد مسیرش تغییر کرد و وارد حوزه فیلمنامه نویسی شد که همه چیز را تحت الشعاع قرار داد. جدیدترین فیلمنامه او سریال بی عاطفه است که همان گونه که اشاره شد از پلتفرم فیلمنت پخش می شود و اخیرا قسمت 12 آن پخش شده و 3 قسمت دیگر آن مانده است. 

وقتی از او پرسیدیم که آیا فصل های بعدی این سریال را خواهیم دید؟ ابراز امیدواری کرد که شاهده فصل های بعدی این سریال باشیم؛ چراکه قصه ها در فصل اول به گونه ای نوشته شده که به اصطلاح باز می ماند و یکسری سوال جدید ایجاد می شود که در فصل جدید باید به آنها پاسخ داده شود.

جزئیات فیلمنامه سریال بی عاطفه

پیام در پاسخ به اینکه فیلمنامه سریال بی عاطفه از روی واقعیت نوشته شده یا دنیای تخیلی است؟ به خبرنگار فرهنگی رکنا گفت: اصلیت کل قصه کاملا تخیلی بوده ولی در سال 95-94 که سریال آنام را می نوشت به سفارش وزارت بهداشت چند ماهی دوره تحقیقات داشتند و مشاوره های پزشکی می گرفتند از دوستان پزشکی وزارت بهداشت که در آنجا پرونده ای را یک خانم دکتر برایش تعریف کرد در مورد شخصی که عمل آی وی اف را انجام داده و بچه دار می شود؛ یعنی با خانمی در ارتباط بوده  و صیغه بودند و این بچه را  به عنوان فرزندخوانده در زندگی خود وارد می کند. این ایده در زهن امیرعباس پیام بود و ناگهان یک قصه و موقعیت جدید در ذهنش شکل گرفت و در خلال آن دید که چه جالب می شود این قصه را هم وارد کند و اساسا ماجرای اصلی قصه همین شد و از ابتدا برای 39 قسمت طرحی شده بود.

شخصیت های سریال بی عاطفه

این فیلمنامه نویس درباره اینکه با کدام یک از شخصیت های بی عاطفه ارتباط بیشتری برقرار کرده اینگونه پاسخ داد؛ جواب کلیشه ای این است که همه شان برایم مهم بودند و انگار از یک پدر و مادر بپرسی کدام یک از بچه هایت را بیشتر دوست داری؟ طبیعتا یک نویسنده باید بتواند با تمام شخصیت ها ارتباط برقرار کند و دوست شان داشته باشد تا به شکل درستی روایت شان کند ولی عموما شخصیت های منفی همان طور که برای بازیگران خیلی جذابند برای نویسنده هم خیلی جذاب است و کشش عجیبی پیدا می شود در نویسنده که به آن شخصیت بیشتر بپردازد. در سریال بی عاطفه هم نقش کامران را که آقای رضا کیانیان بازی می کند به جرات می توانم بگویم که ارتباط قوی تری نسبت به شخصیت های دیگر داشته اما در کل همه را دوست داشتم و با همه آنها می توانستم زندگی کنم.

این نویسنده در مقایسه شرایط نوشتن در گذشته و امروز اظهار کرد: از سال 1387 در حال نوشتن است و چند سال برای اشخاص دیگر می نوشت بدون اینکه اسم خودش آورده شود و اتفاقا کارهای موفقی هم بودند ولی نمی توانست اسم آنها را بیاورد. آن موقع چون شرایط سخت بود و فقط تلویزیون وجود داشت که آن هم گاهی حالت انحصاری پیدا می کرد خیلی سخت بود برای جوان 21 ساله ای چون او که دست اندرکاران اعتماد کنند و به اصطلاح میدان را دست شان دهند و دستمزدشان هم ناچیز بود اما ناگزیر به طی کردن این مسیر بوده و خیلی ها مثل او این موقعیت را داشتند.

او به انتقاد از سیاست های امروزی رسانه تلویزیون پرداخت و افزود: یک اتفاق بدی که الان افتاده این است که تلویزیون کارهای نمایشی را انحصاری کرد یعنی رقابت را از بین برده است. آن زمان هر شبکه یک گروه فیلم و سریال داشت و این شبکه ها یک، دو، سه و پنج (شبکه تهران) بود که باهم رقابت جذابی می کردند به خصوص برای کارهای مناسبتی مثل ماه رمضان، عید نوروز و هر شبکه ای آمار می گرفتند و درصد می دادند چون به دنبال جذب بیشترین بیننده بودند اما امروزه با متمرکز شدن یک مجموعه مثل سیمرغ یا سیمافیلم این رقابت از بین رفته است اما باید خدا را شکر کنیم که پلتفرم ها به وجود آمده اند و فضایی ایجاد شده که همچنان رقابت در بحث کارهای نمایشی باقی بماند و باعث ارتقای کارها هم می شود. 

پیام گاهی به حال جوان های امروزی غبطه می خورد که با رسانه های متعدد، پلتفرم ها، تلویزیون و .... که اینقدر جامعه نیاز به محتوا دارد مواجهند و معتقد است اگر جوان های امروز اندکی خلاقیت داشته باشند مشکلات زمان او را برای ورود به این حرفه ندارند و خیلی خوشحال است که این اتفاق افتاده و آرزو می کند که ای کاش برای نسل او هم چنین فضایی فراهم بود.

نقش ممیزی در کار نویسنده

این نویسنده به نکته مهم دیگری اشاره کرد که کارشان را سخت می کرد و آن بحث ممیزی بود. او معتقد است که شکل ممیزی عوض شده و نمی توان گفت نسبت به امروز در قدیم کمتر بوده یا بیشتر!  در آن زمان سراغ هر قصه ای نمی شد رفت و در پرداختن به یکسری ماجراها تابو زیاد بود که الان همان قصه ها به راحتی ساخته و پخشمی شود ولی از جهاتی هم کار راحت تر بود و یک پارادوکس عجیبی برای او دارد. آن زمان ها یک مدیر فیلم و سریالی بود برای یک شبکه که اعتماد می کرد و گاهی در یک برگه کاغذ یا حتی تلفنی قصه را با تهیه کننده در میان می گذاشت با  مدیر مربوط و برآورد می شد کار برای انجام توسط هماهنگی ناظر کیفی و مدیریت اما الان با اینکه فضا باید کمی بازتر شود ولی شرایط سخت تر شده است. یعنی در زمینه تلویزیون یکسری کارگروه تشکیل شده و آدم های متعددی نظر می دهند که اجازه نمی دهد نویسنده آنطور که باید و شاید کارش را انجام دهد و قطعا اعمال این سلایق نتیجه مطلوبی ندارد. از این طرف هم فضا کمی بازتر شده و همان پارادوکس وجود دارد اما در کل وجود پلتفرم ها اتفاق خوبی بود که فضای رقایت را فراهم کرده و فضا برای جوان ها که وارد این حرفه می شوند بازتر شده است و راحت تر اعتما می شود و کیفیت کارها خیلی بالاتر رفته و او هم گاهی از تماشای کار همکارانش لذت می برد و غبطه می خورد که چرا این کار به ذهن خودش نرسید؟!

فیلمنامه نویس بی عاطفه درباره خاطرات و سابقه کاری اش اظهار کرد که کارش را بیشتر با طنز و کمدی شروع کرد و شاید قبل از آنام یک سریال اجتماعی و ملودرام کار کرده است. او از دنیای شیرین، کوچه اقاقیا، مامور بدرقه، چند قسمت از قطار ابدی و کارهای مربوط به این نسل یاد کرد تیم نویسندگان داشتند و حدود 15 نویسنده بخش هایی از کار را انجام می دادند. سریال بی عاطفه بیستمین کارش بوده است. 

از پیام درباره بحث سانسور در کارها پرسیدیم که چقدر آزاردهنده است؟ و او به خبرنگار فرهنگی رکنا گفت هر نوع سانسوری آزاردهنده است و هیچ نویسنده و هنرمندی از سانسور خوشش نمی آید؛ او معتقد است که سانسور کابوس یک هنرمند است. حالا با سانسور عنوان فیلمنامه و سریال می توان کنار آمد که زیاد هم دیده می شود اما سانسور محتوایی واقعا آزاردهنده است و گاهی بی مورد است که شاید دوستان ملاحظاتی می کنند بابت سانسورها اما پس از پخش اثر می بینیم که نه اتفاق خاصی افتاد و نه چیزی و فقط به اثر لطمه می زند! 

او افزود: من و همکارانم در این سال ها نزدیک به 30 سال خط قرمزها رامی شناسیم و دوست داریم به ما هم کمی اعتماد شود و اجازه دهند؛ ما با شناختی که از جامعه داریم و دریافت شخصی خودمان کارمان را انجام دهیم و چه بسا که خودمان هم یکسری حساسیت ها داریم. مثلا خود من  به شدت احترام به بزرگتر برایم مهم است و در همه کارهایم احترام به پدر و مادر و بزرگتر دیده می شود اما در کل سانسور چیز خوشایندی نیست.