پرونده روانشناسی گینسی ها / پنج ویژگی روانی مردی که در ۸۰ سالگی دوباره به قله اورست رسید

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، شهرت میورا از صعودهای سالمندی آغاز نشد. او چند دهه پیش از آن، در سال ۱۹۷۰، با اسکی از ارتفاع حدود ۸۰۰۰ متری اورست پایین آمد. فرودی پرخطر که با استفاده از چتر مخصوص برای کنترل سرعت انجام شد. فیلم مستند این ماجراجویی با عنوان "مردی که با اسکی از اورست پایین آمد" در سال ۱۹۷۵ جایزه اسکار بهترین مستند را دریافت کرد.

میورا در ۱۲ اکتبر ۱۹۳۲ در شهر آئوموری ژاپن متولد شد. او از جوانی به اسکی و فعالیت های ماجراجویانه علاقه داشت و در سال ۱۹۶۴ بعنوان نخستین ژاپنی در رقابت های سرعت اسکی کیلومتر لانچ ایتالیا شرکت کرد. سرعت ثبت شده او در آن مسابقه ۱۷۲ کیلومتر در ساعت بود. تجربه ای که نشان می داد علاقه اش به ورزش، به فعالیت های معمول محدود نمی شود.

در سال ۱۹۶۶ از کوه فوجی با اسکی پایین آمد و چهار سال بعد، ماجراجویی مشهور اورست را انجام داد. این فرود در ارتفاعی انجام شد که کمبود اکسیژن، سرمای شدید و شرایط دشوار کوهستان، کوچک ترین خطا را به خطری جدی تبدیل می کرد.

با این حال، بخش شگفت انگیز زندگی او زمانی آغاز شد که سن بالا و مشکلات جسمی به موانع تازه ای تبدیل شدند.

از شکستگی استخوان تا بازگشت به کوهستان

میورا پس از دومین صعود به اورست در ۷۵ سالگی، تصمیم گرفت در ۸۰ سالگی برای سومین بار به قله برسد اما در فاصله این دو صعود، یک حادثه اسکی زندگی ورزشی او را به شدت تحت تاثیر قرار داد. او در پی سقوط، دچار شکستگی استخوان لگن و بخش بالایی استخوان ران شد. گزارش ها حاکی از آن بود که پزشکان درباره احتمال نیاز او به استفاده از ویلچر هشدار داده بودند.

در کنار این آسیب ها، مشکلات قلبی و آریتمی نیز مسیر آماده سازی او را دشوارتر کردند. میورا برای بازگشت، دوره توان بخشی را دنبال کرد و تمرین هایش را با توجه به وضعیت جسمی و پزشکی خود تنظیم کرد.

او در نهایت در مه ۲۰۱۳ به قله اورست رسید. البته صعود او به معنای بی خطر بودن چنین فعالیتی در سن بالا نیست. این موفقیت حاصل آمادگی طولانی، همراهی تیم تخصصی و شرایطی بود که برای هر فرد دیگری ممکن است کاملا متفاوت باشد.

نکته مهم دیگر این است میورا در سال ۲۰۲۰ با یک مشکل جدی در ناحیه نخاع گردنی روبرو شد. با وجود دشواری در راه رفتن، در سال ۲۰۲۳ و در ۹۰ سالگی با کمک یک گروه پشتیبان و صندلی ویژه کوهستانی به قله فوجی رسید. اینبار برخلاف تصویر قهرمان تنهای کوهستان، موفقیت او به همکاری بیش از ۴۰ نفر وابسته بود.

پنج ویژگی روانشناختی زندگی میورا

این پنج محور، برداشت هایی از رفتارها و تصمیم های ثبت شده در زندگی او هستند نه تشخیص بالینی و نه ارزیابی قطعی شخصیت.

هدف گذاری بلندمدت یعنی تبدیل آرزو به برنامه

یکی از ویژگی های برجسته در مسیر میورا، توانایی تبدیل یک خواسته دور از دسترس به هدفی زمانبندی شده بود. او پس از صعود ۷۰ سالگی، بجای آنکه موفقیت را پایان مسیر بداند، برای صعود دوباره در ۷۵ سالگی برنامه ریزی کرد. پس از آن نیز هدف ۸۰ سالگی را در نظر گرفت.

در روانشناسی انگیزش، هدف گذاری زمانی می تواند به رفتار پایدار کمک کند که از یک آرزوی مبهم به مجموعه ای از مراحل قابل پیگیری تبدیل شود. هدف بزرگ به تنهایی کافی نیست فرد باید بتواند آن را به تمرین های روزانه، ارزیابی پیشرفت و اصلاح برنامه تقسیم کند.

در زندگی میورا، فاصله چندساله میان صعودها نشان می دهد هدف او صرفا یک تصمیم هیجانی و لحظه ای نبود. او برای رسیدن به آن به زمان، تمرین و آمادگی نیاز داشت.

  بازسازی خود پس از آسیب: هویت فراتر از شکست

شکستگی لگن و استخوان ران می توانست پایان فعالیت های دشوار ورزشی او باشد. با این حال، میورا تلاش کرد پس از آسیب، مسیر بازگشت را دنبال کند.

در روانشناسی، یکی از موضوعات مهم پس از آسیب جسمی، تغییر هویت فرد است. کسی که سال ها خود را با یک فعالیت یا توانایی تعریف کرده، ممکن است پس از محدودیت جسمی احساس کند بخشی از هویت خود را از دست داده است.

بازگشت میورا به تمرین و صعود نشان می دهد او توانست دستکم بخشی از هویت ورزشی خود را در شرایط تازه حفظ کند. البته این بازسازی به معنای انکار محدودیت جسمی نبود او ناچار بود برنامه خود را با وضعیت جدید هماهنگ کند.

انعطاف پذیری: تغییر مسیر بدون کنار گذاشتن هدف

پشتکار همیشه به معنای تکرار یک روش ثابت نیست. گاهی فرد برای ادامه مسیر باید شیوه حرکت خود را تغییر دهد.

میورا پس از آسیب های جسمی، نمی توانست صرفا همان برنامه های گذشته را تکرار کند. توان بخشی، تمرین های متناسب با شرایط جسمی و استفاده از کمک متخصصان، بخشی از مسیر بازگشت او بود.

این موضوع به مفهوم انعطاف پذیری روانشناختی نزدیک است یعنی فرد بتواند میان هدف های مهم خود و واقعیت های متغیر زندگی تعادل برقرار کند.

در سال ۲۰۲۳ نیز صعود او به فوجی با صندلی ویژه و همراهی تیمی بزرگ انجام شد. این اتفاق یادآوری می کند انعطاف پذیری گاهی به معنای پذیرفتن کمک دیگران و تغییر تعریف موفقیت است، نه اصرار بر انجام همه کارها به تنهایی.

استمرار: اهمیت قدم های کوچک در مسیرهای دشوار

رسیدن به قله اورست در ۸۰ سالگی با یک تصمیم ناگهانی ممکن نمی شد. آمادگی جسمانی برای چنین صعودی به ماه ها و سال ها تمرین، ارزیابی و مراقبت نیاز دارد.

استمرار در روانشناسی رفتار، به معنای ادامه دادن یک فعالیت هدفمند در طول زمان است حتی وقتی نتیجه فوری به دست نمی آید. در چنین مسیری، نظم روزانه و بازگشت به تمرین پس از وقفه ها می تواند اهمیت بیشتری از انگیزه های لحظه ای داشته باشد.

زندگی میورا نمونه ای از استمرار در یک هدف بلندمدت است، اما نباید فراموش کرد استمرار بدون توجه به هشدارهای بدن ممکن است به رفتار آسیب زا تبدیل شود. تفاوت پشتکار سازنده با لجاجت پرخطر، در توانایی ارزیابی واقع بینانه شرایط است.

پذیرش حمایت اجتماعی: قهرمان همیشه تنها نیست

تصویر رایج از ماجراجویان، انسانی تنهاست که در برابر طبیعت می ایستد و با نیروی اراده بر همه موانع غلبه می کند اما واقعیت صعودهای بزرگ با این تصویر فاصله دارد.

صعود میورا به اورست به همراه تیمی از متخصصان، راهنماها و همراهان انجام شد. صعود او به فوجی در ۹۰ سالگی نیز به پشتیبانی بیش از ۴۰ نفر وابسته بود.

این موضوع از منظر روانشناسی اهمیت زیادی دارد. حمایت اجتماعی می تواند در تحمل فشار، حفظ انگیزه و کنار آمدن با محدودیت ها نقش داشته باشد. پذیرش کمک، لزوما نشانه وابستگی یا ضعف نیست گاهی نشانه شناخت درست توانایی ها و محدودیت های فرد است.

می خواهم خاطر نشان کنم داستان یوئیچیرو میورا پرسشی مهم را پیش رو می گذارد: آیا افزایش سن به معنای پایان هدف گذاری و تجربه های تازه است؟

از نظر روانشناختی، سن تقویمی به تنهایی تعیین نمی کند فرد چه هدف هایی داشته باشد یا تا چه اندازه بتواند در زندگی فعال بماند. وضعیت جسمی، شرایط پزشکی، تجربه های قبلی، منابع مالی، حمایت اجتماعی و دسترسی به خدمات توان بخشی، همگی در امکان ادامه فعالیت نقش دارند.

با این حال، نباید از داستان میورا یک نسخه عمومی ساخت و به همه افراد توصیه کرد در هر شرایطی از محدودیت های جسمی عبور کنند. پیام قابل استفاده از زندگی میورا، تقلید از خطرپذیری او نیست بلکه توجه به سه اصل است: داشتن هدفی معنادار، تقسیم آن به گام های عملی و پذیرفتن تغییر مسیر وقتی شرایط زندگی عوض می شود.

موفقیت به معنای رسیدن به همان قله قبلی نیست. ممکن است قله تازه، بازگشت به زندگی روزمره پس از یک آسیب، یادگیری مهارتی جدید، پذیرش کمک دیگران یا پیدا کردن معنایی تازه برای ادامه زندگی باشد.

میورا در ۹۰ سالگی با صندلی ویژه به فوجی رسید. این تصویر از هر رکورد دیگری آموزنده تر است: انسان همیشه لازم نیست به تنهایی بالا برود گاهی توانایی ادامه دادن، در پذیرفتن دست هایی است که به کمک او آمده اند.