پرونده روانشناسی گینسی ها / پنج ویژگی روانی یک زن با بلندترین ناخن ها در جهان

به گزارش گروه روانشناسی  رکنا، لی ردمن در سال ۱۹۴۹ در ایالات متحده متولد شد. او در سال ۱۹۷۹ تصمیم گرفت ناخن هایش را کوتاه نکند. تصمیمی که در ابتدا شاید یک تجربه شخصی به نظر می رسید، اما بتدریج به پروژه ای طولانی و بخشی از زندگی روزمره اش تبدیل شد.

رشد ناخن ها به آهستگی ادامه داشت. ردمن باید مراقبت ویژه ای از آنها می کرد تا نشکنند و آسیب نبینند. شستن، خشک کردن و مرتب نگه داشتن ناخن هایی با طول غیرمعمول، به زمان و دقت زیادی نیاز داشت. او برای انجام بسیاری از کارهای روزمره ناچار بود روش های متفاوتی پیدا کند.

در سال ۲۰۰۸، طول ناخن های او در مجموع به حدود ۸.۶۵ متر رسید. گینس این رکورد را به عنوان بلندترین ناخن های دست در میان زنان ثبت کرد. طولانی ترین ناخن او نیز در دست چپ قرار داشت و بیش از ۸۹ سانتیمتر اندازه گیری شد.

ردمن در برنامه های تلویزیونی و رویدادهای عمومی حضور پیدا کرد و به چهره ای شناخته شده تبدیل شد اما زندگی او در سال ۲۰۰۹ با حادثه ای تلخ تغییر کرد. در یک تصادف رانندگی، ناخن های بلندش شکستند و از بین رفتند. زنی که نزدیک به سی سال از کوتاه کردن ناخن هایش خودداری کرده بود، ناگهان رکوردی را که بخش بزرگی از زندگی اش صرف آن شده بود از دست داد.

این اتفاق فقط پایان یک رکورد نبود پایان پروژه ای شخصی بود که سالها برای حفظ آن وقت گذاشته بود.

پنج ویژگی روانشناختی قابل بررسی در زندگی لی ردمن

  استمرار: تبدیل یک تصمیم کوچک به تعهدی بلندمدت

تصمیم لی ردمن در سال ۱۹۷۹ با یک انتخاب ساده آغاز شد: ناخن هایش را کوتاه نکند اما ادامه دادن این تصمیم برای ۲۸ سال، مستلزم مراقبت مداوم و تکرار رفتارهایی بود که بتدریج به بخشی از برنامه روزانه او تبدیل شدند.

در روانشناسی رفتار، استمرار به معنای حفظ یک رفتار در طول زمان است. حتی زمانی که هیجان اولیه تصمیم از بین رفته باشد. استمرار همیشه به معنای انجام کار دشوار یا مفید نیست. ممکن است فرد سال ها رفتاری را ادامه دهد که برای او هزینه هایی نیز به همراه دارد.

داستان ردمن نشان می دهد تداوم یک انتخاب، به تنهایی درباره مفید یا مضر بودن آن قضاوت نمی کند.

  هویت سازی: وقتی یک ویژگی به بخشی از معرفی فرد تبدیل می شود

ناخن های بلند بتدریج از یک انتخاب شخصی به ویژگی شناخته شده لی ردمن تبدیل شدند. او دیگر فقط زنی نبود که ناخن هایش را کوتاه نمی کند به عنوان رکورددار ناخن های بلند جهان شناخته می شد.

در روانشناسی هویت، برخی ویژگی ها و فعالیت ها می توانند به بخش مهمی از تصویری تبدیل شوند که فرد از خودش دارد و دیگران نیز او را با آن می شناسند.

این موضوع می تواند احساس معنا و تمایز ایجاد کند، اما گاهی خطر محدود شدن هویت را نیز به همراه دارد. وقتی یک ویژگی تمام توجه اطرافیان را به خود جلب می کند، سایر جنبه های شخصیت فرد ممکن است کمتر دیده شوند.

  سازگاری رفتاری: تغییر دادن روش زندگی برای حفظ یک انتخاب

ناخن های بسیار بلند انجام فعالیت های ساده را دشوار می کنند. ردمن برای مراقبت از آنها و انجام امور روزمره باید شیوه حرکت دست هایش را تغییر می داد.

از منظر روانشناسی، سازگاری رفتاری یعنی فرد در پاسخ به شرایط تازه، روش انجام کارها را تغییر دهد. این سازگاری ممکن است شامل یادگیری مهارت های جدید، استفاده از ابزارهای کمکی یا تغییر عادت های روزمره باشد.

البته این توانایی همیشه نشانه سلامت یا موفقیت نیست. گاهی انسان برای حفظ انتخابی که هزینه زیادی دارد، بخش های دیگر زندگی اش را نیز با آن هماهنگ می کند.

  تحمل هزینه: وقتی هدف با محدودیت های روزمره همراه می شود

حفظ ناخن هایی با طول چند متر، فقط به صبر نیاز نداشت. ردمن باید محدودیت های عملی زیادی را می پذیرفت. کارهای معمولی برای او به زمان و دقت بیشتری نیاز داشتند و احتمال شکستن ناخن ها همواره وجود داشت.

در روانشناسی انگیزش، افراد برای رسیدن به برخی هدف ها حاضرند هزینه هایی را تحمل کنند اما نکته مهم، ارزیابی رابطه میان پاداش و هزینه است.

این پرونده پرسشی مهم مطرح می کند: چه زمانی تحمل هزینه برای یک هدف، انتخابی معنادار است و چه زمانی ممکن است فرد بیش از اندازه به حفظ یک دستاورد وابسته شود؟

بدون اطلاعات دقیق درباره انگیزه های شخصی ردمن، نمی توان درباره پاسخ او قضاوت کرد.

  مواجهه با فقدان: وقتی سالها تلاش ناگهان از بین می رود

تصادف سال ۲۰۰۹ و از دست رفتن ناخن ها، پایان ناگهانی پروژه ای بود که ردمن نزدیک به سه دهه برای آن وقت گذاشته بود.

از دیدگاه روانشناسی، از دست دادن چیزی که سالها برای آن تلاش کرده ایم، می تواند تجربه ای پیچیده باشد. فرد ممکن است همزمان احساس ناراحتی، ناباوری، خشم یا حتی رهایی را تجربه کند.

با این حال، درباره واکنش درونی لی ردمن پس از تصادف اطلاعات بالینی کافی در دست نیست بنابراین نمی توان گفت او دچار بحران هویت، افسردگی یا سوگ پیچیده شده است. آنچه می توان بررسی کرد، ماهیت فقدانی است که پس از یک حادثه ناگهانی رخ داد.

داستان لی ردمن یک پرسش جالب درباره رابطه انسان با هدف های بلندمدت مطرح می کند: وقتی چیزی سال ها از وقت، انرژی و توجه ما را به خود اختصاص می دهد، آیا بتدریج به بخشی از هویت ما تبدیل می شود؟

گاهی انسان برای یک هدف، سبک زندگی خود را تغییر می دهد. این هدف می تواند تحصیل، ورزش، هنر، کسب و کار یا حتی یک رکورد غیرمعمول باشد. در این مسیر، رفتار اولیه ممکن است به عادتی پایدار تبدیل شود و سپس در تعریف فرد از خودش جای بگیرد.

اما یک نکته مهم وجود دارد: ارزش انسان به چیزی که به دست آورده وابسته نیست. اگر یک ورزشکار آسیب ببیند، یک هنرمند نتواند کار کند یا فردی رکوردش را از دست بدهد، هویت او نباید با آن دستاورد فرو بریزد.

از سوی دیگر، استمرار همیشه فضیلت نیست. گاهی ادامه دادن یک مسیر به دلیل هزینه ای که قبلا برای آن پرداخت کرده ایم، باعث می شود نتوانیم درباره ادامه یا توقف آن تصمیمی تازه بگیریم. روانشناسی اقتصادی این وضعیت را در ارتباط با مفهوم هزینه های ازدست رفته بررسی می کند یعنی تمایل به ادامه یک انتخاب فقط به این دلیل که پیش تر برای آن زمان، پول یا انرژی صرف کرده ایم.

مهمترین درس زندگی لی ردمن این است که انسان می تواند سالها برای یک هدف تلاش کند، اما لازم است همیشه این حق را برای خود محفوظ بداند که با تغییر شرایط، مسیرش را دوباره ارزیابی کند.

او رکورد ناخن های بلند جهان را از دست داد، اما این اتفاق به معنای از دست رفتن تمام زندگی و هویت او نبود.